Jun

Aan mijn rechterkant zat een energieke Koharu die niet kon stoppen met praten. Aan mijn linkerkant zat Katashi, die chagrijnig met een tak in het kampvuur prikte. Ik voelde me redelijk ongemakkelijk in deze situatie. "Zeg eens 'aa'.." Koharu probeerde me een roze marshmallow te voeren. Ondanks dat ik geen behoefte had aan zoetigheid deed ik toch mijn mond open. "Dankjewel" mompelde ik met mijn mond vol zoete, fluffige marshmallow. Een vriendin van Koharu kwam aanlopen en ging bij ons zitten. Ze leidde Koharu van me af en ik probeerde me tot Katashi te richten. "Wil je ook een marshmallow?" Vroeg ik hem terwijl ik een marshmallow op een tak reeg. Katashi zei niets en bleef in het vuur prikken. Ik boog me wat meer naar hem toe. "Zeg alsjeblieft ja, want ik heb er zelf niet zoveel behoefte aan." Nog steeds geen antwoord. Met een lichte zucht haalde ik mijn schouders op en hield ik de stok boven het vuur. Er hing een ongemakkelijke spanning in de lucht. Gelukkig werd deze verbroken toen Akiyama-sensei ineens op stond en aankondigde dat hij een liedje op de gitaar ging spelen. Iedereen verplaatste zich weer dichter naar het vuur. Ik sleurde Katashi mee die in eerste instantie wilde blijven zitten. Rima voegde zich bij ons. Akiyama-sensei sloeg het eerste akkoord aan en een golf van nostalgie overviel me. Hij speelde Country Roads en iedereen zong met volle overgave mee. Ik hoorde Katashi diep zuchten. "Dit trek ik echt niet, ik ben weg." Ik wist niet zo goed hoe ik moest reageren en keek hoe hij terug beende naar onze blokhut. Een klein handje duwde in mijn rug. "Ga hem achterna, volgens mij zit hem iets dwars." Vanonder een te grote capuchon keken Rima's blauwe ogen me bezorgd aan. Ik knikte en ging snel achter Katashi aan. Voor de deur van onze blokhut stond ik even stil. Wat moest ik zeggen? Ik wist het echt niet. Uiteindelijk besloot ik dat ik alles gewoon zijn gang zou laten gaan, haalde ik diep adem en stapte ik naar binnen. Er klonk wat gestommel en Katashi keek me geschrokken aan. Ik was binnen komen lopen op het moment dat hij zijn pyjama aan aan het trekken was. "Kun je niet even kloppen!" Met rode oren trok Katashi snel een shirt over zijn hoofd. "Is er iets dat je dwars zit?" vroeg ik terwijl ik op het bed tegenover hem ging zitten. "Nee." Snauwde Katashi kortaf, hij klauterde het trapje naar het bovenste bed op. De ongemakkelijke spanning van eerder was weer duidelijk te voelen. "Waarom ging je eerder weg? Het is hartstikke gezellig bij het kampvuur." Ik nam de vrijheid om op het bed, van wie het dan ook mocht wezen, te gaan liggen. "Ik ben moe en ik wil geen mensen aan mijn hoofd." Katashi klonk geïrriteerd en ik durfde niet veel meer te zeggen. Twijfelend friemelde ik aan een plukje van mijn haar. "Nou, mocht er toch iets zijn, weet dan dat je het gewoon tegen me kunt zeggen."

Hotaru

Wat was samen muziek maken toch heerlijk. Natsumi en Rima klonken perfect in harmonie. Hiro zong mee alsof hij totaal zijn best niet deed, maar klonk toch bizar goed. Zelfs Ren, Koharu en Akiyama-sensei zongen het laatste refrein enthousiast mee. Al leek Akiyama-sensei wat moeite te hebben met de pitch, die we voor het gemak een stuk omhoog hadden gezet.

Because maybe, you're gonna be the one that saves me.

