Jun

Na een tijdje voegde Hiro en Natsumi zich bij ons aan de kassa. Rima's moeder gaf ons gelukkig korting, de kleren waar misselijk duur. Daar hadden we helemaal niet op gelet. "Veel plezier nog" zei ze opgewekt en met een warme glimlach toen we weg gingen. Natsumi was bij Hotaru en Rima gaan lopen en keek nu nieuwsgierig in hun tassen. Vervolgens slaakte ze een kreetje. "Cool!" We liepen een stuk tot we bij een groot plein aankwamen. Natsumi sprong op een bankje en trok de andere twee mee omhoog. Ze stonden nu hoog en voor ons. "De dames gaan jurken shoppen, dat betekend dus dat jullie alleen zijn nu!" zei ze. "Veel plezier~ We bellen wel zodra we klaar zijn en dan komen we hier samen, oké?" Katashi haalde zijn schouders op. "Nou, doei!" Natsumi, Hotaru en Rima sprongen van het bankje en haastte zich naar een of andere winkel met jurken. Hiro, Katashi en ik stonden er even nogal hulpeloos bij. "Laten we naar de muziekwinkel gaan, heb nog nieuwe stokken nodig voor het geval dat." opperde ik. Hiro mompelde wat instemmends. Hij leek er niet echt met zijn gedachte bij. In de muziekwinkel was het vrij rustig. Ik raakte aan de praat met een meisje dat er werkte. Ondanks dat ik normaal amper om ga met meisjes en al helemaal niet met meisjes die ik niet ken, was redelijk gezellig, maar ik voelde me nogal in de gaten gehouden. Toen ik omkeek stond Katashi er. Hij schrok geloof ik een beetje. "Ik heb de drumstokken gevonden" zei hij kortaf. Ik glimlachte en liep er naar toe. "Waar is Hiro?" "Ergens in de kelder, daar staan violen" Ik bekeek de stokken die er waren en hield er een paar vast. Drumstokken kiezen was een belangrijke taak. Ze moesten niet te licht, te zwaar, te groot of te klein zijn. Uiteindelijk vond ik dan een paar dat me wel aanstond en ik ging alvast naar de kassa om te betalen. Daarna ging ik met Katashi naar de keyboarden en piano achtige dingen. Hij leek helemaal in zijn element en hij vertelde vanalles over die dingen. Ik had hem nog nooit zo spraakzaam meegemaakt. Het was best leuk om te zien hoe hij met liefde over een piano heen streek.

Hiro

Natsumi bleef wel erg lang in het pashokje. Toen ik mijn handen liet zakken zag ik onder het gordijn van het pashokje door dat ze op de grond zat. Er ging een vlaag van bezorgdheid door me heen. Wat als er iets niet goed was? Net toen ik wilde vragen of alles oké was stond ze op en even later viel het shirt dat ze aan had gehad op de grond. Ik draaide me snel om en voelde mijn gezicht weer gloeien. Waarom werd ik hier zo nerveus van? Er zat toch een gordijn tussen. Ongeduldig liep ik heen en weer. Al werd het steeds moeilijker om Natsumi aan te kijken, dit voelde al helemaal awkward. Bovendien verlangde ik ernaar om haar gezicht weer te zien. Die energieke glimlach die zo'n beetje permanent op haar gezicht zat geplakt. Eindelijk ging het gordijntje open. "En?" vroeg ze opgewekt. Ze leek wat onzeker, maar dat was nergens voor nodig. Het shirt stond haar geweldig, het was alsof het voor haar ontworpen was. Zo'n heel bijzonder shirt was het niet eens, maar het deed iets met haar. Of zij deed iets met het shirt. Of misschien kwam het doordat ik haar even niet had gezien. Het leek wel alsof ze in die paar minuten ineens nog mooier was geworden. Haar haren wat warrig door het omkleden, en haar wangen iets gekleurd. Haar ogen leken feller blauw dan ooit. "Het is echt... Het staat je heel goed." stamelde ik onnozel. Ik kon er geen betere woorden voor vinden. "Echt heel mooi." voegde ik er nog onhandig aan toe, al was ik niet zo zeker of ik het nou over het shirt had of over Natsumi in het algemeen. Natsumi knipperde een paar keer met haar ogen en leek toen weer iets gezien te hebben in het rek met bandmerchandise. Terwijl ze wat zonnebrillen bekeek staarde ik ongemakkelijk naar de grond. Ik had het gevoel dat mijn gezicht vuurrood was en wenste uit alle macht dat het niet opviel. Toen Natsumi zich weer omdraaide had ze een bizarre zonnebril op haar neus, waarvan de ene kant zwart was en de andere kant wit. Ik schoot in de lach terwijl Natsumi zichzelf in de spiegel bekeek. Het stond wel bij het shirt eigenlijk, bedacht ik me toen ik de bril eens wat beter bekeek. Ook ontging het me niet dat haar wangen onder de bril ook iets verkleurd waren. Ik haalde diep adem. Misschien was het gewoon warm hier, als zij er ook last van had. "Staat je beeldig." zei ik, alweer iets zelfverzekerder, terwijl ik een hand door mijn haar haalde. Natsumi grijnsde breed. "Die gaat dus ook mee." zei ze tevreden terwijl ze de bril afzette en inklapte. Ik zuchtte opgelucht. Even was de stemming tussen ons weer ontspannen en vriendschappelijk, zoals het hoorde. Het was vreemd om zo nerveus te worden van iemand als Natsumi, wiens kwaliteit juist was dat ze de sfeer losser maakte van iedere groep waarin ze terecht kwam. Wanneer zij een kamer binnenliep was het alsof die kamer spontaan een stukje lichter en warmer werd. Ze neutraliseerde zelfs Katashi's pessimisme, en alle ellende in de wereld leek altijd een beetje minder te wegen wanneer zij in de buurt was. "Geniet je van het uitzicht?" Ik schrok op uit mijn gedachten van een slanke hand die in zachtjes in mijn schouder kneep. Tot mijn schaamte realiseerde ik me dat ik al een tijdje naar Natsumi had staan kijken, maar die stond gelukkig alweer in een rek kleding te neuzen en had niks in de gaten. Toen ik omkeek zag ik dat de slanke hand toebehoorde aan Rima's moeder, die met een knipoog een vinger over haar lippen legde. "Volgens mij willen jullie vrienden afrekenen." zei ze toen, iets harder, zodat Natsumi het ook hoorde. "Oh! Ja... Eh... Goed." Natsumi rende struikelend terug naar haar pashokje, met de bril en nog een riem en wat andere accesoires in haar handen. Ik keek haar glimlachend na. "Kun je wel zo staan te grijnzen, maar volgens mij moet jij je ook nog omkleden." zei Rima's moeder plagerig. Ik keek naar beneden en zag toen dat ik ook nog de kleren aanhad die Natsumi voor me had uitgezocht. "Oh... Shit." mompelde ik tegen mezelf. "Ik kom er zo aan!" riep ik naar de anderen, die al bij de kassa stonden te wachten, en haastte me toen naar het pashokje waar mijn eigen kleren lagen.

