Jun

Met een zucht ging ik op mijn schone bed zitten. Ik vouwde mijn handen samen en keek naar de grond. "Waarom zei je niet dat zij het gedaan had?" vroeg Katashi. "Ik wil geen problemen." Antwoordde ik zacht. Katashi kwam naast me op het bed zitten. "Wat is er ooit tussen jullie gebeurd dat dit veroorzaakt?" Ik sloot mijn ogen. Er ging een tinteling door mijn lichaam toen Katashi zijn hand op mijn schouder legde. "Wat is er gebeurd?" Iets in me wilde dat ik dit vertelde, maar ik wilde Katashi hier niet mee lastig vallen. Dit was mijn probleem. "Jun?" Ik haalde diep adem. "Eigenlijk is het iets heel erg doms." zei ik. Dat was het ook. Ik stond op het punt het te gaan vertellen toen ik iemand in de deur opening zag staan. Mijn nekhaar ging overeind staan. Kirino. Ze wierp me een hatelijke blik toe. "Wat ruik ik hier toch? Punch?" Katashi wilde opstaan, maar ik hield hem tegen. "Laat haar maar." Toen Kirino door kreeg dat we haar negeerde liep ze uit zichzelf weg. Ze was er blijkbaar alleen maar geweest om te kijken hoe ik had gereageerd of iets in die richting. Katashi stond op en deed de deur dicht. "Ik begrijp dat kind écht niet" zei hij gefrustreerd. Een golf van woede gleed er over me heen. Ik stond op van het bed en ging de gang op. Ik zag Kirino nog de hoek om gaan. Ik had de neiging om haar kleine gezichtje in elkaar te slaan. Ik had me nog nooit zo boos gevoeld. "Jun?" Katashi was achter me aan gelopen. "Hé Jun?" Katashi greep mijn arm vast. Al mijn woede verdween weer zo snel als het was gekomen en ik draaide me om. Katashi keek me ongerust aan. "Gaat het wel? Je zweet helemaal en je gezicht is bleek." Hij streek mijn pony uit mijn gezicht. "Ik denk dat het verstandig is als je gaat slapen." zei hij zacht. Ik knikte en liet me naar binnen begeleiden. Ik voelde er niet veel voor om me helemaal om te kleden dus ik trok mijn broek uit en mijn blouse. In hemd en ondergoed kroop ik mijn bed in. Katashi stond er een beetje twijfelend bij te kijken. "Katashi, sorry voor alle problemen die ik veroorzaak." Nadat ik dat gezegd had viel ik in slaap.

