Jun

Aan mijn rechterkant zat een energieke Koharu die niet kon stoppen met praten. Aan mijn linkerkant zat Katashi, die chagrijnig met een tak in het kampvuur prikte. Ik voelde me redelijk ongemakkelijk in deze situatie. "Zeg eens 'aa'.." Koharu probeerde me een roze marshmallow te voeren. Ondanks dat ik geen behoefte had aan zoetigheid deed ik toch mijn mond open. "Dankjewel" mompelde ik met mijn mond vol zoete, fluffige marshmallow. Een vriendin van Koharu kwam aanlopen en ging bij ons zitten. Ze leidde Koharu van me af en ik probeerde me tot Katashi te richten. "Wil je ook een marshmallow?" Vroeg ik hem terwijl ik een marshmallow op een tak reeg. Katashi zei niets en bleef in het vuur prikken. Ik boog me wat meer naar hem toe. "Zeg alsjeblieft ja, want ik heb er zelf niet zoveel behoefte aan." Nog steeds geen antwoord. Met een lichte zucht haalde ik mijn schouders op en hield ik de stok boven het vuur. Er hing een ongemakkelijke spanning in de lucht. Gelukkig werd deze verbroken toen Akiyama-sensei ineens op stond en aankondigde dat hij een liedje op de gitaar ging spelen. Iedereen verplaatste zich weer dichter naar het vuur. Ik sleurde Katashi mee die in eerste instantie wilde blijven zitten. Rima voegde zich bij ons. Akiyama-sensei sloeg het eerste akkoord aan en een golf van nostalgie overviel me. Hij speelde Country Roads en iedereen zong met volle overgave mee. Ik hoorde Katashi diep zuchten. "Dit trek ik echt niet, ik ben weg." Ik wist niet zo goed hoe ik moest reageren en keek hoe hij terug beende naar onze blokhut. Een klein handje duwde in mijn rug. "Ga hem achterna, volgens mij zit hem iets dwars." Vanonder een te grote capuchon keken Rima's blauwe ogen me bezorgd aan. Ik knikte en ging snel achter Katashi aan. Voor de deur van onze blokhut stond ik even stil. Wat moest ik zeggen? Ik wist het echt niet. Uiteindelijk besloot ik dat ik alles gewoon zijn gang zou laten gaan, haalde ik diep adem en stapte ik naar binnen. Er klonk wat gestommel en Katashi keek me geschrokken aan. Ik was binnen komen lopen op het moment dat hij zijn pyjama aan aan het trekken was. "Kun je niet even kloppen!" Met rode oren trok Katashi snel een shirt over zijn hoofd. "Is er iets dat je dwars zit?" vroeg ik terwijl ik op het bed tegenover hem ging zitten. "Nee." Snauwde Katashi kortaf, hij klauterde het trapje naar het bovenste bed op. De ongemakkelijke spanning van eerder was weer duidelijk te voelen. "Waarom ging je eerder weg? Het is hartstikke gezellig bij het kampvuur." Ik nam de vrijheid om op het bed, van wie het dan ook mocht wezen, te gaan liggen. "Ik ben moe en ik wil geen mensen aan mijn hoofd." Katashi klonk geïrriteerd en ik durfde niet veel meer te zeggen. Twijfelend friemelde ik aan een plukje van mijn haar. "Nou, mocht er toch iets zijn, weet dan dat je het gewoon tegen me kunt zeggen."

Hotaru

Wat was samen muziek maken toch heerlijk. Natsumi en Rima klonken perfect in harmonie. Hiro zong mee alsof hij totaal zijn best niet deed, maar klonk toch bizar goed. Zelfs Ren, Koharu en Akiyama-sensei zongen het laatste refrein enthousiast mee. Al leek Akiyama-sensei wat moeite te hebben met de pitch, die we voor het gemak een stuk omhoog hadden gezet.

Because maybe, you're gonna be the one that saves me.

Ik had een haat-liefde relatie met dit liedje. Het was zo ontzettend uitgemolken en overused, maar het was zo makkelijk te spelen en te zingen, en op avonden als dit deed het liedje het gewoon erg goed, al was het alleen maar omdat ieder levend wezen op deze planeet de tekst kende. Na het allerlaatste refrein begon ons publiek te klappen, en het was niet zo overweldigend als ons eerste optreden, maar het voelde zeker goed. "Zelfs improviserend zonder instrumenten zijn jullie nog goed!" zei Akiyama-sensei grijnzend. "Dankje!" riep ik opgelaten, en ik voelde de hete gloed van het vuur op mijn wangen. Ren stond op om iets tegen Rima te zeggen en Koharu liep naar een paar van haar vriendinnen die naar ons waren komen kijken en ineens zaten Akiyama-sensei en ik weer naast elkaar. Hij schoof ietsjes naar me toe en wees naar mijn gitaar. "Mag ik?" vroeg hij. Ik trok een wenkbrauw op. "Speel jij gitaar?" Akiyama-sensei haalde één schouder op. "Ik speelde, in mijn jonge jaren. Ik ben benieuwd of ik het nog kan." Ik tilde mijn gitaar op en Akiyama-sensei pakte hem voorzichtig aan. Tijdens het aanpakken van de gitaar raakte hij per ongeluk mijn hand aan, wat me enigszins verbaasde. De gitaar was groot genoeg om zulk contact te voorkomen, leek me. Niet dat ik het erg vond. Ik staarde strak in de knetterende vlammen terwijl Akiyama-sensei wat begon te tokkelen. Het was een stuk beheersder dan de slordige akkoorden die ik speelde, en het maakte me rustig. Ik bekeek mijn vrienden in het flikkerende licht van het vuur. Koharu was inmiddels weer bij Jun gaan zitten en Katashi prikte pissig met een tak in het vuur. Natsumi en Hiro zaten met hun schouders tegen elkaar aan en Natsumi praatte zachtjes, terwijl Hiro ingespannen naar haar luisterde, alsof hij als de dood was dat hij ook maar een woord zou missen. Rima praatte met Ren, en ik voelde me ineens bizar eenzaam. Ik wensde bijna dat ik mijn gitaar bij me had gehouden, dan zou ik nu iets te doen hebben, maar Akiyama-sensei speelde zo mooi... Rima rilde en warmde haar handen aan het vuur. Hiro stond op en trok zijn donkerrode hoodie open. Hij liep naar Rima toe en liet het kledingstuk op haar hoofd vallen. Rima keek hem met grote verbaasde ogen aan, en Hiro grijnsde alleen maar, terwijl hij zijn plekje naast Natsumi weer opzocht en het gesprek hervatte. Zelf begon ik het ook koud te krijgen. De lucht leek leger en killer te worden. Het duurde even voor ik doorhad dat Akiyama-sensei was opgehouden met spelen. Ik keek om en zag hem met een pijnlijk gezicht naar zijn vingers kijken. "Dat dacht ik al." mompelde hij. "Te lang niet gespeeld. Ik heb helemaal geen eelt meer." "Het klonk anders niet slecht." zei ik terwijl ik mijn gitaar weer in zijn koffer legde en het deksel dichtklikte. "Dankjewel." zei Akiyama-sensei met zichtbare trots. "Wat een gentleman is dat toch hè?" Hij gebaarde met zijn hoofd naar Hiro. Ik glimlachte. Rima had de capuchon van het veel te grote vest over haar hoofd getrokken en staarde nu met een afwezig glimlachje in de vlammen. Ze zag er ontzettend schattig uit in het enorme vest. Alleen haar vingertoppen staken uit de mouwen. "Ja," zei ik instemmend. "Hiro is te attent voor deze wereld."

