Rima

Als een gedumpte puppy stond ik alleen in het hoekje van de danszaal. Hiro had me gewoon weer gedumpt voor Natsumi. Wat een stom iets. Ik had het kunnen weten, maar dan nog, waarom voelde ik tranen opkomen? Ik snoof even. Het was beter als ik nu gewoon naar mijn kamer terug zou gaan en ging slapen. Of iets dat daar op leek. Ik liep richting de deur die al open stond. "Waar ga je naar toe?" Ik keek schuin over mijn schouder en zag die vervelende jongen van daar net staan. "Wat maakt jou dat uit?" vroeg ik, mijn stem beefde omdat ik tranen tegenhield. "Ik wilde nog met je dansen." zei de jongen. "Ik wil niet" Ik was inmiddels omgedraaid. De jongen leunde met een arm tegen de muur en bekeek me van top tot teen. "Die Hiro hè, volgens mij ziet die jou wel zitten.." zei hij. Hij klakte met zijn tong. Ik voelde hoe mijn wangen rood werden en hoe tegelijkertijd mijn ogen nog natter werden. In mijn hoofd was een tweestrijd begonnen. Verwarring heerste. Mijn knieën knikte. "Ik kon het zien aan de manier waarop hij naar je keek." Ik hoorde mijn hart in mijn oren bonken. "Laat me maar gewoon met rust nu..." Ik wilde weer verder lopen maar de jongen begon weer te praten. "Persoonlijk vind ik jou veel beter bij die stille Nakamura passen. Jullie zagen er heel leuk uit samen toen jullie aan het dansen waren. Iedereen keek naar jullie en ik ben er van overtuigd dat iedereen er net zo over denkt als mij." Zou dat echt waar zijn? "Als ik jou was, zou ik nu naar hem toe gaan en hem vertellen hoe ik me voelde!" zei hij. Waarom klonk dat zo verleidelijk? Waarom zou ik het niet gewoon doen? Wat had ik te verliezen? "Ik zag hem net naar buiten gaan, ga maar gauw!" Spoorde de jongen aan. Als een braaf slaafje deed ik wat me werd opgedragen en liep ik met een snel tempo de zaal uit. Ik proefde iets zouts in mijn mond, ik besefte nu pas dat ik al een tijdje aan het huilen was. Ik wreef mijn wangen droog. Tijdens mijn weg naar buiten kwam ik Jun nog tegen. Hij droeg zijn jasje niet meer en had twee giebelende, blozende meisjes aan zijn armen hangen. Normaal zou ik daar even bij stil hebben gestaan, maar er was nu iets veel belangrijkers! Ik ging iets zeggen dat ik al veel eerder had moeten zeggen! Ik ging Hiro confronteren met mijn gevoelens en dan zouden we nog lang en gelukkig leven. Er was niets dat me in de weg zou staan. Ik stapte naar buiten en zag Hiro al staan. Ik bracht mijn hand naar mijn mond om wat te roepen toen ik Natsumi pas zag staan. Er ging een rilling door mijn hele lijf en mijn adem stokte achter in mijn keel. Hiro en Natsumi stonden in een hele innige knuffel houding. Mijn arm viel slapjes terug naast mijn lichaam. Wat was dit voor een avond? Waarom ging alles mis. Verdwaasd liep ik terug naar binnen. Mijn schouders schokte een beetje, maar het werd al sneller heftiger. Een gesmoorde snik ontsnapte. Ik liet me op de derde traptrede vallen. Ruw deed ik mijn schoenen uit en begon ik te huilen. Ik lag helemaal over de traptrede heen. Het gevoel dat door me heen ging was niet echt te beschrijven. "Hè, wat is er gebeurd?" Een grote warme hand rustte op mijn schouder. Ik keek op en keek recht in Katashi's ogen. Hij zag er redelijk bezorgd uit. "Fujimoto-kun!" Hysterisch wierp ik mezelf tegen zijn borst en begon ik als een baby te huilen. Een beetje awkward en onhandig klopte Katashi op mijn rug. "Ik heb geen idee wat er aan de hand is, maar het komt vast wel weer goed." zei hij zachtjes. Ik begon harder te huilen. Wat was dit vreselijk gênant en raar! Katashi probeerde me te troosten.

