Jun

Het dansen met Katashi was geniaal geweest. Hij danste onwijs houterig. Toen het liedje was afgelopen had ik even flink gelachen. We stonden nu bij de drankjes tafel. Katashi's norse gezichtsuitdrukking was vervangen door een voorzichtig glimlachje. De punchjongen gaf ons allebei een bekertje drinken, dat dronken we in stilte leeg. Ik was het voorval met Kirino alweer bijna vergeten tot ik haar zag. Erg dicht in de buurt. Ze viel nogal op met haar lange zwarte haar, felrode jurk en bril met een vierkant rood montuur. Haar linkerarm hing vol rinkelende armbanden en ze droeg hoge zwarte hakken. Ze liep recht mijn kant op. Ik slikte. Dit was foute boel. Ze keek me vals aan en boog zich toen naar de punchjongen. Ze vroeg om een bekertje punch en kreeg die meteen. Daarna draaide ze zich om naar mij. "Heb je geen pilletjes gebruikt vanavond? Je bent zo opgewekt!" zei ze. Mijn mond werd droog. Ik hoorde hoe Katashi vanachter me tegen Kirino in wilde gaan maar Kirino was hem voor. "Hou jij je kop nu maar, norse sul, ik praat met Junichi" siste ze naar hem. "Wat moet je nou van me? Kun je me niet gewoon met rust laten, je hebt mijn leven al genoeg verziekt, heks!" zei ik boos. Kirino keek me boos aan en hief haar hand op, ik wist dat ze me zou proberen te slaan en sloeg haar hand uit de lucht. Pisnijdig vloekte ze iets en vervolgen gooide ze haar nog volle bekertje punch over mijn hagelwitte pak. De rode vlek verspreidde zich snel over mijn jasje en bloedde vanuit daar naar mijn broek over. Kirino en de meisjes die haar omringde begonnen te lachen. "Hideyoshi-senpai!" Koharu kwam zo snel het ging, naar me toe rennen. Ook Sayuri verscheen ergens vandaan. "Ben je nou helemaal gestoord!" Koharu keek erg kwaad. "Ik weet wel hoe die vlek eruit gaat, Hideyoshi-kun!" zei Sayuri die aan mijn arm trok. Ik wierp snel een blik achterom, Katashi stond er wat machteloos bij. Hij keek best sip. "Hideyoshi-senpai! Zeg er wat van, dat sta je toch niet zomaar toe!" Koharu trok aan mijn andere arm. "Ik heb genoeg tijd aan haar verspild." bromde ik. Kirino lachte nog steeds. Koharu wierp haar nog een vinnige blik toe en toen trok ze me, samen met Sayuri de zaal uit. Ik voelde me schuldig dat ik Katashi alleen achter liet. Kirino's lach galmde nog na in mijn oren. De meisjes sleepte me het damestoilet in. Ik was nog nooit eerder in een damestoilet geweest. Het was er best schoon en het rook fris, anders als op het herentoilet. Sayuri begon mijn pak droog te deppen. Koharu keek toe. "Als je er zo meteen scheerschuim overheen doet, dat laat intrekken en het uitwast, hoort het grootste gedeelte eruit te zijn. Het fruit gedeelte." zei ze. "Ne, Hideyoshi-senpai, wie was dat meisje? Je ex?" vroeg Koharu plots. Ik was even stil. "Ja..." antwoordde ik zachtjes. "Wat een ongelofelijke trut is dat." mompelde Koharu. Sayuri knikte bevestigend. Ik keek naar mezelf in de spiegel. Mijn gezicht was nogal wit weggetrokken.