Natsumi

Toen de schemering begon in te vallen, verplaatste iedereen op kamp zich als een man naar het kampvuurterrein. "Ik geloof dat je toch een beetje enthousiast geweest bent met de inkoop van die marshmallows, Rima-chan." zei Jun met een grijns. Rima glimlachte een beetje verlegen. Ze had inderdaad ruim ingeslagen. In totaal waren er zes zakken marshmallows. "Ach, je kunt nooit genoeg marshmallows hebben." zei Hotaru, met in haar ene hand een roze zak met roze en witte marshmallows, en in haar andere hand een gitaarkoffer. Ik hield zelf twee zakken tegen mijn buik aan gedrukt. Na een paar minuutjes door het bos te hebben gelopen, kwamen we aan bij het meertje, waar op het brede strand verscheidene kampvuren al vrolijk stonden te branden.We waren redelijk vroeg, dus we hadden het echt voor het uitzoeken. We kozen uiteindelijk een kampvuur dichtbij het water, waar toen alleen nog maar Akiyama-sensei zat. Het duurde niet lang voordat ook Ren aan kwam wandelen. Hij ging tussen Rima en Hiro inzitten. Hotaru, die tussen mij en Akiyama in zat, was met hem in gesprek en Jun probeerde Katashi een beetje minder chagrijnig te laten zijn door zijn haar door de war te maken. De poging mislukte echter jammerlijk en Katashi keek nog norser ervoor. Ikzelf had een van de zeldzame momenten waarop ik er intens van genoot om stil te zijn en te genieten van de geluiden om me heen. Ik zuchtte even diep van geluk terwijl ik de geur van het brandende hout opsnoof en glimlachend in de vrolijke vlammen keek en luisterde naar het gelach en gepraat van de mensen om me heen en het knisperen van het vuur. Gedachteloos liet ik mijn hoofd tegen Hiro's schouder aanvallen. Ik had niet eens doorgehad dat ik het deed, tot ik het al gedaan had en ik keek even schuin omhoog naar Hiro's gezicht om toestemming te vragen voor het lenen van zijn schouder. Hij leek een klein beetje geschrokken te zijn, maar toen ik naar hem glimlachte, glimlachte hij terug en ik richtte mijn blik weer op het vuur. "Ik hou heel erg veel van vuur als het niet bezig is huizen en mensen te verteren." zei ik dromerig. Hiro grinnikte even, waardoor zijn schouder lichtjes schudde. "Ik ook." stemde hij in. In de verte hoorde ik Koharu "Hideyoshi-senpai! Eindelijk, ik kon je echt al nergens vinden!" roepen, en ik zag hoe ze zich tussen Jun en Katashi inwurmde. Bij andere kampvuren werden spookverhalen verteld en zo nu en dan hoorde je een meisje bang gillen. Ik ging weer rechtop zitten, en greep een van de takken die naast de halve boomstammen lagen waar we op zaten. "Goed. Het is hoog tijd voor marshmallows." zei ik terwijl ik een zak openscheurde en een tiental marshmallows op de stok reeg. "Ja, ik doe mee!" zei Hotaru, die zelf ook een stok gepakt had en een marshmallow op het topje zette. Het duurde niet lang voor de marshmallows zacht en fluffig waren en ik pakte er een van de tak met mijn tanden. Toen hield ik de tak voor Hiro's gezicht. "Hier. Eet smakelijk." zei ik lachend. Hiro pakte de tak vast met zijn handen en wou met zijn vingers een marshmallow eraf schuiven. "Wow, stop. Handen zijn voor losers." zei ik streng. Ik bewoog de tak van hem weg terwijl hij me aankeek met een opgetrokken wenkbrauw. "Echt?" zei hij, met zijn hoofd een beetje schuin. "Ik ben bloedserieus." antwoordde ik. Hiro deed zijn handen op zijn rug en grijnsde. "Challenge accepted." zei hij en ik bracht de stok weer naar zijn mond. Hij pakte een zachte marshmallow vast met zijn tanden en schoof hem langzaam naar het einde van de stok. Ik begon te juichen toen hij hem los had gekregen. "Goedzo Hiro-pon." zei ik blij. Toen we alle marshmallows die we opkonden hadden gegeten, waren er nog twee zakken over. "Goed, ik geloof dat het nu wel tijd is voor een beetje muziek. En hé, we hebben geluk want er is toevallig een complete band aanwezig bij dit kampvuur." zei Akiyama-sensei na een tijdje. Een grote glimlach vormde zich op mijn gezicht. "Kampvuur concert!" riep ik blij. Hotaru had ondertussen haar gitaar er al bij gepakt. Ren en Koharu waren bij Akiyama gaan zitten, zodat we als band naast elkaar zaten. We hadden al snel overlegd welk liedje we gingen spelen. Jun zat in het midden en begon tussen zijn benen door een ritme te slaan op het hout van de halve boomstammen. "Wacht wacht wacht!" riep ik snel naar Jun. Hij stopte abrupt met slaan en keek me verbaasd aan. "Een echte band kan niet optreden zonder aankondiging." zei ik vastberaden. "Natsumi, we zitten aan een kampvuur op een stom schoolkamp. Dit is geen optreden." Ik haalde diep adem en ging staan. "Nou, de marshmallows waren van een flutmerk uit een of andere slechte winkel waar stiekem niks is wat je denkt dat het is, maar dat betekent niet dat het geen marshmallows is. Zolang we dit een optreden maken, is het een optreden. Dus, Katashi, ssssssh. We hebben een aankondiging nodig." zei ik. Ik ging gauw weer zitten. Katashi had zijn mond opengetrokken om waarschijnlijk dingen te zeggen die totaal niet aardig waren, maar Jun had sussend zijn hand op zijn schouder gelegd en hem kennelijk gerustgesteld met zijn glimlach, want hij drukte zijn lippen weer stijf op elkaar. "Goed. Koharu-chan?" zei ik, terwijl ik het meisje aan het andere kant van het vuur aan probeerde te kijken zonder dat mijn ogen werden verblind door het licht. Koharu was al opgesprongen. Ze had haar handen aan haar lippen gezet en sprak met stemverheffing. "Dames en heren!" "Jun, tromgeroffel." siste ik naar Jun. Jun begon te trommelen. "Mag ik uw aandacht voooooooor.... Pizzaflavouredcottoncandy met Wonderwall!" Akiyama-sensei, Ren en Koharu begonnen alledrie te klappen en Jun begon opnieuw het ritme te drummen op het hout. Katashi viel na een tijdje in en speelde er een simpel ritme doorheen en Hotaru begon op haar gitaar te spelen. Na het intro vielen Hotaru, Rima en ik in met de zang. Ik keek met opgetrokken wenkbrauwen naar Hiro, omdat hij niet meezong. Ik stootte hem aan met mijn elleboog en uiteindelijk zong hij toch ook het tweede couplet mee. Ondertussen hadden een paar mensen die bij andere kampvuren hadden gezeten zich verzameld om de onze. Ik glimlachte terwijl ik blij aan het zingen was en ik bewoog mee op de muziek. Ik was elke keer weer verrast over hoe geweldig het voelde om muziek te maken met deze mensen. Met mijn vrienden. Toen we klaar waren met spelen, kregen we applaus van ons publiek. Ik stond op en trok Hiro en Hotaru mee omhoog. Uiteindelijk stonden we allemaal en maakten we een buiging. Ik grijnsde. Kamp had niet beter kunnen beginnen.

Jun

We hadden de middag met zijn alle doorgebracht, een tijdje in onze blokhut en een tijdje buiten. We waren allemaal stomverbaasd dat ons idiote plan gelukt was. En uiteraard waren we daar ook heel erg blij mee. Rima was na een tijdje Ren op gaan zoeken om marshmallows te kopen. Vanavond was er namelijk een groot kampvuur voor iedereen die wilde en wat is een kampvuur zonder marshmallows? Natsumi, Hiro en Hotaru waren een of ander spel aan het spelen dat Natsumi in haar tas had gepropt en Katashi leek een beetje nors. Hij keek toe hoe Natsumi bijna van haar stoel afviel van het lachen om Hiro iets verkeerd deed in het spel. Ik kreeg een sms'je, dus haalde ik mijn telefoon uit mijn broekzak. Het was een zeer opgewekte sms van Koharu met teveel smileys. Of ik zin had om een stuk te wandelen. Waarom ook niet? "Ik ben zo weer terug!" zei ik tegen niemand in het algemeen. Ik stond op en liep de blokhut uit. Het was echt heerlijk weer vandaag. Normaal hield ik niet echt veel van schoolkampen, maar deze zou echt geweldig worden. Het terrein waar we waren was echt prachtig. Er was een groot meer en er was ook een bos. Alle bloemen stonden in bloei, vogels floten en het rook hier lekker. "Hideyoshi-senpai!" Koharu kwam aanrennen, met zoals altijd een zeer grote en stralende glimlach op haar gezicht. Ze droeg een simpel jurkje over haar bikini zo te zien. Ik vroeg me af waarom meisjes zo vaak van kleding wisselen. "Koharu-chan!" Ik stak mijn hand op. Haar wangen werden wat roder maar ik deed alsof ik het niet zag. Het viel moeilijk te ontkennen dat dit meisje me leuk vond. Zelf wist ik nog niet zo goed wat ik van haar vond, maar ik vond haar aanwezigheid niet vervelend. Ze deed me misschien een beetje denken aan een hondje. We liepen een grote ronde om het meer waarin ik alles te weten kwam over Koharu, haar jongere zusje, haar konijnen, haar puppy's en weet ik veel wat nog meer. Ze had haar arm door de mijne gestoken en er kwam echt een waterval aan woorden uit haar mond. Toch vond ik het niet vervelend om naar te luisteren. Na een tijdje viel ze stil. "Senpai... Waarom vertel je niet eens iets over jezelf?" vroeg ze. Haar grote, heldere  lichtbruine ogen keken me vragend aan. Ik dacht na. Ik wilde niets over mezelf vertellen. Aan niemand niet, maar Koharu was toch wel een beetje speciaal. Net zoals Natsumi, Rima en Hotaru waren. Dankzij Kirino had ik het niet echt meer op meisjes, maar deze vier waren speciaal voor me. Ik vertrouwde ze. Misschien kon ik toch wel iets vertellen. "Hmm, ik heb een zusje van 10. Ze heet Nozomi." begon ik. Koharu glimlachte en ik kon aan haar blik zien dat ze het fijn vond dat ik ook eens wat vertelde. Ik besefte dat bijna niemand iets over mijn verleden wist, of over Nozomi-chan. Ik vertelde het een en ander over mijn zusje. Mijn zusje betekende alles voor me en ik had altijd heel erg het idee dat ik haar voor alles moest beschermen. Ik vertelde ook dat ik al vanaf mijn 8ste drum. Dat was alles wat ik tot nu wilde vertellen. Ook al was Koharu heel aardig en vertrouwde ik haar, toch was er stiekem een stemmetje achter in mijn hoofd dat bleef zeggen "Pas op met meisjes, ze maken je leven en hel als je iets fout doet". We kwamen uit op ons begin punt. We hadden echt een flinke tijd gelopen want de zon was inmiddels onder gegaan. "Wil je zwemmen?" vroeg Koharu plots. Ik haalde een klein beetje onverschillig mijn schouders op. Koharu liet mijn arm los en trok haar jurkje uit. Ze droeg een roze geblokte bikini, maar het stond haar goed. Ze pakte mijn arm vast en trok me het water in. Gelukkig had ik mijn mobiel op mijn bed laten liggen want ik struikelde over een stuk steen in het meer. Onder zacht gevloek en gegil van Koharu viel ik voorover, tegen haar aan en samen vielen we in het water. Lachend kwamen we weer boven. Ik spetterde wat water tegen haar aan. Als een stel kleine kinderen vermaakte we ons in het water. Het interesseerde me even niet wat mensen van me zouden denken. Ik had het naar mijn zin.