Ik had een haat-liefde relatie met dit liedje. Het was zo ontzettend uitgemolken en overused, maar het was zo makkelijk te spelen en te zingen, en op avonden als dit deed het liedje het gewoon erg goed, al was het alleen maar omdat ieder levend wezen op deze planeet de tekst kende. Na het allerlaatste refrein begon ons publiek te klappen, en het was niet zo overweldigend als ons eerste optreden, maar het voelde zeker goed. "Zelfs improviserend zonder instrumenten zijn jullie nog goed!" zei Akiyama-sensei grijnzend. "Dankje!" riep ik opgelaten, en ik voelde de hete gloed van het vuur op mijn wangen. Ren stond op om iets tegen Rima te zeggen en Koharu liep naar een paar van haar vriendinnen die naar ons waren komen kijken en ineens zaten Akiyama-sensei en ik weer naast elkaar. Hij schoof ietsjes naar me toe en wees naar mijn gitaar. "Mag ik?" vroeg hij. Ik trok een wenkbrauw op. "Speel jij gitaar?" Akiyama-sensei haalde één schouder op. "Ik speelde, in mijn jonge jaren. Ik ben benieuwd of ik het nog kan." Ik tilde mijn gitaar op en Akiyama-sensei pakte hem voorzichtig aan. Tijdens het aanpakken van de gitaar raakte hij per ongeluk mijn hand aan, wat me enigszins verbaasde. De gitaar was groot genoeg om zulk contact te voorkomen, leek me. Niet dat ik het erg vond. Ik staarde strak in de knetterende vlammen terwijl Akiyama-sensei wat begon te tokkelen. Het was een stuk beheersder dan de slordige akkoorden die ik speelde, en het maakte me rustig. Ik bekeek mijn vrienden in het flikkerende licht van het vuur. Koharu was inmiddels weer bij Jun gaan zitten en Katashi prikte pissig met een tak in het vuur. Natsumi en Hiro zaten met hun schouders tegen elkaar aan en Natsumi praatte zachtjes, terwijl Hiro ingespannen naar haar luisterde, alsof hij als de dood was dat hij ook maar een woord zou missen. Rima praatte met Ren, en ik voelde me ineens bizar eenzaam. Ik wensde bijna dat ik mijn gitaar bij me had gehouden, dan zou ik nu iets te doen hebben, maar Akiyama-sensei speelde zo mooi... Rima rilde en warmde haar handen aan het vuur. Hiro stond op en trok zijn donkerrode hoodie open. Hij liep naar Rima toe en liet het kledingstuk op haar hoofd vallen. Rima keek hem met grote verbaasde ogen aan, en Hiro grijnsde alleen maar, terwijl hij zijn plekje naast Natsumi weer opzocht en het gesprek hervatte. Zelf begon ik het ook koud te krijgen. De lucht leek leger en killer te worden. Het duurde even voor ik doorhad dat Akiyama-sensei was opgehouden met spelen. Ik keek om en zag hem met een pijnlijk gezicht naar zijn vingers kijken. "Dat dacht ik al." mompelde hij. "Te lang niet gespeeld. Ik heb helemaal geen eelt meer." "Het klonk anders niet slecht." zei ik terwijl ik mijn gitaar weer in zijn koffer legde en het deksel dichtklikte. "Dankjewel." zei Akiyama-sensei met zichtbare trots. "Wat een gentleman is dat toch hè?" Hij gebaarde met zijn hoofd naar Hiro. Ik glimlachte. Rima had de capuchon van het veel te grote vest over haar hoofd getrokken en staarde nu met een afwezig glimlachje in de vlammen. Ze zag er ontzettend schattig uit in het enorme vest. Alleen haar vingertoppen staken uit de mouwen. "Ja," zei ik instemmend. "Hiro is te attent voor deze wereld."