Natsumi

"Ik vind je jurk echt helemaal geweldig!" Saki keek me stralend aan. Ik glimlachte. "Dankje. Ik hou er ook echt ontzettend veel van!" zei ik vrolijk. Ik keek ondertussen vanuit mijn ooghoeken door de zaal. Ik was Hiro net kwijt geraakt, en ik kon hem nu niet meer vinden. "Waar heb je hem gekocht?" Ik richtte mijn blik maar weer op Saki. "Ehm.. Een of ander klein winkeltje in de stad. Ik weet niet meer hoe het heet." We stonden aan de zijkant van de dansvloer, dicht bij de punchtafel. "Oi, Ushiromiya!" Ik keek naar rechts en zag een jongen met kortgeschoren zwart haar. "Hmm?" deed ik nieuwgierig. "Het lijkt erop dat je vriendje je alweer heeft ingewisseld." Hij bewoog met zijn hoofd naar links. Ik volgde zijn blik en zag hoe Hiro met Rima over de dansvloer bewoog. Ik voelde een onwillekeurige steek dicht bij mijn maag. Natuurlijk wist ik dat Hiro gewoon met Rima danste omdat ze vrienden waren. Waarschijnlijk net zoals hij met mij had gedaan, dacht ik er meteen achteraan. "Dus. Wil je met mij dansen?" zei het vervelende mannetje. Ik haalde mijn wenkbrauwen op en keek hem aan. "Ehm. Nee dankje." zei ik. Wat was hij vervelend zeg. Kon hij niet gewoon zijn mond houden? Zijn gezicht leek een beetje gekwetst. "Je moet echt niet denken dat hij om je geeft ofzo hoor. Hij danst met ieder meisje. Je bent echt niet speciaal voor hem. Hij wil je gewoon tussen de lakens krijgen, en dan gaat hij gewoon opnieuw beginnen met een nieuw slachtoffer. Ik zou maar niet teveel voor hem gaan voelen als ik jou was. Dus. Dansen?" Hij stak zijn hand naar me uit. Ik beet op mijn lip, maar ik moest me sterk houden. Hij was onzin aan het uitkramen, dat was wel duidelijk. "Ik dacht dat ik net ook al 'nee' had gezegd." zei ik kil. Ik draaide me demonstratief om en liep weg. Ik ging op een bankje zitten, en zonder dat ik het door had werd mijn blik naar Hiro en Rima getrokken. Ik wist dat het onzin was wat de vervelende jongen had gezegd, maar toch deed het best veel pijn. Ik veegde een pluk haar uit mijn gezicht. De jongen was echt een vervelend klein opdondertje. Hij had me eigenlijk uitgemaakt voor een naïef, dom, klein meisje dat niet voor zichzelf kon zorgen. Maar dat vond ik nog niet eens zo erg. Het ergste was nog wel dat hij Hiro had uitgemaakt voor iets wat hij eigenlijk helemaal niet was. Hiro was beslist geen player. Hiro deed dat soort dingen niet. Hiro was ontzettend lief en aardig en behulpzaam en lief. Hiro was de liefste persoon die ik kende. Ik keek even om me heen. Veel mensen keken naar het dansende paar. Eigenlijk waren ze best wel schattig. En dat stak me best wel. Ik keek naar Hiro's gezicht. Ik wilde dat ik weer met hem danste. Dat ik zo dichtbij dat gezicht was. Plotseling keken zijn ogen mijn kant op. Mijn adem stokte in mijn keel. Hij bleef me aankijken. Ik stak nogal aarzelend mijn hand op en zwaaide even kort. Ze stopten met dansen en Hiro zei iets tegen Rima. Hij liep weg, naar mij toe. Ik keek naar mijn knieën. Ik wist nog steeds niet zo goed wat ik met de informatie moest die ik net had gekregen. Natuurlijk zei een groot deel in mij dat ik er niet naar moest luisteren en dat de jongen Hiro gewoon zwart had willen maken, maar een ander deel knaagde toch een beetje. "Hé." Hiro was naast me komen zitten. "Hoi." zei ik zachtjes. "Zo. Ze zijn weer samen hoor." Ik keek op en zag het vervelende jongetje weer staan. Hij keek me aan. "Vergeet niet wat ik je gezegd heb." zei hij, na eerst een blik op Hiro geworpen te hebben. Hij liep weg en ik zag dat Hiro hem kwaad na keek. Daarna leek hij een beetje in de war. "Wat heeft hij tegen je gezegd?" zei hij, en hij keek me aan. "Oh.. Gewoon.. Woorden." mompelde ik. Ik vond het niet zo'n goed idee om te zeggen wat er gebeurd was. "Maar wat dan?" Hiro keek me doordringend aan. Ik wendde mijn blik af. "Ik ga even.. " Ik maakte de zin niet af, maar liep weg. Richting de deur die naar buiten leidde.