Hiro

Natsumi was waarschijnlijk zenuwachtiger dan Katashi en ik. "Oké." zei ze op hyperactieve fluistertoon, toen de bus langzaamaan begon leeg te lopen. "Weten jullie nog wat je te doen staat?" "Gewoon achter Jun aanlopen." zei Katashi onverschillig. "Zo ingewikkeld is het niet." "Het is belangrijk dat je deze missie niet onderschat, Katashi-dono!" zei Natsumi ernstig. "En laag blijven!" zei ze tegen mij met uitgestoken wijsvinger. "Zorg dat je geen aandacht trekt. Blijf in het midden van een groep, ga niet ergens aan de randen lopen." "Het komt goed, Natsumi." zei ik sussend. "We weten wat we moeten doen." Natsumi haalde diep adem en knikte toen. Ondertussen was de bus bijna leeg. "Daar gaan we dan." zei Hotaru. We liepen in een rij naar de deur, waar Akiyama-sensei stond om iedereen te tellen. Kurizawa-sensei stond een stukje verderop met een groeiende groep leerlingen. De leerlingen van Akiyama-sensei's klas bleven bij de bus staan, zonder de anderen de weg te versperren. Beter hadden we het bijna niet kunnen treffen. We hoefden alleen maar bij de bus te blijven staan tot Akiyama-sensei klaar was met tellen. We liepen naar buiten terwijl Akiyama-sensei ingespannen over onze hoofden heen keek naar de mensen die nog naar buiten kwamen en fluisterend telde. Katashi en ik wurmden ons zorgvuldig naar het midden van de leerlingen en ik liet me enigszins door mijn knieën zakken. Na ons kwamen er nog maar een paar leerlingen uit de bus. Nadat iedereen zijn bagage had gepakt verdween Akiyama-sensei naar binnen om iets tegen de chauffeur te zeggen en kwam toen weer naar buiten. De deur van de bus ging dicht en de bus reed weg. Akiyama-sensei verhief zijn stem. "Oké. Hier zijn we dan. Edgewood Springs. Hij wierp een vlugge blik op zijn horloge. "Het is nu... Kwart voor twee. Oké. Om drie uur wordt er een rondleiding gegeven over het terrein. Tot die tijd hebben jullie de tijd om uit te pakken, te vechten om de minst beschimmelde matrassen en bij te komen van de reis. Oké, volg mij." Hij ging ons voor een bos in. Al snel waren we omringd door hoge loofbomen en liepen we over een knisperige deken van gedroogde blaadjes. Onder de kronen van het bos voelde ik me kleiner, waardoor ik vergat me nog kleiner te maken. Toen ik me realiseerde dat ik neerkeek op het meerendeel van mijn medeleerlingen, was het al te laat. Ik wierp schichtig een blik op Akiyama-sensei, alleen maar om te zien dat die terugkeek. Hij trok zijn wenkbrauwen op in een uitdrukking van herkenning, en ik dook zo snel omlaag dat ik bijna de leerling vóór me omver duwde. "Shit." zei ik met opeengeklemde kaken. "Wat?" vroeg Natsumi naast me, ietwat paniekerig. "Hij zag me." fluisterde ik, voortschuifelend met gebogen knieën. "Wie?" vroeg Jun, een verontruste uitdrukking op zijn gezicht. "Akiyama-sensei." Even bleef het stil, en ik verwachtte ieder moment de stem van Akiyama-sensei te horen. Hij zou mijn naam roepen en me vragen naar voren te komen. "Leuk geprobeerd." zou hij dan zeggen met die scheve grijns van hem, en dan zou hij me naar de hut van Kurizawa-sensei sturen. Weg van Natsumi, Jun, Hotaru en Rima. Misschien zou Katashi nog een kans hebben, maar Akiyama-sensei zou nu beter op gaan letten. Ik had alles verpest met mijn onvoorzichtigheid. Maar een paar minuten lang schuifelden we zwijgend voort, en Akiyama-sensei zei geen woord. "Weet je zeker dat hij je gezien heeft?" zei Hotaru op gedempte toon. Ik knikte heftig. "Hij keek me recht aan!" "Misschien herkende hij je niet?" suggereerde Rima. "Dat lijkt me heel sterk... Hij kent de band toch?" "Hij kent vooral Hotaru." zei Katashi nors. "Mij heeft ie al twee keer Fujitaka genoemd." "Je bent ook niet erg opvallend, Katashi." lachte Hotaru. De persoon voor me bleef plotseling stilstaan en opnieuw knalde ik bijna tegen het blonde achterhoofd aan. Toen ik om me heen keek zag ik dat de hele groep stilstond. (Lastig te zien als je net zo klein bent als de rest. Ineens vroeg ik me af hoe Rima's leven was. Die was altijd zo klein, kleiner nog.) Voor ons doemde een oud, houten gebouwtje op. Twee hout-met-glazen deuren gingen open en de groep stroomde naar binnen. We stonden in een brede gang met grauw, bobbelig linoleum  op de vloer. De muren waren bedekt met houten panelen waar doffe witte verf vanaf bladderde. "Deze kant is voor de dames." zei Akiyama-sensei, met stemverheffing. "En deze kant voor de heren. Vanzelfsprekend is het de bedoeling dat de heren uit de damesslaapzalen blijven en vice versa. Niet vechten om wie waar slaapt, ik kan je garanderen dat alle bedden even oncomfortabel zijn. Zoek maar een slaapplaats." De mensen het dichtsbij de deuren openden de deuren naar de slaapzalen en de menigte wrong zich naar binnen. "Tot straks." zei ik tegen Natsumi en de anderen. "Succes!" riep Natsumi, voordat ze naar haar slaapzaal liep en ik naar de mijne. In een grote menigte middenin een bos was 'in het midden blijven' niet zo moeilijk. Maar in een rij voor de deur van een slaapzaal was het een ander verhaal. Akiyama-sensei stond nog steeds in het midden van de gang toen ik de deur bijna bereikt had. Katashi was al veilig binnen, maar ik was nog een halve meter van de deur verwijdert toen Akiyama-sensei mijn kant op keek. Als hij me de eerste keer niet gezien had, dan zag hij me nu zeker, en even was ik ervan overtuigd dat hij me zou roepen, wenken, aan mijn oor uit de rij zou slepen, of iets van die strekking. Het laatste wat ik verwachtte was wat er daadwerkelijk gebeurde: Akiyama-sensei grijnsde naar me, gaf me een vette knipoog, en richtte zijn aandacht weer op de meisjes, die al even ongeduldig bij de deur van hun slaapzaal stonden te dringen. Stomverbaasd liep ik de slaapzaal binnen, waar Jun en Katashi al een stapelbed hadden geclaimed. Katashi het onderste bed en Jun het bovenste. Jun gebaarde naar het stapelbed naast dat van hun. "Hiro, onder of boven?" Ik staarde hem even aan, nog steeds verbaasd over Akiyama-sensei's reactie. Hij wist dat ik hier was, en hoogstwaarschijnlijk ook dat Katashi er was, maar hij had blijkbaar besloten er niks aan te doen. We waren succesvol geïnfiltreerd in de klas van Natsumi, Jun, Hotaru en Rima. Een brede grijns brak door op mijn gezicht. "Boven." zei ik triomfantelijk.

Natsumi

Ik moest altijd nodig naar de wc als ik lang in een bus had gezeten. Toen Hotaru en ik klaar waren, liepen we samen het restaurant weer in. Ik ging even op mijn tenen staan om het hele restaurant door te kunnen kijken. "Zie jij het vriendschappelijke kamp, soldaat Hotaru?" zei ik serieus, terwijl ik mijn hand boven mijn ogen zette. Ik snapte niet zo goed waarom mensen dat deden als ze verder wilden kijken, maar het zag er altijd wel heel leuk uit. Hotaru legde lachend haar hand op mijn schouder en trok me weer naar beneden. "Ja, kijk. Ze zitten daar bij het raam." zei ze, terwijl ze even wees. "Oh ja." zei ik en ik liep er vrolijk op af. Onderweg kwamen we Jun en Katashi tegen, die net eten uit hadden gezocht. Ze hadden allebei een dienblad met wat broodjes en Jun had ook nog wat patat gescoord. "Hmm. Lekker." zei ik nadat ik een patatje van het dienblad had gepakt en het in mijn mond had gestopt. "Fijn dat je even voorproefde. Nu weet ik tenminste dat het niet vergiftigd is." zei Jun vrolijk. Hij schoof vrolijk aan naast Rima. Aan de andere kant van de tafel zat Ren. Hotaru ging naast hem zitten en daar weer naast zocht Katashi zijn plekje. Ik pakte een extra stoel bij een andere tafel vandaan en zette hem omgekeerd aan het hoofd van de tafel. Ik ging op de omgekeerde stoel zitten en leunde met mijn armen op de rugleuning. "Hoelang moeten we straks nog in de bus?" vroeg ik aan niemand in het bijzonder met de stemfrequentie van een vierjarig kindje dat veel te veel suiker heeft gehad. "Nog zo'n twee uur." zei Hiro. Ik pakte nog een patatje van Jun en keek er even naar. "Dat is nog best wel lang." zei ik een beetje sip. Ik stopte het patatje in mijn mond. Jun en Katashi hadden hun voedsel ondertussen al op. Die jongens aten als wilde aardvarkens die dagen vast hadden gezeten in een tunnel onder de grond waar geen wormen waren en toen ineens in een wormen lawine terecht waren gekomen. Heel erg snel dus. "Jongens, het kwartier is voorbij. Iedereen weer terug naar de bus!" riep Akiyama-sensei vanaf de deur van het restaurant. "Aah, nu al?" zei Rima. Ze rekte zich nog even uit met haar kleine armpjes en Ren kon het weer niet weerstaan om er een foto van te maken. Ik glimlachte eventjes. "Nou, kom op jongens! Terug naar de bus!" zei Jun, nog steeds vrolijk. "Volgens mij heeft Jun zin om het gesprek over konijntjes verder te voeren." merkte Hotaru nonchalant op terwijl ze opstond en haar stoel weer aanschoof. Juns wangen werden een heel klein beetje roder dan dat ze waren en hij reageerde niet. We liepen weer met z'n allen terug naar de bus.We gingen weer allemaal op dezelfde plek zitten en ik zat dus weer naast Hiro en naast het raam. Koharu was niet teruggekomen en het was een stuk stiller geworden aan onze kant van de bus. Jun was met zijn vingers gaan tikken op de stoel voor hem, die leeg was. Het was een ingewikkeld en snel ritme dat zichzelf vaak herhaalde. Toen ik erop ging letten, merkte ik dat Katashi steeds op hetzelfde moment in het ritme tegen de stoel voor hem schopte. Ik veerde overeind en klapte een paar keer in mijn handen op het ritme. Jun stopte en keek om. "Wat is er?" vroeg hij. "Nee, nee! Ga door!" zei ik, terwijl ik met mijn handen naar de stoel wuifde. Jun haalde zijn schouders op en ging weer verder met tikken.  Hiro keek me een beetje onbegrijpend aan, maar Hotaru leek het ook door te hebben. Ze begon zachtjes een melodietje te neuriën. Het duurde niet erg lang voor we met de hele band een leuk ritme en geneurie in elkaar hadden gezet. Uiteindelijk werd het zelfs een liedje. Het was zo leuk, dat de tijd voorbij vloog en we zomaar aangekomen waren op het kamp.