Natsumi

Toen de schemering begon in te vallen, verplaatste iedereen op kamp zich als een man naar het kampvuurterrein. "Ik geloof dat je toch een beetje enthousiast geweest bent met de inkoop van die marshmallows, Rima-chan." zei Jun met een grijns. Rima glimlachte een beetje verlegen. Ze had inderdaad ruim ingeslagen. In totaal waren er zes zakken marshmallows. "Ach, je kunt nooit genoeg marshmallows hebben." zei Hotaru, met in haar ene hand een roze zak met roze en witte marshmallows, en in haar andere hand een gitaarkoffer. Ik hield zelf twee zakken tegen mijn buik aan gedrukt. Na een paar minuutjes door het bos te hebben gelopen, kwamen we aan bij het meertje, waar op het brede strand verscheidene kampvuren al vrolijk stonden te branden.We waren redelijk vroeg, dus we hadden het echt voor het uitzoeken. We kozen uiteindelijk een kampvuur dichtbij het water, waar toen alleen nog maar Akiyama-sensei zat. Het duurde niet lang voordat ook Ren aan kwam wandelen. Hij ging tussen Rima en Hiro inzitten. Hotaru, die tussen mij en Akiyama in zat, was met hem in gesprek en Jun probeerde Katashi een beetje minder chagrijnig te laten zijn door zijn haar door de war te maken. De poging mislukte echter jammerlijk en Katashi keek nog norser ervoor. Ikzelf had een van de zeldzame momenten waarop ik er intens van genoot om stil te zijn en te genieten van de geluiden om me heen. Ik zuchtte even diep van geluk terwijl ik de geur van het brandende hout opsnoof en glimlachend in de vrolijke vlammen keek en luisterde naar het gelach en gepraat van de mensen om me heen en het knisperen van het vuur. Gedachteloos liet ik mijn hoofd tegen Hiro's schouder aanvallen. Ik had niet eens doorgehad dat ik het deed, tot ik het al gedaan had en ik keek even schuin omhoog naar Hiro's gezicht om toestemming te vragen voor het lenen van zijn schouder. Hij leek een klein beetje geschrokken te zijn, maar toen ik naar hem glimlachte, glimlachte hij terug en ik richtte mijn blik weer op het vuur. "Ik hou heel erg veel van vuur als het niet bezig is huizen en mensen te verteren." zei ik dromerig. Hiro grinnikte even, waardoor zijn schouder lichtjes schudde. "Ik ook." stemde hij in. In de verte hoorde ik Koharu "Hideyoshi-senpai! Eindelijk, ik kon je echt al nergens vinden!" roepen, en ik zag hoe ze zich tussen Jun en Katashi inwurmde. Bij andere kampvuren werden spookverhalen verteld en zo nu en dan hoorde je een meisje bang gillen. Ik ging weer rechtop zitten, en greep een van de takken die naast de halve boomstammen lagen waar we op zaten. "Goed. Het is hoog tijd voor marshmallows." zei ik terwijl ik een zak openscheurde en een tiental marshmallows op de stok reeg. "Ja, ik doe mee!" zei Hotaru, die zelf ook een stok gepakt had en een marshmallow op het topje zette. Het duurde niet lang voor de marshmallows zacht en fluffig waren en ik pakte er een van de tak met mijn tanden. Toen hield ik de tak voor Hiro's gezicht. "Hier. Eet smakelijk." zei ik lachend. Hiro pakte de tak vast met zijn handen en wou met zijn vingers een marshmallow eraf schuiven. "Wow, stop. Handen zijn voor losers." zei ik streng. Ik bewoog de tak van hem weg terwijl hij me aankeek met een opgetrokken wenkbrauw. "Echt?" zei hij, met zijn hoofd een beetje schuin. "Ik ben