Hiro

Vreemd. Net met Natsumi was het dansen de hele tijd goed gegaan. Ik was geen één keer op haar voeten gaan staan en ook niet tegen haar aangeknald. Ik had haar zelfs behendig opgevangen toen ze die gevaarlijke tango-move maakte en zich achterover gooide. Maar met Rima was het anders. Stunteliger. Onhandiger. Ik schaamde me een beetje. Ik met mijn lompe poten. Arme Rima. "Het spijt me." mompelde ik gegeneerd. "Ik zei toch dat ik niet kon dansen?" Rima keek naar de vloer. "Geeft niet." zei ze zachtjes. Op dat moment kwam er een jongen met kortgeschoren zwart haar op ons afgelopen. Zijn blik was recht op Rima gericht, en hij leek nogal zeker van zijn zaak. "Tsukiyomi." zei hij snel. "Dans met me." Rima's blik vloog van mij, naar de jongen, en weer terug. "Ehm... Ik ben al met iemand aan het dansen." zei ze wat onzeker. De jongen deed alsof ik hem nu pas opviel en keek me een beetje minachtend aan. "Nee hoor." zei hij toen. "Jullie staan stil." "Maar we gaan nu weer verder dansen." zei Rima, onverwachts fel. Ik voelde me wat ongemakkelijk. De jongen leek op zijn teentjes getrapt. "Heb je aan Ushiromiya niet genoeg?" vroeg hij grof. Ik gaf geen antwoord, maar keek hem even met opgetrokken wenkbrauwen aan. "Wil je ons nu met rust laten zodat we kunnen dansen?" zei ik toen de jongen na een tijdje nog geen aanstalten maakte om weg te gaan. Hij wierp me een vuile blik toe en deed alsof hij voor mijn schoenen spuugde. "Player." siste hij nog, en daarna draaide hij zich om en beende weg. "Oké. Deze keer zal ik proberen je tenen heel te laten." mompelde ik tegen Rima terwijl ik haar hand weer vastpakte. Iets te stevig waarschijnlijk. Die kerel had me behoorlijk geïrriteerd, wat me verbaasde. Normaal gesproken kon ik dat soort gezeur makkelijk hebben, maar het feit dat hij suggereerde dat ik met Rima danste omdat Natsumi 'niet genoeg' zou zijn. Er kwam een rustig liedje, en Rima en ik dansden nu langzamer. Nog steeds waren mijn gedachten bij Natsumi en die vervelende jongen. Sowieso 'had' ik Natsumi niet. Dat irriteerde misschien nog wel het meest. Dat hij zo neerbuigend over Natsumi had gesproken. Alsof ik haar 'had'. Alsof ze iemands eigendom zou zijn. Ik stampte door mijn ingehouden woede iets te hard op de vloer. Ik voelde hoe Rima een geschrokken sprongetje maakte. "Sorry." mompelde ik weer. Ik duwde de gedachten aan de vervelende jongen geërgerd uit mijn hoofd. Ik was nu met Rima aan het dansen. Dit was het schoolbal, en dit was geweldig, en ik weigerd het te laten verpesten door zo'n zielig figuur.