Rima

De tien minuten tot de pauze waren zo om. We stopte bij een tankstation met een kleine restaurant. De bus stroomde leeg. Jun had op de een of andere manier Koharu weten te lozen en we gingen met zijn zesjes het restaurant in. Het was vrij rustig binnen. Hier en daar stonden kleine groepjes leerlingen te kijken naar het buffet, maar mensen die niet van onze school waren, zaten er amper. "Ik ga even naar het toilet." Hoorde ik Natsumi zeggen. Hotaru zei ook zo iets. Met zijn tweeën verdwenen ze door de poortjes naar het toilet. Ik bleef achter met de jongens. "Heeft er iemand honger?" vroeg Jun. Hij wreef over zijn buik. Had hij nog niet genoeg koekjes gehad? "Katashi, jij lust vast ook wat!" Opgewekt haakte Jun zijn arm door die van Katashi en sleurde hij hem mee naar de broodjes afdeling. Een beetje ongemakkelijk bleef ik met Hiro alleen achter. Ik stond op het punt om te beginnen met praten toen er een felle flits voor mijn gezicht was. Angstig keek ik mijn ogen dicht. "Gevonden!" Hoorde ik een bekende stem blij zeggen. Ik knipperde een paar keer met mijn ogen om de vlekjes weg te krijgen. Rens altijd opgewekte hoofd was tussen Hiro en mij opgepopt. "Hoi" Ik trok een pokerface om mijn lach in te houden. Meestal deed ik erg geïrriteerd als Ren ineens vanuit het niets met zijn camera tevoorschijn kwam, maar eigenlijk vond ik het niet heel erg vervelend. "Gingen jullie iets te eten halen?" vroeg Ren. Ik schudde mijn hoofd en keek naar Hiro. Hiro haalde zijn schouders op. "Laten we een tafel vrij houden." zei hij daarna. Ik knikte instemmend. Omdat het niet zo druk was, waren bijna alle tafels nog vrij. We liepen naar een tafel aan het raam, Ren kwam mee. Ik ging naast Hiro zitten en Ren kwam tegenover ons zitten. Weer knipte hij een foto. Hij keek met een glimlach naar het schermpje. "Wat schattig" zei hij. Mijn wangen werden rood. Ik moest en zou die foto binnenkort in mijn handen krijgen.

Wat is inspiratie?

Hotaru

Natsumi en Koharu praatten vrolijk over paarden en konijntjes en kleding en make-up, en Jun nam bizar veel deel aan het gesprek. Rima en ik zaten net te ver weg om echt een bijdrage te leveren (dan zouden we moeten schreeuwen, dus leunde ik maar achterover en observeerde de anderen. Katashi zat met zijn hoofd tegen het raam aan geleund en leek het niet zo naar zijn zin te hebben. Hiro volgde nauwlettend het gesprek tussen Natsumi en Koharu. Of beter gezegd, hij volgde Natsumi nauwlettend tijdens dat gesprek. Rima staarde wat dromerig naar Hiro's profiel. "Hij heeft me gered." mompelde ze zachtjes. "Van de spin." "Ja, hij is een goede jongen." stemde ik in. "Maar ik zou je ook gered hebben hoor, Rima-chan. En Jun ook, en waarschijnlijk zelfs Katashi-dono, als de nood aan de man was." Rima zuchtte. "Dat weet ik wel..." Arme Rima. Hoe leuk ze het ook had met Ren, ze was duidelijk nog lang niet over Hiro heen. Ik pakte haar hand en kneep er zachtjes in. Rima gaf me een treurig glimlachje, en keek toen weer naar Hiro. Op dat moment kwam Akiyama-sensei aangelopen door het gangpad. Er ging een nerveuze spanning door de groep en Natsumi liet zich terug in haar stoel zakken. "Dag dames." zei hij, toen hij ter hoogte van Koharu en Sayuri's stoelen stond, met een knikje naar mij en Rima. Er klonk een zacht gegrom uit Katashi's stoel. "En heren." voegde hij er snel aan toe. "Hallo Akiyama-sensei!" kraaide Koharu met een hoog stemmetje. "Ik heb koekjes gebakken, wilt u er ook één?" Ze hield het zakje omhoog en Akiyama-sensei staarde er wat gedesoriënteerd naar. Ik vond het leuk dat Natsumi en Jun zo goed met haar overweg konden, maar zelf was ik, merkte ik, stiekem ook niet bepaald haar grootste fan. "Eh... Nee, dankje, Niigaku, ik hou niet zo van koekjes. Maar toch bedankt." Koharu liet haar zakje weer zakken en keek wat beteuterd. "Hoe kun je nou niet van koekjes houden?" Akiyama haalde zijn schouders op. "Vrij makkelijk. Ik hou ook niet van puppies, en ook niet van eenhoorns." Hij wreef met twee vingers over zijn kin alsof hij zich probeerde te herinneren wat hij ging zeggen en keek uit het raam. "Over ongeveer tien minuten houden we een korte pauze." zei hij toen. "De bus moet tanken, en jullie krijgen allemaal een kwartiertje om even de benen te strekken, wat te eten," -hij wierp een enigszins schichtige blik op Koharu's koekjes- "te drinken en gebruik te maken van het toilet." "Mooi," zei Katashi nors. "Ik ben zo stijf als een plank van die stomme busstoelen."

Inspiratieloos stukje is inspiratieloos.

Katashi

Ik haatte bus reizen. Ik haatte de plastic zakjes in de bus waar je je afval in moest doen. Ik haatte de kleuren roze en wit. Ik haatte jurkjes. Ik haatte koekjes. Maar op dit moment haatte ik vooral Niigaki Koharu. Ik duwde mijn voorhoofd krampachtig tegen het koude glas. Haar schelle piepstem ging door merg en been. Ik kreeg er een ontzettende hoofdpijn van. Toen het glas warm was geworden door mijn lichaamstemperatuur verplaatste ik mijn hoofd een beetje. 'Hideyoshi-sempai, vind je mijn überschattige jurkje niet überschattig en mijn mooie haartjes niet ontzettend mooi en glad en glinsterend en vind je mijn stem niet klinken als tienduizend kotsende regenbogen? Hideyoshi-senpai, zal ik je schoenen poetsen met mijn tong? Of zal ik jullie wc schoonmaken met mijn tandenborstel?' Alsjeblieft zeg. Nog even en ze zou in een baby roze trouwjurk met witte strikjes en lintjes in haar haar voor Jun staan. Ik kon wel kotsen. Dat ontzettende geslijm de hele tijd kwam me mijn neus uit. En het ergste was nog wel dat Jun erop in ging. Hij leek het nog leuk te vinden ook. Nu ook weer. Hij lachte om een stom grapje dat ze maakte over een of ander konijn dat ze zes jaar geleden had gehad. Niet dat ik luisterde ofzo. Ze praatte alleen zo ontzettend schel en hard dat het mijn gehoorgang binnendrong als een ongewenst insect dat zich in je vast bijt en dan nooit meer los laat en je dan langzaam leegzuigt met zijn eindeloze energie. Zelfs Natsumi was nog beter gezelschap. Ik zag vanuit mijn ooghoeken hoe Koharu nu een foto liet zien van het beruchte konijn. Het was wit en het had, zoals natuurlijk te verwachten was, een roze strik om een oor. Jun lachtte. "Aah, wat schattig!" zei hij. Tot mijn schrik stompte hij me opeens aan. Het leek wel alsof er een elektrische schok door mijn elleboog ging. "Au." mopperde ik terwijl ik rechter ging zitten. "Kijk dan Katashi! Koharu's konijn heeft een strik om zijn oor!" zei Jun lachend. Ik maakte een nors geluid en wilde weer tegen mijn raam gaan zitten. "Heb jij ook huisdieren, Fujimoto-san?" vroeg Koharu opeens. Shit. Het praatte tegen me. "Mijn zus is allergisch." mompelde ik. Ik merkte hoe Jun even verstijfde en bedacht me dat hij vast terugdacht aan het brief akkefietje aan het begin van het jaar. Sinds toen heb ik het niet meer over Asuka gehad. "Ik heb thuis een paard." Natsumi's blonde haar was in mijn gezicht gevallen toen ze ver over onze stoelen leunde om dat te zeggen. "Ooh! Hoe heet hij!" zei Koharu. "Dreamer." Natsumi glimlachte met een sentimentele blik in haar ogen. Nu begon er een geanimeerd gesprek over huisdieren en vacht en haar en make-up tussen Natsumi en Koharu. Geweldig. Ik ging weer terug naar mijn raam. Hij was tenminste wel stil.

Jun

We liepen met zijn alle de bus in. "Ah! Hideyoshi-senpai!" Koharu zwaaide opgewekt. Ze wees naar de vrije plekken achter haar in de bus. "Jongens, laten we daar gaan zitten." zei ik tegen de rest van de band, terwijl ik wees naar de vrije plekken achter Koharu. Katashi en ik gingen recht achter haar zitten. Katashi zat aan de raamkant. Achter ons gingen Hiro en Natsumi zitten en daar achter zaten Rima en Hotaru. "Is Nakano-san er nog niet?" hoorde ik Hotaru aan Rima vragen. Rima schudde haar hoofd. Vervolgens leunde ze met haar hoofd op haar rechterhand en staarde ze uit het raam. Met haar linkerhand frunnikte ze zenuwachtig aan de onderkant van haar zwart kante rokje. Je kon duidelijk zien dat ze nerveus was vanwege ons snode plannetje om te infiltreren in haar klas. "Hideyoshi-senpai, ik heb koekjes gebakken, wil je er ook één?" Koharu had zich omgedraaid en ze keek me met een stralende glimlach aan. In haar handen had ze een lichtroze papieren zakje met daarop een konijntje getekend. Een heerlijke geur van verse koekjes steeg op vanuit de opening van het zakje. "Graag!" Ik nam een koekje. "Fujimoto-san, wil jij er ook één?" vroeg Koharu vervolgens aan Katashi. Katashi schudde zijn hoofd. Hij keek vrij nors. Ik keek naar de lege plek naast Koharu. "Zit je alleen?" vroeg ik. Koharu schudde haar hoofd. "Ik houd een plaatsje vrij voor Sayurin!" zei ze. "Ah." Ik glimlachte. Koharu veerde overeind. Ze draaide vrolijk een rondje. "Wat vind je van mijn nieuwe jurkje, Hideyoshi-senpai? Is het niet schattig!" Ze droeg een luchtig, lichtgrijs jurkje. Het had geen bandjes of mouwtjes en onder haar borst zat een grote strik. Onder het lichtgrijs jurkje stak nog een with jurkje uit. Het jurkje zwaaide zwierig om haar heen terwijl ze draaide. Roze-wit gestreept ondergoed. Ik knipperde dubbel met mijn ogen. Met een blos staarde ik omhoog. Dat was niet de bedoeling. Ik knikte maar even om de bevestigen dat het jurkje schattig was. Koharu ging weer zitten en begon opgewekt verder te praten over van alles en nog wat. Toen Sayuri erbij kwam zitten werd ze wat rustigere. "Kyaa!" hoorde ik geschrokken achter me. Ik draaide om en zag Rima aan Hotaru's rechterarm hangen. "SPIN!" Ze probeerde angstig weg te komen van het raam, waar inderdaad een spin op zat. Hiro draaide zich om. Hij rommelde wat in zijn broekzak en haalde er een papieren tissue uit. Heldhaftig haalde hij de spin weg. Rima keek hem met grote ogen aan. "Arigatou!" piepte ze en ze liet Hotaru's arm los. Ze glimlachte met een rode blos op haar wangen. 