bloedserieus." antwoordde ik. Hiro deed zijn handen op zijn rug en grijnsde. "Challenge accepted." zei hij en ik bracht de stok weer naar zijn mond. Hij pakte een zachte marshmallow vast met zijn tanden en schoof hem langzaam naar het einde van de stok. Ik begon te juichen toen hij hem los had gekregen. "Goedzo Hiro-pon." zei ik blij. Toen we alle marshmallows die we opkonden hadden gegeten, waren er nog twee zakken over. "Goed, ik geloof dat het nu wel tijd is voor een beetje muziek. En hé, we hebben geluk want er is toevallig een complete band aanwezig bij dit kampvuur." zei Akiyama-sensei na een tijdje. Een grote glimlach vormde zich op mijn gezicht. "Kampvuur concert!" riep ik blij. Hotaru had ondertussen haar gitaar er al bij gepakt. Ren en Koharu waren bij Akiyama gaan zitten, zodat we als band naast elkaar zaten. We hadden al snel overlegd welk liedje we gingen spelen. Jun zat in het midden en begon tussen zijn benen door een ritme te slaan op het hout van de halve boomstammen. "Wacht wacht wacht!" riep ik snel naar Jun. Hij stopte abrupt met slaan en keek me verbaasd aan. "Een echte band kan niet optreden zonder aankondiging." zei ik vastberaden. "Natsumi, we zitten aan een kampvuur op een stom schoolkamp. Dit is geen optreden." Ik haalde diep adem en ging staan. "Nou, de marshmallows waren van een flutmerk uit een of andere slechte winkel waar stiekem niks is wat je denkt dat het is, maar dat betekent niet dat het geen marshmallows is. Zolang we dit een optreden maken, is het een optreden. Dus, Katashi, ssssssh. We hebben een aankondiging nodig." zei ik. Ik ging gauw weer zitten. Katashi had zijn mond opengetrokken om waarschijnlijk dingen te zeggen die totaal niet aardig waren, maar Jun had sussend zijn hand op zijn schouder gelegd en hem kennelijk gerustgesteld met zijn glimlach, want hij drukte zijn lippen weer stijf op elkaar. "Goed. Koharu-chan?" zei ik, terwijl ik het meisje aan het andere kant van het vuur aan probeerde te kijken zonder dat mijn ogen werden verblind door het licht. Koharu was al opgesprongen. Ze had haar handen aan haar lippen gezet en sprak met stemverheffing. "Dames en heren!" "Jun, tromgeroffel." siste ik naar Jun. Jun begon te trommelen. "Mag ik uw aandacht voooooooor.... Pizzaflavouredcottoncandy met Wonderwall!" Akiyama-sensei, Ren en Koharu begonnen alledrie te klappen en Jun begon opnieuw het ritme te drummen op het hout. Katashi viel na een tijdje in en speelde er een simpel ritme doorheen en Hotaru begon op haar gitaar te spelen. Na het intro vielen Hotaru, Rima en ik in met de zang. Ik keek met opgetrokken wenkbrauwen naar Hiro, omdat hij niet meezong. Ik stootte hem aan met mijn elleboog en uiteindelijk zong hij toch ook het tweede couplet mee. Ondertussen hadden een paar mensen die bij andere kampvuren hadden gezeten zich verzameld om de onze. Ik glimlachte terwijl ik blij aan het zingen was en ik bewoog mee op de muziek. Ik was elke keer weer verrast over hoe geweldig het voelde om muziek te maken met deze mensen. Met mijn vrienden. Toen we klaar waren met spelen, kregen we applaus van ons publiek. Ik stond op en trok Hiro en Hotaru mee omhoog. Uiteindelijk stonden we allemaal en maakten we een buiging. Ik grijnsde. Kamp had niet beter kunnen beginnen.