Jun

Het dansen met Katashi was geniaal geweest. Hij danste onwijs houterig. Toen het liedje was afgelopen had ik even flink gelachen. We stonden nu bij de drankjes tafel. Katashi's norse gezichtsuitdrukking was vervangen door een voorzichtig glimlachje. De punchjongen gaf ons allebei een bekertje drinken, dat dronken we in stilte leeg. Ik was het voorval met Kirino alweer bijna vergeten tot ik haar zag. Erg dicht in de buurt. Ze viel nogal op met haar lange zwarte haar, felrode jurk en bril met een vierkant rood montuur. Haar linkerarm hing vol rinkelende armbanden en ze droeg hoge zwarte hakken. Ze liep recht mijn kant op. Ik slikte. Dit was foute boel. Ze keek me vals aan en boog zich toen naar de punchjongen. Ze vroeg om een bekertje punch en kreeg die meteen. Daarna draaide ze zich om naar mij. "Heb je geen pilletjes gebruikt vanavond? Je bent zo opgewekt!" zei ze. Mijn mond werd droog. Ik hoorde hoe Katashi vanachter me tegen Kirino in wilde gaan maar Kirino was hem voor. "Hou jij je kop nu maar, norse sul, ik praat met Junichi" siste ze naar hem. "Wat moet je nou van me? Kun je me niet gewoon met rust laten, je hebt mijn leven al genoeg verziekt, heks!" zei ik boos. Kirino keek me boos aan en hief haar hand op, ik wist dat ze me zou proberen te slaan en sloeg haar hand uit de lucht. Pisnijdig vloekte ze iets en vervolgen gooide ze haar nog volle bekertje punch over mijn hagelwitte pak. De rode vlek verspreidde zich snel over mijn jasje en bloedde vanuit daar naar mijn broek over. Kirino en de meisjes die haar omringde begonnen te lachen. "Hideyoshi-senpai!" Koharu kwam zo snel het ging, naar me toe rennen. Ook Sayuri verscheen ergens vandaan. "Ben je nou helemaal gestoord!" Koharu keek erg kwaad. "Ik weet wel hoe die vlek eruit gaat, Hideyoshi-kun!" zei Sayuri die aan mijn arm trok. Ik wierp snel een blik achterom, Katashi stond er wat machteloos bij. Hij keek best sip. "Hideyoshi-senpai! Zeg er wat van, dat sta je toch niet zomaar toe!" Koharu trok aan mijn andere arm. "Ik heb genoeg tijd aan haar verspild." bromde ik. Kirino lachte nog steeds. Koharu wierp haar nog een vinnige blik toe en toen trok ze me, samen met Sayuri de zaal uit. Ik voelde me schuldig dat ik Katashi alleen achter liet. Kirino's lach galmde nog na in mijn oren. De meisjes sleepte me het damestoilet in. Ik was nog nooit eerder in een damestoilet geweest. Het was er best schoon en het rook fris, anders als op het herentoilet. Sayuri begon mijn pak droog te deppen. Koharu keek toe. "Als je er zo meteen scheerschuim overheen doet, dat laat intrekken en het uitwast, hoort het grootste gedeelte eruit te zijn. Het fruit gedeelte." zei ze. "Ne, Hideyoshi-senpai, wie was dat meisje? Je ex?" vroeg Koharu plots. Ik was even stil. "Ja..." antwoordde ik zachtjes. "Wat een ongelofelijke trut is dat." mompelde Koharu. Sayuri knikte bevestigend. Ik keek naar mezelf in de spiegel. Mijn gezicht was nogal wit weggetrokken.

Katashi

Ik vond er nog steeds helemaal niks aan. Ik had een tijdje met Hotaru gedanst, maar uiteindelijk had ik haar af kunnen schudden en nu stond ik tegen een pilaar door de hele zaal te kijken. Mijn blik bleef hangen op Jun. Hij had een tijdje gedanst met dat ene meisje, maar nu stond hij alleen in de zaal. Ik bleef een tijdje naar hem kijken. Het zag eruit alsof hij het de hele tijd wel aardig naar zijn zin had. Hij begon mijn kant op te lopen. Ik ging wat rechter op staan en haalde mijn handen uit mijn zakken. Opeens kwam er ergens een meisje vandaan. Ze liep naar Jun toe en vroeg hem kennelijk of hij met haar wilde dansen, want na een tijdje liepen ze samen de dansvloer op en begonnen ze te dansen. Ik keek nors weg en stopte mijn handen weer in mijn zakken. Wat was dit toch allemaal voor flauwekul. Ik vond er echt helemaal niks aan. Ik bleef toch naar Jun en het onbekende meisje kijken. Ik werd er niet veel vrolijker van. "Zeg. Fujimoto-san, wil-" "Ik zou die zin niet afmaken als ik jou was." zei ik nors. Ik keek de kant waar de stem vandaan kwam niet eens op. Een paar voetstappen liepen op een snel tempo van me vandaan en ik haalde een keer geïrriteerd adem. Als er niet binnen een kwartier een interessant iets zou gebeuren, dan zou ik echt terug gaan naar de kamer. Ik was mijn tijd hier aan het verspillen. Opeens zag ik iets dat mijn aandacht trok. Kirino. En ze liep richting Jun en het onbekende meisje. Dit kon nooit goed zijn. Ik kwam in beweging en volgde haar. Ik was iets later dan Kirino, en ze was al begonnen met tegen Jun praten. "Laat hem maar gewoon met rust." zei ik nog aardig rustig. Ik gaf haar een klein zetje, weg van Jun. Ze gaf me een blik die had kunnen doden en liep met nijdige passen weg. Ik keek terug naar Jun en het meisje. "Bedankt!" zei Jun met een stralend gezicht. Mijn adem stokte even in mijn keel en ik slikte. Hij keek zo dankbaar. Zo ontzettend gelukkig. Met moeite hield ik mijn gezicht in de plooi. Ik wist niet zo goed wat ik moest zeggen, en dus haalde ik mijn schouders op. Ik liep weer weg, terug naar de oude vertrouwde pilaar.