Hotaru

Ik hees mijn rugzak op mijn schouders en wachtte tot Natsumi al haar tassen bij elkaar had. Rima stond al in de gang met haar koffer op wieltjes. "Klaar?" vroeg ik aan Natsumi, die hijgend en puffend probeerde al haar tassen vast te houden. Ze knikte enthousiast en liep de gang op. Grinnikend volgde ik haar. Met zijn drieën liepen we naar buiten, waar de bussen al stonden te wachten. We liepen naar het bagageruim en zodra we stilstonden klonk er een doffe dreun, en ik meende de grond te voelen trillen toen Natsumi haar bagage op de grond liet vallen. "Daar gaan de mokken." giechelde Rima. "Nee hoor!" riep Natsumi. "Ik heb ze heel goed ingepakt tussen mijn kleren." Ze begon haar tassen één voor één in het bagageruim van de bus te proppen en Rima en ik volgden haar voorbeeld. Toen mijn tassen in de bus stonden scande ik de menigte. Het duurde niet lang voor ik Jun's blonde hoofd herkende. Ik trok Natsumi aan haar mauw mee, en ze zwaaide enthousiast naar Jun. Gelukkig waren de bussen nog niet per klas gescheiden. Jun kwam naar ons toe geslenterd, vergezeld door Hiro en Katashi. "En, weet je het strijdplan nog?" vroeg Natsumi op gedempte toon. Hiro kneep één oog dicht terwijl hij nadacht over Natsumi's strijdplan. "Als de bus aankomt stappen we samen met jullie uit en houden we ons gedeisd. Dan sneaken we met jullie mee, en met Jun mee de hut in." Natsumi knikte goedkeurend. "Foutloos, soldaat." zei ze met een grijns. Katashi haalde zijn schouders op. "Noem je dat een strijdplan? Wat als we gepakt worden?" Natsumi schudde haar hoofd. "Dat worden jullie niet! Het plan is waterdicht." Ik kon een giechel niet onderdrukken. Ik moest toegeven dat Natsumi's plan wat risico's overliet, maar het was het enige plan dat we hadden en ik wist niet zo goed hoe we het anders zouden moeten doen. "Zak wel een beetje door je knieën als je met ons meeloopt, Hiro." Hiro keek me verbaasd aan. "Waarom?" Ik liep grinnikend naar Hiro toe en sjorde hem aan zijn schouders omlaag. "Omdat dat hoofd van jou overal bovenuit steekt. En hoe graag we allemaal je hoofd ook zien, je moet niet opvallen." Hiro gooide er een ongemakkelijk lachje uit. "Ja. Oké. Je hebt gelijk."
"Zijn jullie er klaar voor?" klonk een bekende stem. Ik draaide me om en zag Akiyama-sensei naar ons toe lopen. Snel liet ik Hiro's schouders los. "Helemaal!" riep ik snel. De rest van de groep knikte stilletjes. Akiyama-sensei glimlachte naar ons en liep door naar de bus. "Denk je dat hij ons doorheeft?" vroeg Rima bezorgd. "Die grijns en alles." "Welnee." zei ik geruststellend. "Zo kijkt hij altijd." "Dat hoop ik dan maar." zei Rima nerveus, en ik moest bekennen dat ik er niet helemaal van mijn gelijk overtuigd was.

Jun

Rima trok heel even een nadenkend gezicht. "Hmm.. Natuurlijk winnen jullie dat!" zei ze vervolgens opgewekt. Haar ogen schoten naar Hiro. "Hiro! Ik wist niet dat je bass speelde!" ze leek te glunderen. Hiro haalde wat nonchalant zijn schouders op. Zonder dat er iets werd gezegd, liepen we allemaal naar onze standaard zit plekken. Rima keek een beetje teleurgesteld. "Ik wilde dat ik dit gefilmd had" zei ze. Ren stak zijn camera in de lucht. "Heb ik gedaan!" zei hij met een zelfvoldane glimlach. "Arigatou~" zei Rima die weer blij keek. "Ah, ik heb geen taart of cake bij!" Rima tuitte haar lipjes en blies haar wangen op. "Wat? Rima, dat had ik nou echt niet van je verwacht!" zei ik plagend. Rima wierp me een overdreven valse blik toe waardoor we in de lach schoten.
We hadden de rest van de dag nog heel erg veel plezier met zijn alle.

Dag 77


"I'm Lucky Girl, namida wa saigo warau tame ni ano YES konna mama kaze ni note~" Ik had Rima's iPod tijdelijk even geleend, zodat ik kennis kon maken met haar muzieksmaak. Het was niet helemaal mijn ding, maar het was niet vervelend om naar de luisteren. Ik had ook wat muziek video's opgezocht, die meiden zagen er niet zo slecht uit. "Hideyoshi-senpaaa~i" Ik herkende de stem meteen als die van Koharu-chan. Ze volgde me de laatste tijd nogal. Het was niet echt vervelend, maar soms wilde ik liever alleen zijn. Laatst moest ik met hoge nood naar de wc tijdens de pauze, maar ik kwam haar 'toevallig' onderweg tegen. Ze praatte zolang tegen me dat ik het bijna in mijn broek deed en de pauze om was voor ik naar de wc was geweest. Het had me drie pauzes corvee gekost omdat ik te laat in de les was gekomen. Mijn arm werd vastgegrepen. "Hoi, Koharu-chan!" zei ik opgewekt terwijl ik de oortjes van de roze iPod die ik vasthield uit plugde. Ik zag Koharu even twijfelend naar de iPod kijken. "Die is van Rima" zei ik met een grijns. Koharu's bekende grijns verscheen. Ze leek altijd te lachen en vrolijk te doen. Ik vroeg me af of ze nooit zorgen of problemen had. "Ik heb een nieuwe bikini gekocht voor het schoolkamp!" zei ze vrolijk. Ze huppelde wat voor me uit en draaide zich om, waardoor ze nu achterstevoren liep. Wat had ik aan die informatie? "Je moet hem echt zien, hij is heel mooi!" ze knipoogde en sloeg af omdat we inmiddels bij haar kamer waren aangekomen. Ik liep een klein stukje verder naar de kamer van Hiro, Katashi en mij. Ik liep binnen. Hiro was er niet en Katashi zat onhandig op het bed een poging te doen tot het dicht ritsen van zijn grote rugzak. Er stond ook nog een open koffer naast het bed. "Lukt het niet, jong?" vroeg ik boers.Galant duwde ik Katashi een beetje opzij en ritste ik de rugzak zonder enige moeite dicht. "Spierballen kweken, dat moet je doen!" zei ik terwijl ik zachtjes in zijn linker bovenarm kneep. Katashi trok zijn arm ruw terug. Hij draaide zich gezicht weg maar ik zag zijn oren een beetje rood worden. Ik grinnikte en plofte op mijn eigen bed neer.

Hotaru

Ook ik werd een beetje emotioneel van het hele gebeuren. Rima zag er zo schattig uit. Ze had haar handen voor haar neus en mond geslagen en haar ogen stonden vol tranen. na het slotakkoord viel een korte stilte, die al snel werd verbroken doordat Rima uitgelaten in haar handen begon te klappen. Haar kleine handjes kletsten enthousiast tegen elkaar en vulden de muziekruimte met het geluid. Ren stond naast haar met een brede grijns, en knikte goedkeurend. Natsumi stond nog steeds bij de microfoon. Ze keek met een stralende glimlach naar Rima. Ik keek achterom. Hiro stond er wat onwennig bij met zijn bass, maar glimlachte tevreden. Jun had zijn drumstokjes nog steeds in de lucht hangen en op zijn gezicht prijkte een gigantische grijns. Zelfs Katashi gunde zichzelf een zuinig glimlachje. "Oh... Dankjulliewel!" piepte Rima ineens. Haar stem trilde een beetje. "Oh Rimaaaa!" kraaide Natsumi, terwijl ze haar gitaar neerlegde en naar Rima toerende. Ik volgde haar voorbeeld en nam deel aan de grouphug. Na een tijdje voelde ik iets warms achter me en toen ik mijn ogen open deed zag ik Jun's drumstokje voor mijn neus. Zijn arm lag om mijn schouder en met zijn andere schouder perste hij een ietwat onwillige Katashi tegen het groepje bandleden aan. Hiro stond half achter Natsumi met zijn hand op Rima's schouder. Ren keek wat ongemakkelijk naar de warrige kluwe van lichamen, tot Natsumi's vingers zich ineens om zijn pols wikkelden. "Ach kom er toch bij!" riep ze vrolijk, terwijl ze Ren naar de grouphug toetrok. Hij knalde met een klap tegen Rima aan. "Sorry." mompelde hij zachtjes. Na een tijdje zo te hebben gestaan werd het toch wel ongemakkelijk en lieten we elkaar los. Rima veegde de laatste trnen uit haar ogen. "Dat was het mooiste cadeau dat ik de hele dag heb gekregen!" zei ze zachtjes. "Beter dan de PS Vita?" vroeg Jun. Rima knikte heftig en Jun glunderde. "Zelfs beter dan het kaartje voor het Hello!Project-concert?" vroeg Ren. Rima aarzelde. "Goed punt." zei ze toen. "Dat was een grapje toch?" vroeg ik snel, maar Rima grijnsde alleen maar. Natsumi trok een pruillipje en keek naar Jun. "We hadden toch uit een taart moeten springen. Dan hadden we Hello!Project wel verslagen."