Jun

We hadden de middag met zijn alle doorgebracht, een tijdje in onze blokhut en een tijdje buiten. We waren allemaal stomverbaasd dat ons idiote plan gelukt was. En uiteraard waren we daar ook heel erg blij mee. Rima was na een tijdje Ren op gaan zoeken om marshmallows te kopen. Vanavond was er namelijk een groot kampvuur voor iedereen die wilde en wat is een kampvuur zonder marshmallows? Natsumi, Hiro en Hotaru waren een of ander spel aan het spelen dat Natsumi in haar tas had gepropt en Katashi leek een beetje nors. Hij keek toe hoe Natsumi bijna van haar stoel afviel van het lachen om Hiro iets verkeerd deed in het spel. Ik kreeg een sms'je, dus haalde ik mijn telefoon uit mijn broekzak. Het was een zeer opgewekte sms van Koharu met teveel smileys. Of ik zin had om een stuk te wandelen. Waarom ook niet? "Ik ben zo weer terug!" zei ik tegen niemand in het algemeen. Ik stond op en liep de blokhut uit. Het was echt heerlijk weer vandaag. Normaal hield ik niet echt veel van schoolkampen, maar deze zou echt geweldig worden. Het terrein waar we waren was echt prachtig. Er was een groot meer en er was ook een bos. Alle bloemen stonden in bloei, vogels floten en het rook hier lekker. "Hideyoshi-senpai!" Koharu kwam aanrennen, met zoals altijd een zeer grote en stralende glimlach op haar gezicht. Ze droeg een simpel jurkje over haar bikini zo te zien. Ik vroeg me af waarom meisjes zo vaak van kleding wisselen. "Koharu-chan!" Ik stak mijn hand op. Haar wangen werden wat roder maar ik deed alsof ik het niet zag. Het viel moeilijk te ontkennen dat dit meisje me leuk vond. Zelf wist ik nog niet zo goed wat ik van haar vond, maar ik vond haar aanwezigheid niet vervelend. Ze deed me misschien een beetje denken aan een hondje. We liepen een grote ronde om het meer waarin ik alles te weten kwam over Koharu, haar jongere zusje, haar konijnen, haar puppy's en weet ik veel wat nog meer. Ze had haar arm door de mijne gestoken en er kwam echt een waterval aan woorden uit haar mond. Toch vond ik het niet vervelend om naar te luisteren. Na een tijdje viel ze stil. "Senpai... Waarom vertel je niet eens iets over jezelf?" vroeg ze. Haar grote, heldere  lichtbruine ogen keken me vragend aan. Ik dacht na. Ik wilde niets over mezelf vertellen. Aan niemand niet, maar Koharu was toch wel een beetje speciaal. Net zoals Natsumi, Rima en Hotaru waren. Dankzij Kirino had ik het niet echt meer op meisjes, maar deze vier waren speciaal voor me. Ik vertrouwde ze. Misschien kon ik toch wel iets vertellen. "Hmm, ik heb een zusje van 10. Ze heet Nozomi." begon ik. Koharu glimlachte en ik kon aan haar blik zien dat ze het fijn vond dat ik ook eens wat vertelde. Ik besefte dat bijna niemand iets over mijn verleden wist, of over Nozomi-chan. Ik vertelde het een en ander over mijn zusje. Mijn zusje betekende alles voor me en ik had altijd heel erg het idee dat ik haar voor alles moest beschermen. Ik vertelde ook dat ik al vanaf mijn 8ste drum. Dat was alles wat ik tot nu wilde vertellen. Ook al was Koharu heel aardig en vertrouwde ik haar, toch was er stiekem een stemmetje achter in mijn hoofd dat bleef zeggen "Pas op met meisjes, ze maken je leven en hel als je iets fout doet". We kwamen uit op ons begin punt. We hadden echt een flinke tijd gelopen want de zon was inmiddels onder gegaan. "Wil je zwemmen?" vroeg Koharu plots. Ik haalde een klein beetje onverschillig mijn schouders op. Koharu liet mijn arm los en trok haar jurkje uit. Ze droeg een roze geblokte bikini, maar het stond haar goed. Ze pakte mijn arm vast en trok me het water in. Gelukkig had ik mijn mobiel op mijn bed laten liggen want ik struikelde over een stuk steen in het meer. Onder zacht gevloek en gegil van Koharu viel ik voorover, tegen haar aan en samen vielen we in het water. Lachend kwamen we weer boven. Ik spetterde wat water tegen haar aan. Als een stel kleine kinderen vermaakte we ons in het water. Het interesseerde me even niet wat mensen van me zouden denken. Ik had het naar mijn zin.