Jun

Het dansen met Sayuri was best leuk geweest. Met een zoekende blik keek ik door de zaal heen. Sayuri stond nu met haar vriendinnen te praten. Ik keek verder. Katashi stond als een zandzak tegen een pilaar aangeleund. Hij was alleen en keek nors. Katashi keek altijd nors. Ik vroeg me af waar dat door kwam. Zonder dat ik het zelf door had liep ik in zijn richting. "Hideyoshi-senpai!" Voor me popte ineens een meisje omhoog. "Ik ben Niigaki Koharu, eerstejaars..." het meisje werd stil en haar wangen werden rood. "Zou je met me willen dansen?" Ik haalde nonchalant mijn schouders op. "Waarom ook niet" Samen met Koharu liep ik de dansvloer op en we begonnen te dansen. Koharu was een mooi meisje. Ze had lang en stijl donker haar, een rechte pony, heldere lichtbruine ogen en ze was redelijk lang voor een meisje. Ze droeg een simpele lange, paarse jurk en ze had een paars strikje in haar haren gestrikt. We danste op de muziek van het schoolorkest, die hadden Saitou-senpai inmiddels vervangen. Koharu danste beter als Sayuri, bedacht ik me en ik grinnikte zachtjes. Ze keek me vragend aan. "Binnenpretje" mompelde ik. Achteraf besefte ik hoe dom dat klonk en begon ik weer te lachen. Koharu keek me verontwaardigd aan. "Zo te zien vermaakt Junichi zichzelf met kleine, jonge meisjes." Mijn nekhaar gingen overeind staan toen ik de kille stem herkende die dat zei. Ik stopte abrupt met lachen. "Wie is dat meisje Hideyoshi-senpai? Is dat je vriendin? Ik wist niet dat je een vriendin had!" begon Koharu. "Nee, dat is gewoon en eh... vage kennis." zei ik. Ik vertikte het om me om te draaien. "Laat hem maar gewoon met rust." Ik herkende Katashi's stem en draaide me nu wel om. Katashi duwde Kirino aan de kant. Ze wierp hem een boze blik toe en liep toen nijdig weg, omringd door haar vaste meidengroep. "Bedankt!" zei ik met een grote glimlach. Katashi haalde zijn schouders op en liep weg. Ik draaide me terug naar Koharu en we danste verder alsof er niets was gebeurd.