Natsumi

Ik keek tevreden achterom toen we klaar waren met het doorspelen van het liedje. "Nou. Volgens mij zijn we er klaar voor jongens!" zei ik enthousiast. Hotaru knikte instemmend en ook Katashi, Jun en Hiro zagen eruit alsof ze er klaar voor waren. "Tijd om onze lieve, kleine Rima en haar loverboy deze kant op te halen." Ik liep naar de zijkant van het muzieklokaal waar een soort kast stond. Daarop lag een walkie talkie. Ik bracht het ding naar mijn oor en drukte op het gespreks knopje. "Roze Kolibri aan Goudbruine Adelaar, over." zei ik. Ik tikte ongeduldig met mijn nagel tegen de walkie talkie. De walkietalkie kraakte eerst een beetje en toen hoorde ik Ren's stem. "Hoi. Ren hier." hoorde ik. Ik drukte het praatknopje weer in. "Wat had ik gezegd over het gebruik van codenamen, Goudbruine adelaar? Over." zei ik met een zucht. "Goudbruine Adelaar present over. Het spijt me Roze Kolibri over." "Goedzo, Goudbruine Adelaar. Over." Ik keek even achterom, naar de band die een ongeduldig naar ons gesprek stonden te luisteren. "Wat een onzin allemaal." zuchtte Katashi. "Mond houden, Boze Wolf over." zei ik tegen hem en ik richtte me weer tot Ren. "Sluwe Vos, Vrolijke Leeuw, Knuffelige Teddybeer, Boze Wolf en Roze Kolibri zijn gereed voor de terugkeer van Paarse Vlinder naar het nest over." zei ik tegen hem. "Goed. We komen eraan." zei Ren en hij was weg. Ik schudde even met mijn hoofd terwijl ik de walkie talkie weer weglegde. "Hij zal het ook nooit leren." zei ik met een trieste blik, terwijl ik naar mijn gitaar liep. Ik tilde hem op en legde de band om mijn nek. "Doe jij het licht uit, Boze Wolf?" zei ik plagerig tegen Katashi, toen ik in positie stond. Jun had een schakelaar in de buurt van zijn voet, zodat hij de spots die boven onze hoofden hingen aan kon zetten. Het zou een spectaculair optreden worden. Katashi mompelde iets onverstaanbaars en liep naar het lichtknopje. Een paar seconden later was het pikkedonker. "Oké jongens. Het komt helemaal goed." zei ik blij. Toen klonk er een lichte knal en een zacht gevloek. Katashi was waarschijnlijk tegen zijn keyboard standaard opgelopen. Ik kon het niet helpen om heel even te giechelen. Misschien kwam dat ook wel omdat ik een klein beetje zenuwachtig was. Ik wist wel dat het geen optreden was voor duizenden mensen. Dit was zelfs belangrijker dan dat. Dit was een verjaardagscadeau voor Rima. Voor een van de mensen die ik als mijn beste vrienden beschouwde. Dat was belangrijker dan een groot optreden voor een volle zaal. Nou ja. Misschien niet helemaal. Maar sowieso net zo belangrijk. Ik hoorde gedempte stemmen vanaf de gang komen en hield mijn adem in. Daar waren ze. De deur werd op een kiertje geduwd en ging na een tijdje verder open. "Maar het is helemaal donker.. Wat is er toch allemaal aan de hand?" zei Rima, terwijl ze een beetje zenuwachtig giechelde. "Je zult wel zien." zei Ren. Toen ze binnen waren en de deur weer dicht was, telde ik zachtjes af en sloeg daarna het eerste akkoord aan. Jun zette de schakelaar om en de spots gingen aan. We begonnen te spelen en te zingen.

Such a sweet little girl in class
Just you wait until she picks up a bass
Plucking the thick strings
turns her into a beast
Then she opens her bag
And presents us with a feast

Cupcakes and muffins and pastries and pies
Pudding and icecream and coffee, so nice.

What would we be without the girl who brings us sweets?

Riiiimaaaaaa
Your bass provides the sweetest beat
Riiiiimaaaaaa
You provide the sweetest things to eat
Riiiiimaaaaaa
The little girl with the giant voice
Riiiiiimaaaaa
Come on and make some noise!

Yeah Yeah Okay
Hey, pour a little bit of tea for me
Nice and hot, almost a hundred degrees
We drink it peacefully, we drink it gleefully
Hey, pass the sugar cubes, three for me
Now I'mma tell ya 'bout the little quiet girl in our band
with her pretty little curls and her magic hands
She loves her bass more than she's ever gonna love a guy
It's gonna make 'em cry, you know they stand in line
Because be honest, now who wouldn't want a gem like her
Who wouldn't want someone who can jam like her
Erryone's a afraid she's gonna dump 'em, gonna ditch 'em
Oh yeah the boys are fightin' but it ain't quite right and
We're here to protect her for the boys who're bitchin' 
'Cuz most of em only want her for her skills in the kitchen!

Cupcakes and muffins and pastries and pies
Pudding and icecream and coffee, so nice.

What would we be without the girl who brings us sweets?

Riiiimaaaaaa
Your bass provides the sweetest beat
Riiiiimaaaaaa
You provide the sweetest things to eat
Riiiiimaaaaaa
The little girl with the giant voice
Riiiiiimaaaaa
Come on and make some noise!

Riiiimaaaaaa
Your bass provides the sweetest beat
Riiiiimaaaaaa
You provide the sweetest things to eat
Riiiiimaaaaaa
The little girl with the giant voice
Riiiiiimaaaaa
Come on and make some noise!

In het rapgedeelte nam Hotaru de plaats van Jun over achter het drumstel en kwam Jun naar voren. Ik was zo opgegaan in het spelen dat ik niet meer had gelet op Rima's reactie. Toen we uit waren gespeeld keek ik dan ook vol verwachting haar kant op. Ze stond met haar handen tegen haar mond gedrukt en er gleden grote, glinsterende tranen over haar wangen terwijl haar mondhoeken erg hoog waren opgetrokken. Ik glimlachte tevreden. Volgens mij was ons cadeau geslaagd.

Hiro

Ik schoot in de lach. Natsumi keek me zo onschuldig aan. Haar hele gezicht zat onder de slagroom. "Ik hou van slagroom." zei ze met een kinderlijk stemmetje. "Nu nog wel ja." lachte ik. "Straks wordt het zuur en plakkerig en vies." Natsumi trok een gezicht. "Dat wordt douchen." Ik wierp een blik op Jun, die nog steeds op Hotaru's bed lag, en Katashi, er half overheen gebogen, die zijn best deed om zijn kunstwerk af te maken door de slagroom op Jun's gezicht met zijn vingers uit te smeren. Jun giechelde een beetje meisjesachtig. "Ik ga eerst wel." zei Rima, waarna ze in de badkamer verdween. Dat gaf ons nog wat tijd om een plan te maken voor de onthulling van ons 'cadeau.' Na alles nog even op gedempte toon doorgenomen te hebben liepen ook Jun, Katashi en ik richting onze kamer om te douchen. Jun was nog steeds niet uitgeklierd met de slagroom. Hij schraapte klodders slagroom uit zijn haar en duwde ze in Katashi's gezicht, om vervolgens hard weg te rennen. Katashi rende er dan ook luidkeels verwensingen schreeuwend achteraan. Glimlachend keek ik ze na. Leek erop dat ik het eerst kon douchen.

Eenmaal in de onze badkamer aangekomen draaide ik de warme kraan open en stapte onder de kraan. Zorgvuldig schrobte ik de vettige substantie van mijn huid en uit mijn haren, totdat ik helemaal schoon en slagroomvrij was. Toen ik in mijn badjas de slaapkamer inliep zaten Jun en Katashi inmiddels netjes op hun bedden te wachten. Katashi stormde als volgende de badkamer in. Ik trok een paar schone jeans uit de la, samen met een zwart shirt en een rood-wit-zwart geruiten bloesje. Ik sloeg de mouwen om tot net onder mijn ellebogen en liet de knoopjes open. Ik wachtte tot Jun en Katashi klaar waren met douchen en omkleden en daarna liepen we met z'n drieën naar het muzieklokaal. De meiden waren er nog niet. "Hoe kan het ook anders." zei Katashi, die zich vast op de pianokruk installeerde. Jun klom achter zijn drumstel en speelde het basistitme. Ik pakte de reservebass en oefende mijn loopje. Natsumi vond viool te deprimerend voor dit liedje, en daarnaast hadden we natuurlijk een bas nodig, dus had ze me opgedragen voor dit liedje wat bass te leren. Anjo-kun, een jongen uit mijn Engels-klas was ook een bassist en had me een spoedcursus gegeven. Samen met Hotaru hadden we een simpel beginnersloopje in elkaar geflanst dat het liedje dat we voor Rima hadden geschreven kon begeleiden. Nog een reden waarom ik niet viool kon spelen; Natsumi en Hotaru stonden erop dat we allemaal een paar regels zouden zingen. Zelfs Jun en Katashi. Na heel lang smeken had Jun Katashi zo ver gekregen om 2 regels te zingen. Het klonk niet eens zo heel erg slecht... Niet zo slecht als Jun in ieder geval. Maar ook daar had Natsumi iets op bedacht. Ze had Jun de opdracht gegeven een rap-stukje te schrijven in het liedje. Zo leverde hij toch een vocale bijdrage, zonder dat Rima een permanente gehoorsbeschadiging op zou lopen. Dit werkte verrassend goed. Het was misschien wel te verwachten, aangezien Jun drums speelt. Hij mocht dan niet veel gevoel voor toon hebben, ritme was helemaal zijn ding. De tekst was een ander verhaal. Maar uiteindelijk had hij toch een stukje geschreven waar in ieder geval de meiden enthousiast over waren, en dus was het liedje compleet.