Rima

Met een grote evil grijns keek ik naar de foto die ik net had geknipt. "Dit komt zooo in het "Pizza Flavoured Cotton Candy"-plakboek!" zei ik. Ik stopte het toestel terug in mijn tas en keek naar de plek waar Hiro en Natsumi net hadden gestaan. Er ging een steek van jaloezie door mijn maag. Niet doen Rima, zei ik tegen mezelf. Hotaru werd door Jun geroepen. Nu stond ik alleen. Om de een of andere reden voelde ik me vandaag een beetje de outsider. Het was Hiro en Natsumi, Jun en Katashi (Ik zie in die twee potentiële Yaoi) en Hotaru en ik slingerde er maar wat achteraan. Natuurlijk was dat niet zo. We waren een band. Iedereen was gelijk. Maar toch voelde het zo. Ik liep naar mijn moeder die achter de kassa stond. Het was rustig, er waren niet veel klanten in de buurt. "Wat heb je schattige vrienden!" zei mam. Ze wees onopvallend naar Jun en Katashi en vormde het woord 'yaoi' met haar mond. We lachtte allebei. "Ik heb thuis de nieuwe Oreimo en One Piece, zal ik ze opsturen?" vroeg ze. "Ja, graag!" we vielen even helemaal in onze fangirl fase tot ik geroepen werd. Ik liep naar Jun en Katashi. Wat had ik dat even gewist. Mijn moeder was misschien wel een grotere otaku dan ik zelf was. Eenmaal bij Jun en Katashi te zijn aangekomen, kreeg ik een berg kleding in mijn armen geduwd en werd ik naar de pashokjes begeleid.

Het is kort, ik weet niets =.=

Rima

Het kon ook niet anders of de eerste winkel die we ingingen was mijn moeders winkel. Mijn moeder ontwerpt kleding. Ze is best wel beroemd en mag vaak jurken ontwerpen voor belangrijke mensen. "Misschien is het slim een andere winkel in te gaan.." begon ik langzaam. "Kyaa! Rima! Ben jij dat? Ik herken je bijna niet!" Natsumi stond voor een grote poster. "Wat een schattige kleding!" Ik stond op het punt het uit te gaan leggen toen iemand een slanke hand op mijn schouder legde. Ik draaide me om en keek tegen mijn moeder aan. Mam was klein, net als ik. Ik was bijna een kopie van mijn moeder. Alleen droeg zij een bril en waren haar haren korter. Ze droeg kleding die ze zelf had ontworpen. Op haar jasje hing een klein plaatje. "Tsukiyomi's - Tsukiyomi Nami, Manager" "Konnichiwa!" zei ze met een opgewekte glimlach. "Zijn jullie vrienden van Rima-chan?" vroeg ze. "Mam, we komen er zelf wel uit.." zei ik zachtjes. "Wat zijn jullie schattig!" ze negeerde me totaal en liep naar Jun toe. "Jij lijkt op Heiwajima-kun van Durarara!" Shit! Mam was een mede otaku. Jun keek nogal verward. Hij keek me vragend aan. Ik schudde mijn hoofd met een blik van 'vergeet-het'. Mam wilde verder gaan over de andere toen ze geroepen werd. "Oh, ik zou graag blijven, maar de plicht roept! Veel plezier met winkelen" ze drukte een kus op mijn voorhoofd en haastige zich naar een winkelmedewerkster die in de problemen zat. Iedereen was even stil. "Dus.. Jou ouders hebben een modezaak?" concludeerde Hotaru. "Alleen mam, papa is fotograaf" zei ik kortaf. Wat was dat net genant geweest. "Laten we wat uitzoeken" zei ik terwijl ik naar een kledingrek graaide. Ik hoefde nieteens te kijken wat er hing, ik wist het toch al. Ik had het namelijk zelf aangehad voor de fotoshoot. "Katashi, als je naar rechts achterin de winkel loopt, vindt je iets wat je perfect staat voor ons eerste optreden." zei ik terwijl ik commanderend naar achterin de winkel wees. Katashi liep er zonder te protesteren heen, Jun volgde hem.