Hotaru

Natsumi en Koharu praatten vrolijk over paarden en konijntjes en kleding en make-up, en Jun nam bizar veel deel aan het gesprek. Rima en ik zaten net te ver weg om echt een bijdrage te leveren (dan zouden we moeten schreeuwen, dus leunde ik maar achterover en observeerde de anderen. Katashi zat met zijn hoofd tegen het raam aan geleund en leek het niet zo naar zijn zin te hebben. Hiro volgde nauwlettend het gesprek tussen Natsumi en Koharu. Of beter gezegd, hij volgde Natsumi nauwlettend tijdens dat gesprek. Rima staarde wat dromerig naar Hiro's profiel. "Hij heeft me gered." mompelde ze zachtjes. "Van de spin." "Ja, hij is een goede jongen." stemde ik in. "Maar ik zou je ook gered hebben hoor, Rima-chan. En Jun ook, en waarschijnlijk zelfs Katashi-dono, als de nood aan de man was." Rima zuchtte. "Dat weet ik wel..." Arme Rima. Hoe leuk ze het ook had met Ren, ze was duidelijk nog lang niet over Hiro heen. Ik pakte haar hand en kneep er zachtjes in. Rima gaf me een treurig glimlachje, en keek toen weer naar Hiro. Op dat moment kwam Akiyama-sensei aangelopen door het gangpad. Er ging een nerveuze spanning door de groep en Natsumi liet zich terug in haar stoel zakken. "Dag dames." zei hij, toen hij ter hoogte van Koharu en Sayuri's stoelen stond, met een knikje naar mij en Rima. Er klonk een zacht gegrom uit Katashi's stoel. "En heren." voegde hij er snel aan toe. "Hallo Akiyama-sensei!" kraaide Koharu met een hoog stemmetje. "Ik heb koekjes gebakken, wilt u er ook één?" Ze hield het zakje omhoog en Akiyama-sensei staarde er wat gedesoriënteerd naar. Ik vond het leuk dat Natsumi en Jun zo goed met haar overweg konden, maar zelf was ik, merkte ik, stiekem ook niet bepaald haar grootste fan. "Eh... Nee, dankje, Niigaku, ik hou niet zo van koekjes. Maar toch bedankt." Koharu liet haar zakje weer zakken en keek wat beteuterd. "Hoe kun je nou niet van koekjes houden?" Akiyama haalde zijn schouders op. "Vrij makkelijk. Ik hou ook niet van puppies, en ook niet van eenhoorns." Hij wreef met twee vingers over zijn kin alsof hij zich probeerde te herinneren wat hij ging zeggen en keek uit het raam. "Over ongeveer tien minuten houden we een korte pauze." zei hij toen. "De bus moet tanken, en jullie krijgen allemaal een kwartiertje om even de benen te strekken, wat te eten," -hij wierp een enigszins schichtige blik op Koharu's koekjes- "te drinken en gebruik te maken van het toilet." "Mooi," zei Katashi nors. "Ik ben zo stijf als een plank van die stomme busstoelen."

Inspiratieloos stukje is inspiratieloos.

Katashi

Ik haatte bus reizen. Ik haatte de plastic zakjes in de bus waar je je afval in moest doen. Ik haatte de kleuren roze en wit. Ik haatte jurkjes. Ik haatte koekjes. Maar op dit moment haatte ik vooral Niigaki Koharu. Ik duwde mijn voorhoofd krampachtig tegen het koude glas. Haar schelle piepstem ging door merg en been. Ik kreeg er een ontzettende hoofdpijn van. Toen het glas warm was geworden door mijn lichaamstemperatuur verplaatste ik mijn hoofd een beetje. 'Hideyoshi-sempai, vind je mijn überschattige jurkje niet überschattig en mijn mooie haartjes niet ontzettend mooi en glad en glinsterend en vind je mijn stem niet klinken als tienduizend kotsende regenbogen? Hideyoshi-senpai, zal ik je schoenen poetsen met mijn tong? Of zal ik jullie wc schoonmaken met mijn tandenborstel?' Alsjeblieft zeg. Nog even en ze zou in een baby roze trouwjurk met witte strikjes en lintjes in haar haar voor Jun staan. Ik kon wel kotsen. Dat ontzettende geslijm de hele tijd kwam me mijn neus uit. En het ergste was nog wel dat Jun erop in ging. Hij leek het nog leuk te vinden ook. Nu ook weer. Hij lachte om een stom grapje dat ze maakte over een of ander konijn dat ze zes jaar geleden had gehad. Niet dat ik luisterde ofzo. Ze praatte alleen zo ontzettend schel en hard dat het mijn gehoorgang binnendrong als een ongewenst insect dat zich in je vast bijt en dan nooit meer los laat en je dan langzaam leegzuigt met zijn eindeloze energie. Zelfs Natsumi was nog beter gezelschap. Ik zag vanuit mijn ooghoeken hoe Koharu nu een foto liet zien van het beruchte konijn. Het was wit en het had, zoals natuurlijk te verwachten was, een roze strik om een oor. Jun lachtte. "Aah, wat schattig!" zei hij. Tot mijn schrik stompte hij me opeens aan. Het leek wel alsof er een elektrische schok door mijn elleboog ging. "Au." mopperde ik terwijl ik rechter ging zitten. "Kijk dan Katashi! Koharu's konijn heeft een strik om zijn oor!" zei Jun lachend. Ik maakte een nors geluid en wilde weer tegen mijn raam gaan zitten. "Heb jij ook huisdieren, Fujimoto-san?" vroeg Koharu opeens. Shit. Het praatte tegen me. "Mijn zus is allergisch." mompelde ik. Ik merkte hoe Jun even verstijfde en bedacht me dat hij vast terugdacht aan het brief akkefietje aan het begin van het jaar. Sinds toen heb ik het niet meer over Asuka gehad. "Ik heb thuis een paard." Natsumi's blonde haar was in mijn gezicht gevallen toen ze ver over onze stoelen leunde om dat te zeggen. "Ooh! Hoe heet hij!" zei Koharu. "Dreamer." Natsumi glimlachte met een sentimentele blik in haar ogen. Nu begon er een geanimeerd gesprek over huisdieren en vacht en haar en make-up tussen Natsumi en Koharu. Geweldig. Ik ging weer terug naar mijn raam. Hij was tenminste wel stil.