Ik schrok op uit mijn gedachten toen de deur openging. "Sorry voor het wachten." zei Hotaru verontschuldigend. Natsumi volgde haar en trok de deur achter zich dicht. "We moesten Rima nog even overhalen met Ren mee te gaan. Dat geeft ons nog tijd om het liedje een laatste keer door te nemen. Ze komt over een halfuurtje ofzo deze kant op." Jun gooide zijn stokken in de lucht en ving ze weer op. "Dan kunnen we maar beter opschieten!"

Natsumi

Het was allemaal een beetje awkward nu Rima de deur in Ren’s gezicht had dichtgeslagen, ookal had ze het natuurlijk niet zo bedoeld. Ze was geschrokken van de foto. “Ach, kom toch binnen en eet taart!” Ik trok hem aan zijn pols de kamer in, en Jun had al een stuk taart voor hem op een bordje gedaan. “Bedankt.” Zei Ren, nog steeds een beetje in de war. “Iemand slagroom?” vroeg Rima. Ze hield de bus in haar handen en was ermee aan het schudden. “Ja, graag.” Ik hield het bordje zodat Rima er slagroom op kon spuiten. Ik kreeg opeens een idee toen ik zag hoe Rima de slagroom op mijn bordje spoot. Ik pakte de bus van haar af en spoot wat slagroom op mijn hand. Ik keek heel even naar Rima en duwde toen de hand vol slagroom in haar gezicht. “GEFELICITEEEEERD!” riep ik vrolijk. Het werd heel even stil. Iedereen keek van mij naar Rima. Opeens begon Rima ontzettend hard te lachen. Ze klapte helemaal dubbel. “Hé, geef dat eens aan mij.” Voordat ik het door had, had Jun de slagroom weer van mij afgepakt. Katashi stond naast hem en keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan. Hij begon zijn hoofd te schudden, toen Jun de slagroom dreigend naar hem opstak. “Nee.. Je gaat niet.. Jun..” Katashi deed een paar stappen achteruit, maar kwam daarbij tegen het bed van Hotaru aan, waar hij op terecht kwam. Jun kwam nog steeds op hem af. Katashi probeerde zo snel mogelijk weg te komen, maar het lukte hem niet. Jun zat nu ook op het bed. “Jun, nee!” zei Katashi nog. Hij wendde zijn hoofd af. Jun grijnsde nog steeds en probeerde slagroom te spuiten op Katashi’s hoofd. Dit lukte niet helemaal, en het kwam in zijn haar en in zijn nek terecht. “Zo.” Zei Jun, en hij klom van het bed. Katashi’s hele nek was wit en zijn haar zat er ook onder. Hij kwam overeind. “Hier met die spuitbus.” Gromde hij. Hij kwam overeind en pakte de slagroombus van Jun af. “Wow. Katashi gaat los.” Zei Hotaru met opgetrokken wenkbrauwen, toen Katashi Jun’s oor aan het beslagromen was. “Oké! Nu mogen wij!” zei ik, en ik pakte de slagroombus uit Katashi’s handen, die net waren begonnen een baard op Jun’s kaak te maken. Mijn volgende slachtoffer was Hotaru. Ik tekende een bril om haar ogen heen. Uiteindelijk leek het niet echt op een bril. Het werd een heel slagroom gevecht. Niemand kwam er onbeschadigd uit. Uiteindelijk lieten we ons op de vloer vallen. De slagroombus was leeg. Ik zat naast Hiro en keek hem lachend aan. “Er zit iets wits op je neus.” Zei ik met een grijns. Ik stak mijn vinger uit en haalde wat slagroom van zijn neus en stak het in mijn mond. Ik keek hem weer aan en werd een beetje rood. Het bekende gevoel kwam weer terug. Hiro leek eventjes in de war te zijn, maar herstelde zich toen. “Er zit iets wits op je hele gezicht.” Zei hij. Ik grijnsde. “Oh. Is dat zo.” Ik likte om mijn lippen en er kwam een fraaie hoeveelheid slagroom in mijn mond terecht. “Ik hou van slagroom.” Zei ik vrolijk.

Rima

"Shh! Pas op, dadelijk maak je haar wakker!" hoorde ik iemand sissen. Ik meende de stem te herkennen als die van Hotaru. Ik glimlachte en hield mijn ogen gesloten. Ba-dum! Er viel iets op de grond dat ik niet herkende. "Wat zei ik nou!" siste Hotaru weer. "Sorry!" siste een jongensstem terug. Het was Jun als ik het goed had. Ik hoorde iemand diep ademhalen. "Waarom deden we dit ook alweer?" vroeg Katashi knorrig. Hij kwam over alsof hij slaap te kort had. "Omdat Rima onze vriendin is slimmerd" zei Jun met een lachje. Ik glimlachte en voelde wat kriebels in mijn buik. "Oké, 1, 2, 3" zei Natsumi zachtjes. In koor begonnen vijf stemmen 'Happy Birthday' te zingen. Met een grote grijns op mijn gezicht opende ik mijn ogen en ging ik rechtop zitten. Van het beeld dat ik voor mijn ogen zag schoot ik in de lach. Links van de rij die voor me stond, stond Katashi. Hij keek nogal nors en zijn haar stak alle kanten uit. Hij droeg een rood met blauw geruite pyjamabroek en een grijs hemd. Naast hem stond een zeer enthousiaste Jun te zingen. Hij droeg een grijze pyjamabroek, een wit t-shirt met de tekst "WARNING, Completely Retarded!" en hij droeg roze konijnen sloffen. Hiro droeg een baggy joggingbroek met een wit shirt. Zijn haar stak ook alle kanten uit. Naast hem stond Natsumi. Ze was de vrolijkheid zelve en leek totaal niet moe. Ze droeg een schaapjes pyjama en had haar haren zoals bijna altijd in een paardenstaart. Hotaru droeg een geruite flanellen pyjama. Haar rode haren leken de nacht goed te hebben overleefd. Het zat nog redelijk netjes. Toen het liedje was afgelopen was ik nog aan het lachen. "Jun, je sloffen!" proestte ik uit. "Deze?" Hij stak zijn linkervoet omhoog. "Zijn ze niet onwijs aantrekkelijk en sexy?" vroeg hij en hij wiebelde met zijn wenkbrauwen. "Gefeliciteerd met je zestiende verjaardag Rima!" zei Natsumi en ze schudde enthousiast mijn hand. De rest van de band volgde. "Kijk eens wat ik heb!" Jun haalde een grote, gevulde tas tevoorschijn. Gretig nam ik het aan. De tas was gevuld met post en cadeautjes die me waren opgestuurd. Het eerste dat ik uit de tas haalde was een kaart van een tante van me. Nadat ik die gelezen had pakte ik het volgende. Het was een grote doos en een kaart van mijn ouders. Eerst las ik de kaart en vervolgens scheurde ik het papier van de doos af. De doos zat goed vol. Ik grabbelde wat en haalde er games uit. Enthousiast bekeek ik de doosjes. "Uwaaa~ Het is Soul Calibur 4!" Ik wreef koesterend over het doosje heen. Er zaten nog wat meer nieuwe games in die overduidelijk door mijn moeder waren gestuurd. Het laatste dat in de doos zat herkende ik niet. Ik haalde het papier er vanaf en vond een klein doosje. Ik opende het en er lag een briefje in. "Je nieuwe PS Vita" Las ik hard op. Mijn ogen werden groot. Ik wapperde wild met mijn hand. "Het is de nieuwe Vita!" piepte ik. "Het is gewoon een blaadje" zei Katashi die het niet begreep. Ik schudde mijn hoofd. "De nieuwe Vita is nog niet uit, maar papa, ik bedoel Otou-sama, heeft hem al besteld!". Enthousiast pakte ik de verdere cadeau's nog uit. Er zaten sieraden in, cd's, games en veel kaarten. Met een brede glimlach stond ik en liep ik naar de koelkast die op onze kamer stond. Ik haalde er een taartdoos uit. Ik zette de doos op het dichtstbijzijnde bureau en haalde de deksel er af. Een mooie, ronde en over-versierde taart pronkte in de doos. "Het is nog vroeg, maar wie wilt er een stukje taart?" vroeg ik. Jun was de eerste die met een bordje voor mijn neus verscheen, gevolgd door Natsumi. Lachend gaf ik ze een stuk. Toen iedereen van een stuk taart was voorzien werd er op de deur geklopt. Vrolijk opende ik. "Gefeliciteerd!" Flits. Eventjes verdwaasd knipperde ik met mijn ogen. "Gyaa!" Ik gooide de deur weer dicht en hield mijn armen beschermend voor mijn pyjama. "Hé!" Werd er aan de andere kant van de deur geroepen. Hotaru deed de deur open. In de deuropening stond Ren, hij had zijn fototoestel in zijn handen en keek een beetje geschokt.