Katashi

Ik had hier zo ontzettend genoeg van. Hoe haalde je het in je hoofd om iemand zo te treiteren en te vernederen? Wat Jun ook gedaan had, dít had hij zeker niet verdiend. Eigenlijk wist ik helemaal niet wat het probleem was tussen het Kirino persoon en Jun, maar ik kon de onrechtvaardigheid ervan niet uitstaan. Daarom was ik vastbesloten om Kirino te vinden en haar eens duidelijk te vertellen wat ik van haar vond. Alleen was dat soms nogal lastig in een best grote school. Ik kon haar niet vinden, en hierdoor raakte ik nog veel geïrriteerder dan ik al was. Ze was in onze kamer geweest. Niet alleen de kamer van Jun, maar ook die van Hiro en mij. Ik kon er niet tegen als er vreemde mensen in mijn kamer kwamen. Toen kwam ik Rima tegen. Ze zag er nogal overstuur uit. Ik had hier nu geen tijd voor. Ik móést doorlopen. Maar misschien wist zij wel waar Kirino was. 'Rima, heb jij dat meisje van vanochtend gezien?' vroeg ik haar. Ze schudde haar hoofd en ik vloekte even zachtjes voordat ik doorliep. Ik doorzocht de hele school, maar ik kon haar niet vinden. Tot ik uiteindelijk bij een bende vol met meisjes kwam. Ik baande me door de mensen heen en ja hoor, in het midden vond ik Kirino. Dit moet er vast heel raar uit hebben gezien. Ik stond als enige tussen een bende meisjes en ik was ook nog eens ongeveer twee koppen groter dan de meeste meisjes. Kirino moet me herkent hebben, want ze keek me nogal arrogant uit. Nou, eigenlijk stond haar hoofd volgens mij altijd zo. Ik had haar tenminste nog nooit anders zien kijken. 'Ik wil dat je Jun met rust laat.' zei ik met een tamelijk rustige stem, voor zover dat ging. 'Zo, en ben jij zijn nieuwe vriendje dan?' zei het arrogante Kirino mens met een gemene glimlach om haar mond. 'Dat gaat je helemaal niks aan. Ik wil gewoon dat je hem met rust laat. Ik wil dat je niet meer aan zijn spullen komt en zeker niet meer in onze kamer komt. Nog één keer en ik zal het doorgeven aan de directie.' zei ik. 'Oké. Nu ben ik bang. Was dat het? Nou. Dag dan.' zei Kirino en ze draaide haar rug weer naar me toe. Oh, wat haatte ik dat kind, dacht ik terwijl ik wegliep.

Katashi

Ik keek strak naar Jun en het vreemde meisje. Wat was er precies tussen hun? 'Oh, had hij dat jullie niet verteld? Foei Junichi. Heb je ze wel verteld over je speciale maaltijd nadat je ouders zijn gescheiden?' Ik zag dat Jun nog witter weg trok. 'Rot toch op.' flapte ik eruit. 'Laat hem toch met rust.' Het meisje keek me arrogant aan. 'Dat je dat je vrienden niet verteld. Of zijn het je vrienden niet echt, Junichi?' Toen zag ik iets vanuit mijn ooghoek. Natsumi had een boterham met jam opgetild. Ik keek verbaasd naar haar. Wat wilde ze daar nou mee doen? Toen gooide ze het opeens richting het meisje. 'Woeps.. Wat onhandig van me.' zei ze onschuldig. Het meisje hapte naar adem. 'Hoe durf je!' schreeuwde ze uit en ze greep een hand met rijst uit de bak die op tafel stond en gooide het rechtstreeks naar Natsumi. Maar die bukte snel en het kwam op het achterhoofd van Tomoe die geschrokken gilde en met haar hand naar haar achterhoofd greep. Ze draaide zich om en begon toen ook te gooien met vanalles en nog wat. Na minder dan een minuut begon de hele kantine mee te doen en werd het een echt voedselgevecht. Ik lachte stiekem in mijn hoofd maar van buiten leek ik nog steeds zo serieus als altijd. Tot ik opeens een rauw ei tegen mijn achterhoofd aan kreeg. Toen begon ik ook te gooien met een pannekoek met stroop die ik op mijn bord had liggen. Natsumi rende ondertussen tussen alle tafeltjes door en was helemaal enthousiast over het voedselgevecht dat zij getriggerd had. Het ging zo een hele tijd door totdat de deur met een harde klap open ging. 'WAT IS HIER AAN DE HAND!' werd er woedend geschreeuwd door Kiriyuu-sensei die biologie les gaf. Het werd helemaal stil totdat er nog een bak yoghurt naar Kiriyuu-sensei toe vloog en recht in zijn gezicht terecht kwam. Toen werd het nog veel stiller. 'Wie is hier de schuldige van?' werd er ijzig gezegd. Het meisje, waarvan ik onderhand wist dat ze Kirino heette, wees naar Natsumi. Maar onze groep wees als een man naar Kirino. 'Goed. Jullie blijven alle zeven na.' werd er nog gezegt voordat Kiriyuu-sensei zich omdraaide en er woedend vandoor stampte.