Hotaru

Buiten adem strompelde ik naar de punch-tafel. Sayuri was zo hyper over het feit dat ze met Jun had gedanst dat ze me net als een maniak de dansvloer over had gesleurd. Nu was ze gelukkig met een andere vriendin gaan dansen zodat ik even een rustpauze had. "Één bekertje punch graag." hijgde ik. "Maak er maar twee van." klonk een bekende mannenstem. Met een ruk draaide ik me om. Akiyama-sensei bekeek me van top tot teen. "Zo, jij ziet er... ongebruikelijk uit." zei hij verrast. Ik grinnikte vertwijfeld. Ik had al meer dan genoeg opmerkingen gehad over mijn jurk, maar zelf vond ik het geweldig. "Ach ja... Ik vond het wel een leuk idee om als Middeleeuws iemand naar het bal te gaan." zei ik bijna verontschuldigend. Akiyama-sensei glimlachte. "Dat was een goede ingeving." zei hij toen. "Je ziet er fantastisch uit!" Ik knipperde even met mijn ogen. Dat was niet helemaal wat ik verwachtte. "Ehm... Dankje." zei ik nog steeds wat verrast. "Oh, daar heb je onze punch!" zei Akiyama-sensei opgewekt. Hij pakte beide bekertjes aan en gaf er één aan mij. Dankbaar nam ik een slok. Ik had best wel dorst gekregen van het dansen. Ik voelde al duizelingen opkomen. Dat gebeurde nou altijd als ik me fysiek had ingespand. "Ik moet even gaan zitten." mompelde ik, en ik knikte licht naar Akiyama-sensei, ervanuit gaande dat hij ergens anders heen zou gaan. Maar tot mijn verrassing en ook ergens wel een beetje vreugde liep hij met me mee en bleef staan bij het bankje waarop ik ging zitten. "Gaat het wel?" vroeg hij ineens. "Je ziet een beetje bleek..." Ik haalde mijn schouders op. "Slechte conditie, teveel gedanst. Da's alles." Akiyama-sensei knikte langzaam en ging naast me op het bankje zitten. "Hmm... Jammer." zei hij nadenkend. "Dan zit een dansje voor mij er zeker niet meer in?" Hij keek me half grijnzend aan. Was hij nou serieus? Ik bestudeerde zijn gezicht. Hij zag er best jong uit, zag ik. Jonger dan hij was. En hoewel hij wel duidelijk de gelaatstrekken van een volwassen man had, had hij iets jeugdigs over zich. Een kinderlijke twinkeling in zijn ogen. "Mag jij wel met leerlingen dansen dan?" vroeg ik plagerig. "Aangezien je al een oude man bent enzo." Akiyama-sensei wees quasi-verbaasd op zijn borst. "Ik? Oud? Jij komt uit de Middeleeuwen!" Ik schoot in de lach. "Daar heb je een punt." "En bovendien..." ging hij verder, "Ben ik niet de enige." Hij gebaarde naar de plek op de dansvloer waar Kudou-sensei, de knappe, gespierde gymleraar rustig dansde met een blozende eerstejaars. Er stond nog een groep andere meisjes omheen, wachtend op hun beurt. Akiyama-sensei keek ernaar met iets van ergernis in zijn blik. "Maar meende je dat?" vroeg ik voorzichtig. Hij keek me vragend aan. "Van het dansen?" Ik knikte. "Natuurlijk!" zei hij toen. "Ik heb altijd al met een Middeleeuwse Deerne willen dansen!" Ik begon te lachen en knikte toen. Wat maakte het ook uit? Het was maar een dans. En hij was aardig, en ik was al wel weer een beetje uitgerust. "Goed dan." Akiyama-sensei stond op en liet zich op één knie zakken, waarna hij voorzichtig mijn hand vast pakte. Ik trok verbaasd mijn wenkbrauwen op. "Vrouwe Hotaru van de Zwarte Sneeuw," prevelde hij plechtig. "Mag ik deze dans van u?" Ik besloot maar mee te spelen met zijn act en giechelde theatraal. "Mijnheer Akiyama, dat zou me een genoegen zijn." kraaide ik. Akiyama-sensei grijnsde en trok me overeind. Voordat ik het wist bewogen we ons zwierig over de dansvloer. Ik kon het niet laten om tijdens het dansen schichtig om me heen te kijken. Wat nou als iemand ons zag en het verkeerde idee kreeg. Kudou-sensei stond bij de mensen die geen oogje op hem hadden immers ook bekend als een viezerik. Akiyama merkte mijn zenuwen op en bleef midden op de dansvloer staan. "Ben je weer duizelig?" Hij keek me onderzoekend aan. Ik vermeed zijn blik. "Nee... Het gaat wel. Alleen ehm... Weet je zeker dat dit oké is?" Akiyama fronsde even, maar glimlachte toen. "Nou, tenzij jij gaan rondvertellen dat ik je gedwongen heb met me te dansen, ja hoor, prima." Ik giechelde opgelaten. "Je voelt je toch niet gedwongen hè?" ik keek hem even aan. Zijn gezicht stond nu bloedserieus. "Nee!" zei ik snel. "Natuurlijk niet!" Akiyama's frons veranderde in een kinderlijke grijns. "Mooi. Laat ons dansen dan, Vrouwe Hotaru! De nacht is nog jong!"