Jun

We liepen met zijn alle de bus in. "Ah! Hideyoshi-senpai!" Koharu zwaaide opgewekt. Ze wees naar de vrije plekken achter haar in de bus. "Jongens, laten we daar gaan zitten." zei ik tegen de rest van de band, terwijl ik wees naar de vrije plekken achter Koharu. Katashi en ik gingen recht achter haar zitten. Katashi zat aan de raamkant. Achter ons gingen Hiro en Natsumi zitten en daar achter zaten Rima en Hotaru. "Is Nakano-san er nog niet?" hoorde ik Hotaru aan Rima vragen. Rima schudde haar hoofd. Vervolgens leunde ze met haar hoofd op haar rechterhand en staarde ze uit het raam. Met haar linkerhand frunnikte ze zenuwachtig aan de onderkant van haar zwart kante rokje. Je kon duidelijk zien dat ze nerveus was vanwege ons snode plannetje om te infiltreren in haar klas. "Hideyoshi-senpai, ik heb koekjes gebakken, wil je er ook één?" Koharu had zich omgedraaid en ze keek me met een stralende glimlach aan. In haar handen had ze een lichtroze papieren zakje met daarop een konijntje getekend. Een heerlijke geur van verse koekjes steeg op vanuit de opening van het zakje. "Graag!" Ik nam een koekje. "Fujimoto-san, wil jij er ook één?" vroeg Koharu vervolgens aan Katashi. Katashi schudde zijn hoofd. Hij keek vrij nors. Ik keek naar de lege plek naast Koharu. "Zit je alleen?" vroeg ik. Koharu schudde haar hoofd. "Ik houd een plaatsje vrij voor Sayurin!" zei ze. "Ah." Ik glimlachte. Koharu veerde overeind. Ze draaide vrolijk een rondje. "Wat vind je van mijn nieuwe jurkje, Hideyoshi-senpai? Is het niet schattig!" Ze droeg een luchtig, lichtgrijs jurkje. Het had geen bandjes of mouwtjes en onder haar borst zat een grote strik. Onder het lichtgrijs jurkje stak nog een with jurkje uit. Het jurkje zwaaide zwierig om haar heen terwijl ze draaide. Roze-wit gestreept ondergoed. Ik knipperde dubbel met mijn ogen. Met een blos staarde ik omhoog. Dat was niet de bedoeling. Ik knikte maar even om de bevestigen dat het jurkje schattig was. Koharu ging weer zitten en begon opgewekt verder te praten over van alles en nog wat. Toen Sayuri erbij kwam zitten werd ze wat rustigere. "Kyaa!" hoorde ik geschrokken achter me. Ik draaide om en zag Rima aan Hotaru's rechterarm hangen. "SPIN!" Ze probeerde angstig weg te komen van het raam, waar inderdaad een spin op zat. Hiro draaide zich om. Hij rommelde wat in zijn broekzak en haalde er een papieren tissue uit. Heldhaftig haalde hij de spin weg. Rima keek hem met grote ogen aan. "Arigatou!" piepte ze en ze liet Hotaru's arm los. Ze glimlachte met een rode blos op haar wangen. 