Jun

Ik keek naar Hotaru die met erg veel liefde naar al het eten keek. Ikzelf greep een hard broodje van de schaal en at hem zo op. Ik had echt geen honger. Ik voelde twee blauwe ogen strak naar me staren. "Daijoubu? Hideyoshi-kun? Je ziet er nogal ziekjes uit". Ik knikte zwakjes. "Hij heeft vast opstart problemen" zei Hotaru. Natsumi, die net een slok melk had genomen verslikte zich door het lachen. Ineens werden de deuren opengegooid. Er kwam een grote groep meisjes binnen die allemaal hyperactief dingen riepen. Ik luisterde er goed naar. "Kirino-sama!" riep een meisje vrolijk. Ik verslikte me in mijn broodje en begon hard te kuchen. "Hideyoshi-kun!" piepte Rima geschrokken. Hiro klopte op mijn rug en het schoot verder. Mijn hoofd was rood aangelopen. De grote groep meisjes kwam riching onze kant. Ze leken wat uit elkaar gegaan. Dat gitzwarte, glanzende haar. De ovaalvormige bril. Ik wende mijn blik meteen af. Ik hoorde Hiro wat zeggen over hoe gemeen hij dat meisje vond door iets van gister. Kirino liep om de tafel heen en stopte achter mij. Ik hoorde haar weer met haar tong klakken. Dat deed ze altijd. "Zo zo, ik zie dat Junichi-kun vriendjes heeft gevonden!" ze speelde met mijn haar. Ik negeerde haar. "Voor zolang je ze nog hebt" fluisterde ze zachtjes, zodat ik alleen het kon horen. Ik rilde. Ze was te dichtbij. "Ne, jullie weten toch wel dat Junichi-kun wat psygische probleempjes heeft. Dat hij een afkeer heeft voor meisjes.. Hij wordt snel depressief." Ik wilde dat ze weg ging. Mijn herinneringen kwamen terug. Mijn gezicht trok wit weg. Het was ondertussen helemaal stil in de zaal.

Jun

"Oh.. Uhm.. Uhm.. Katashi.." zei ik geschrokken toen ik Katashi zag staan. Ik schudde even met mijn gezicht om uit mijn trance te komen. Kirino. Waarom zat zij hier op school. Waarom was ik haar tegen gekomen. Ik zette een grijns op en stak mijn hand achter mijn hoofd. "Wat een toeval dat we elkaar hier tegen komen" meteen nadat ik dat had gezegd kon ik me wel voor mijn kop slaan. Waar sloeg dat nou weer op. "Ik eh..." Ik keek naar de grond en zei niets meer. Kirino had iets in me achtergelaten. Iets dat me pijn deed. We hadden het zo leuk gehad. We waren beide het populairst op school. Het feit dat ik sterspeler van het basketbalteam was hielp ook goed mee. Kirino blonk uit in alle vakken die eindigen met -kunde. Ze was en is nogsteeds heel erg mooi en we hadden beide super veel vrienden. Ik dacht terug aan de dates. Kerstmis. Dat was het mooist geweest. We waren zoveel samen geweest. Alles was fout gegaan omdat ik me weer eens niet in kon houden. Net zoals ik net had gedaan bij Katashi. Wat was ik toch een eikel. Ik voelde me een wrak vanbinnen. "Katashi.. Het sp.. Het spijt me van die brief van net. Ik had niet zo'n drammert moeten zijn, je gewoon met rust moeten laten. Het spijt me" ik keek hem niet aan, dat durfde ik niet. Ik was zwak. Met een ruk draaide ik me om en liep ik weg. Ik voelde me niet op mijn gemak.