Hiro

Ik wierp snel een blik op de lange tafel waar het drinken op stond. "Wil je punch?" Natsumi knikte. Ze bleef naar de grond kijken. "Wacht maar even." zei ik zachtjes, en ik draaide me om en liep naar de tafel. Een goede gelegenheid om even op adem te komen. De adrenaline en endorfine gierden door mijn lijf, maar dat kwam niet door de inspanning van het dansen. Mijn gezicht gloeide, en mijn hoofd leek in een gelukzalige roes te verkeren. "Twee bekertjes punch graag." zei ik tegen de jongen die achter de tafel stond. Het was een vijfdejaars, die ik wel vaker tegen kwam op de gangen, maar zijn naam kende ik niet. "Heb je het naar je zin?" vroeg de jongen vriendelijk. Mijn blik gleed onwillekeurig naar Natsumi, die op één van de stenen bankjes was gaan zitten en nu wat glazig voor zich uit keek. "Ja..." antwoordde ik dromerig. De jongen grijnsde en gaf me de bekertjes aan. "Alsjeblieft. En opschieten, een meisje als dat laat je niet wachten." Hij gaf me een vette knipoog toen ik de bekertjes aanpakte. Ik grinnikte en begon voorzichtig weer Natsumi's kant op de lopen. Ze zag me aankomen en schonk me een glimlach waardoor mijn benen de substantie van kauwgom leken te krijgen. Snel liet ik me naast haar op het bankje zakken, zodat ze me niet zou zien stuntelen. "Hier." zei ik, terwijl ik haar een bekertje punch aangaf. Natsumi pakte het bekertje aan, waardoor haar vingers even tegen de mijnen aankwamen. Ik voelde een warme gloed door mijn lichaam heen trekken en glimlachte toen Natsumi het plastic bekertje aan haar lippen zetten. Haar lippen... Plotseling werd al mijn aandacht ernaar toe getrokken. Ze nam een slok, en liet het bekertje toen weer zakken, waarna ze snel een vaalrode druppel punch van haar bovenlip likte. Ik keek snel weg toen ik besefte waar ik mee bezig was. Natsumi's lippen waren de mooiste lippen die ik ooit had gezien, besloot ik. Geen idee waarom, maar ik was er heilig van overtuigd dat het zo was. Hoe zouden die lippen voelen? Ik keek er weer naar, maar dit keer keek Natsumi terug, zodat mijn blik onherroepelijk in haar ogen werd gevangen, die zo mogelijk nog mooier waren dan haar lippen. "Heb je geen dorst?" vroeg Natsumi, terwijl ze gebaarde naar het glas punch, dat nog steeds werkeloos tussen mijn vingers hing. "Oh... Jawel." zei ik verward, en ik nam snel een slok om die bewering kracht bij te zetten. "Ik vind het heel leuk..." zei Natsumi opeens. Haar blik dwaalde door de zaal, van het ene dansende koppel naar het andere. Ik begreep het niet meteen. "Wat?" Natsumi gaf een knikje richting de zaal. "Nou, dit. Dit bal... En de punch... En mijn jurk... En het dansen enzo.... Met jou." Het eerste gedeelte van het antwoord was ook mijn eerste gok geweest, maar die laatste twee woorden sloegen in als een bom. Maar wel een hele fijne bom, van warmte en licht en geluk. Het was het soort bom dat cupido zou gebruiken als hij met de tijd mee zou gaan en vond dat zo'n duf pijltje niet genoeg impact zou hebben. De hormonen namen het over van mijn verstand en ineens vond ik de moed om mijn hand op die van Natsumi te leggen. "Dat vind ik ook." hoorde ik mezelf zeggen. "...Dansen met jou..." voegde ik er vaagjes aan toe. Natsumi knikte langzaam dat ze mijn onsamenhangende antwoord had begrepen, en even leek er een prachtige rode gloed over haar gezicht te glijden, maar dat zal de sfeerverlichting wel zijn, dacht ik. Natsumi nam nog een slok punch en zette het bekertje daarna naast zich op het bankje. Ze tilde mijn hand van de hare af en trok hem naar zich toe. Ik voelde hoe mijn hartslag versnelde en wachtte ademloos af wat er ging gebeuren. Natsumi leek ook niet echt te weten wat ze van plan was. Ze staarde afwezig naar mijn hand en streek er met haar duim zachtjes overheen. Het liefst had ik haar met geweld tegen me aangetrokken en haar nooit meer losgelaten, maar ik wist me te beheersen. Natsumi keek op en liet mijn hand los. Even keken we elkaar aan. Het was altijd zo moeilijk om weer weg te kijken als onze ogen elkaar eenmaal gevonden hadden. Maar na een paar seconden sloeg Natsumi met een onbeholpen glimlachje toch haar ogen weer neer. Ze zocht haar bekertje op en nam nog een slok punch, zonder me aan te kijken. Ik scheurde met moeite mijn blik van haar af en deed hetzelfde. Ik sloot mijn ogen toen de vloeistof door mijn mond liep. Punch had nog nooit zo zoet gesmaakt.