Katashi

Natsumi liep voorzichtig naar de deur toe en duwde die een stukje open. Ze stak haar hoofd langs de deur en draaide zich toen weer naar ons om. "Mooi. Ze is weg." zei ze blij. Ze liep naar de tafel en schoof de bordjes en kopjes aan de kant om er in kleermakerszit op te gaan zitten. "Oké. Wat gaan we doen." zei ze. Ik keek haar raar aan. "Hoe bedoel je, 'wat gaan we doen?'" Ik had echt geen flauw idee waar ze het over had, al had ik dat probleem wel eens vaker als Natsumi aan het praten was. Ik zag dat ik niet de enige was die het punt miste. Hiro en Hotaru keken elkaar ook een beetje onbegrijpend aan. "Rima's verjaardag natuurlijk!" zei Jun. "Oh ja. Rima is over een week jarig." zei Hotaru. Oh nee. Verjaardagen. Ik had een hekel aan verjaardagen. "Jun en ik dachten dat het leuk zou zijn om uit een taart te springen." zei ze enthousiast. Ik lachte schamper. "Ja hoor. Uit een taart springen." zei ik cynisch. "Ehm.. Hoe had je dat in gedachte?" vroeg Hotaru. "Nou gewoon. Een taart. En daar springen we dan uit. Met veel slagroom en aardbeien." Ik schudde mijn hoofd. "Als dat lukt, dan gooi ik mezelf van een gebouw." Natsumi's gezicht betrok. "Maar.. Dan hebben we geen pianist meer.." zei ze sip. "Goed. Laten we iets anders verzinnen." zei Hiro. "We kunnen 'Happy Birthday Rima' in de lucht laten schrijven met een roze straaljager!" zei Natsumi toen weer blij. "Ja! Of met een luchtballon!" zei Jun. "Je kunt het ook met een zeemeeuw proberen." mompelde ik sarcastisch. Het was echt belachelijk. "We kunnen haar ook geld geven." zei ik tenslotte. Iedereen keek me geschokt aan. "Wat? Dat is toch heel gewoon?" Ik snapte niet wat het probleem was. "Ja, dat is het nou juist, Katashi. Het is gewoon. En Rima is ontzettend speciaal. Ze is ons kleine, schattige, taartjesbrengende kindje. Die kunnen we toch geen geld geven!" zei Natsumi terwijl ze heftig haar hoofd schudde. "We zouden een liedje voor haar kunnen schrijven." zei Hotaru. Jun knikte. "Ja.. Ja! Dat is best een goed idee." zei hij. Natsumi glimlachte. "Ja! Ik ben het er mee eens. We gaan een liedje schrijven." zei ze. Oké. Een liedje schrijven. Dat was nog niet eens zo'n onmogelijk idee. Dat zou nog best eens goed kunnen worden. "Maar goed. We moeten nu eerst het lokaal leegmaken. Het schoolorkest moet erin. We kunnen het later nog wel over het liedje hebben." zei Natsumi. "Hiro, wil jij even helpen met de microfoonstandaards? En als Jun nou gewoon bezig gaat met zijn drumstel en Katashi zorgt dat de versterkers bij de deur komen te staan, zodat we die straks in een keer mee kunnen nemen. Dan zorgen Hotaru en ik dat de instrumenten goed terecht komen." zei ze. We gingen allemaal aan het werk. De versterkers waren best wel zwaar. Ik had al een versterker naar de deur gesleept, en ik begon nu aan de tweede. Ik zette een paar stappen met het zware ding in mijn handen, maar ik voelde hoe het naar beneden begon te glijden. Ik kon het gewoon niet meer houden. "Jun.." "Wat?" "Jun!" De versterker begon al langzaam uit mijn handen te vallen. "Oh crap." Binnen een paar seconden werd alles meteen een stuk lichter en ging alles weer goed. Jun stond tegenover me, en had de versterker vastgepakt. Er leunde iets warms op mijn vingers. Ik keek naar beneden en zag hoe Jun's hand op de mijne lag. "Ehm.. Dankje.." zei ik toen de versterker op de grond stond. Ik haalde mijn hand snel weg en stopte hem in mijn broekzak. "Geen probleem." Jun glimlachte vrolijk en liep terug naar zijn drumstel. Ik zuchtte even en tilde toen de versterker weer op om hem naar de deur te slepen.

Rima

Na I See The Light hadden we nog een paar nummers gespeeld die niet uit Disney-films kwamen. "Pauze!" riep Natsumi. Ik keek naar de grote ronde klok die boven de deur hing. "Oh, ik moet gaan. Ik heb met Ren afgesproken." Ik zette mijn bass in zijn standaard en draaide me naar de rest. Jun floot. "Heb je een date?" vroeg hij. Ik schudde mijn hoofd. "Nee, Ren en ik zijn gewoon vrienden." zei ik, toch voelde ik mijn wangen licht verkleuren. "Oeh, dat zag ik! Rima is verliefd, Rima is verliefd!" begon Jun als een klein kind. Ik balde mijn vuisten en haalde even rustig adem. "Hoe lang al?" "Ik ben niét verliefd op Ren!" zei ik hard en duidelijk. Geïrriteerd liep ik het lokaal uit. Tot mijn verbazing stond Ren naast de deur. Hij keek een beetje triest. Had hij me net gehoord? "Hoi!" Ik glimlachte. Ren glimlachte terug, maar zijn ogen deden niet mee. Er viel even een nare stilte. "Ik dacht, ik kom je ophalen, maar je was me net voor" verbrak Ren de stilte. "Zullen we gaan?" Ik knikte, nog steeds glimlachend. We liepen richting Rens kamer. Hij deelde een kamer met Natsuyabi Keiichi en Kago Takeshi. "Dus je hebt een nieuwe game?" vroeg ik. Ren knikte. "Amnesia: The Dark Descent. Wel eens van gehoord?" vroeg hij. Ik dacht even na. Amnesia klonk bekend. "Volgens mij wel, maar ik ben benieuwd!" Ren hield de deur voor me open en ik liep zijn kamer in. "Het is online." zei Ren. Hij liep naar zijn Macbook en klapte het open. Een beetje verlegen pakte ik een stoel en ging ik naast hem zitten. Ren logde in en schoof zijn Macbook naar mij toe. "Speel jij maar." Zei hij met een grijns. "Oké!" Ik wreef in mijn handen en begon met de game. Ren keek nauwlettend mee. Een hele tijd gebeurde er niets. Ik speelde gewoon verder en verder. "Wil je iets te drinken?" vroeg Ren. Ik knikte. Ren stond op en ging iets drinkbaars halen. Ondertussen speelde ik verder. De achtergrond muziek van de game veranderde ineens en mijn beeld werd wat waziger. Er rende een monster achter me aan. "Fack! Nee. REN REN REN REN REN REN REN!" riep ik hard terwijl ik op het toetsenbord smashte. Ren kwam aanrennen (haha xD). "Wat is er? Wat is er?" vroeg hij geschrokken. "HET ZIT ME ACHTERNA. REN REN REN!" Ren begon te lachen en stond naast me. Het monster haalde naar me uit en raakte me een paar keer. Daarna viel ik dood op de grond. Ik greep Rens arm vast. "Speel jij maar verder!" zei ik met een hoog stemmetje. Mijn hart ging razend te keer van de schrik. Ik had het totaal niet op spelletjes waarin iets me achtervolgde. Ren lach inmiddels dubbel van het lachen. "Het is maar een Grunt" zei hij. Ik trok een pruillipje. Ren keek naar het scherm maar ik zag dat zijn oren rood werden.

Hiro

De zenuwen gierden door mijn lijf toen Natsumi haar stukje zong. Ik moest zingen. Zingen. Ik. Ik kon helemaal niet zingen. En ik kende ook nog eens het liedje niet. Op zich was het ritme vrij makkelijk op te pakken, maar toch. Natsumi zong zoals altijd fantastisch, en ik wilde absoluut niet voor haar afgaan. Ik keek naar mijn blaadje om nog een keer de tekst door te nemen. Ik hoefde maar acht regels alleen te zingen, daarna moesten Natsumi samen. Ik maakte me vooral zorgen over het tweestemmige gedeelte... De tekst was in ieder vrij simpel. Het sloot eigenlijk wel een beetje aan bij hoe ik me voelde als ik bij Natsumi was. Dus mijn verliefdheid was inmiddels te vergelijken met de tekst van een Disney-liedje... Oh God, dit begon verontrustende proporties aan te nemen. Ik was zo gefocust op de tekst dat ik nauwelijks merkte dat Natsumi's stukje bijna afgelopen was. Mijn ademhaling versnelde toen ze de laatste zin zong. Er was een korte solo en daarna moest ik. Ineens werd ik supernerveus. Ik kon dit helemaal niet! Ik stond op het punt om me om te draaien en te zeggen dat ik het niet kon toen ik Natsumi's koude vingers tegen mijn klamme handpalm voelde. Ze keek me stralend aan en kneep zachtjes in mijn hand. Het was alsof ze me aanmoedigde. Verrast keek ik in die helderblauwe ogen. Ik moest het wel zingen. Ik had geen keus. Het laatste wat ik wilde was Natsumi teleurstellen, en zij had hier zoveel plezier in... De solo naderde zijn einde en Natsumi liet mijn hand los. Ik haalde diep adem en pakte de microfoon. "All those days, chasing down a daydream. All those years, living in a blur." Ik probeerde mijn overspoelende gevoelens voor Natsumi in mijn stem te verpakken. Ik was van plan geweest om zachtjes te zingen, maar ik merkte al snel dat ik wel harder móest gaan zingen, om het trillen tegen te gaan. Ik had net de smaak te pakken toen de achtergrondmuziek ineens wegviel. Ik stopte met zingen en draaide me verbaasd om. Iedereen keek naar Rima. Blijkbaar dacht ze dat er een vogel tegen het raam ging vliegen. Ik zuchtte opgelucht. Phew, dan lag het ten minste niet aan mijn zang. Maar nu moesten we weer van begin af aan, terwijl ik mijn stukje net bijna achter de rug had! Achja, nu kon ik ten minste Natsumi opnieuw horen zingen. Haar stukje was binnen no time voorbij en ik begon opnieuw te zingen. Deze keer waren er geen onderbrekingen. Na mijn stukje kwam het gezamelijke refrein. Natsumi en ik keken elkaar aan terwijl we zongen, en ik voelde mijn knieën week worden. Dit was eigenlijk best leuk. Tot mijn verbazing ging zelfs het tweestemmige gedeelte goed. Het was alsof Natsumi met met haar sprankelende ogen de weg wees. Onze stemmen klonken samen verbazingwekkend goed. Ik was niet weg van mijn eigen stem, maar die van haar leek de mijne te neutraliseren, of zelfs te complementeren. Zonder het door te hebben waren we een beetje naar elkaar toegelopen onder het zingen. Bij de laatste regel was er nog maar een paar centimeter afstand tussen onze gezichten. "Now that I see you." zongen we samen, en onze stemmen schoten de hoogte in, als twee vogels, die samen een plekje zochten om een nestje te bouwen. Hotaru en Katashi speelden de outro, waarna Jun in een spontaan applaus uitbarstte. Hotaru viel bij, en later ook Rima. "Dat was fantastisch!" riep Jun enthousiast. "Ja!" riep Hotaru met trillende stem. "Jullie klinken zo goed samen! Ik ben er helemaal fluffig van." Haar ogen glinsterden verdacht. Ik schoot in de lach en keek weer naar Natsumi, die met rode wangen naar onze bandgenoten keek. "Goed gespeeld, jongens." zei ze zachtjes. Ze keek zo gelukkig dat ik het er warm van kreeg. "Jij ook, goed gezongen, Natsumi." zei ik, terwijl ik zachtjes in Natsumi's schouder kneep.