Hiro

Na een tijdje op mijn bed gelegen te hebben begon ik me te vervelen en besloot ik ook maar de gang op te gaan. Na een tijdje rondgelopen te hebben knalde ik ineens tegen iemand op die nogal gehaast richting de slaapzalen liep. Het meisje gaf me een duw en keek me arrogant aan. "Wat hebben mensen vandaag toch met tegen me oplopen?" vroeg ze kattig. Ik haalde mijn schouders op en wilde doorlopen. Maar een slanke hand met lange vingers en roodgelakte op mijn schouder hield me tegen. Met een zucht draaide ik me om en keek in het smalle gezicht van het meisje waar ik tegen op was geknald. "Is er iets?" vroeg ik ongeïnteresseerd? Ze glimlachte gespeeld en gooide haar lange zwarte haren over haar schouder. "Zou je geen sorry zeggen?" vroeg ze met een akelig theatraal toontje. Ik trok een wenkbrauw op. Zij was degene die tegen míj opliep. "Wat jij wilt." mompelde ik, en ik wilde doorlopen, maar ze boorde haar lange nagels in mijn huid." "Gomennasai, Kirino-sama." zei ze scherp. "Wat?!" Ik schudde verward mijn hoofd. Ze knikte naar me, alsof ik een klein kind was. "Toe dan, 'Gomennasai, Kirino-sama.' zeg maar." Ik schoot in de lach. Dat meende ze toch niet? "Sorry?" vroeg ik ongelovig. Kirino schudde haar hoofd en stak haar vinger in de lucht. "Gomennasai, Kirino-sama." Ik schudde mijn hoofd en sloeg haar hand weg. "Vergeet het." zei ik toonloos, en voordat ze kon protesteren liep ik weg. Wat een raar mens...

Jun

Ik zette mijn iPod uit en ging op mijn rug liggen. Ik floot het deuntje van het liedje wat ik zojuist had geluisterd. "Ik ga even rondlopen" zei ik toen plots. Ik stond op van mijn bed en liep de kamer uit. Rustig sjokte ik door de gangen heen. Hier en daar liepen een paar groepjes mensen. De gang eindige in een T-splitsing. Ik sloeg rechts af en liep vollop tegen iemand aan. "Ah, gomen!" zei ik meteen. Ik stak mijn hand uit naar het meisje dat net was gevallen. Tot ik zag wie het was. Snel trok ik mijn hand terug. Het meisje taste over de grond opzoek naar haar bril. Toen ze die had gevonden zette ze hem op. Haar blik werd kil en ze stond op. "Ara ara, als we daar Jun-kun niet hebben" zei ze vals. Ze streek met een hand vol roodgelakte nagels over mijn wang. Ik rilde en wilde wegstappen. "Kirino, lang niet gezien" zei ik. Kirino gooide er een hoog lachje uit. Pijnlijke herinneringen kwamen terug. Kirino is mijn ex, mijn enige ex. Ze is gek op het verzamelen van puppy-knuffels. Ik had haar daarom uitgelachen, gezegd dat het voor kinderen was, maar ik meende het niet. Voor haar verjaardag had ik een gigantische puppy-knuffel gekocht, die stond er nogsteeds, thuis, helemaal achter in mijn kast. Een paar dagen nadat ik haar puppy-verzameling had gezien had ze me gedumpt en belachelijk gemaakt voor de hele school. Sindsdien heb ik nooit meer een diepere relatie met meisjes aan willen gaan dan bekende. Kirino ging met haar hand door haar stijle, gitzwarte haar en klakte met haar tong. "Ik zou maar oppassen met wat je doet, ik kan ook hier je leven een hel maken" zei ze zacht en sluw. Toen draaide ze zich om en liep weg. Ik stond vastgenageld aan de grond en slikte.