Jun

Rima trok heel even een nadenkend gezicht. "Hmm.. Natuurlijk winnen jullie dat!" zei ze vervolgens opgewekt. Haar ogen schoten naar Hiro. "Hiro! Ik wist niet dat je bass speelde!" ze leek te glunderen. Hiro haalde wat nonchalant zijn schouders op. Zonder dat er iets werd gezegd, liepen we allemaal naar onze standaard zit plekken. Rima keek een beetje teleurgesteld. "Ik wilde dat ik dit gefilmd had" zei ze. Ren stak zijn camera in de lucht. "Heb ik gedaan!" zei hij met een zelfvoldane glimlach. "Arigatou~" zei Rima die weer blij keek. "Ah, ik heb geen taart of cake bij!" Rima tuitte haar lipjes en blies haar wangen op. "Wat? Rima, dat had ik nou echt niet van je verwacht!" zei ik plagend. Rima wierp me een overdreven valse blik toe waardoor we in de lach schoten.
We hadden de rest van de dag nog heel erg veel plezier met zijn alle.

Dag 77


"I'm Lucky Girl, namida wa saigo warau tame ni ano YES konna mama kaze ni note~" Ik had Rima's iPod tijdelijk even geleend, zodat ik kennis kon maken met haar muzieksmaak. Het was niet helemaal mijn ding, maar het was niet vervelend om naar de luisteren. Ik had ook wat muziek video's opgezocht, die meiden zagen er niet zo slecht uit. "Hideyoshi-senpaaa~i" Ik herkende de stem meteen als die van Koharu-chan. Ze volgde me de laatste tijd nogal. Het was niet echt vervelend, maar soms wilde ik liever alleen zijn. Laatst moest ik met hoge nood naar de wc tijdens de pauze, maar ik kwam haar 'toevallig' onderweg tegen. Ze praatte zolang tegen me dat ik het bijna in mijn broek deed en de pauze om was voor ik naar de wc was geweest. Het had me drie pauzes corvee gekost omdat ik te laat in de les was gekomen. Mijn arm werd vastgegrepen. "Hoi, Koharu-chan!" zei ik opgewekt terwijl ik de oortjes van de roze iPod die ik vasthield uit plugde. Ik zag Koharu even twijfelend naar de iPod kijken. "Die is van Rima" zei ik met een grijns. Koharu's bekende grijns verscheen. Ze leek altijd te lachen en vrolijk te doen. Ik vroeg me af of ze nooit zorgen of problemen had. "Ik heb een nieuwe bikini gekocht voor het schoolkamp!" zei ze vrolijk. Ze huppelde wat voor me uit en draaide zich om, waardoor ze nu achterstevoren liep. Wat had ik aan die informatie? "Je moet hem echt zien, hij is heel mooi!" ze knipoogde en sloeg af omdat we inmiddels bij haar kamer waren aangekomen. Ik liep een klein stukje verder naar de kamer van Hiro, Katashi en mij. Ik liep binnen. Hiro was er niet en Katashi zat onhandig op het bed een poging te doen tot het dicht ritsen van zijn grote rugzak. Er stond ook nog een open koffer naast het bed. "Lukt het niet, jong?" vroeg ik boers.Galant duwde ik Katashi een beetje opzij en ritste ik de rugzak zonder enige moeite dicht. "Spierballen kweken, dat moet je doen!" zei ik terwijl ik zachtjes in zijn linker bovenarm kneep. Katashi trok zijn arm ruw terug. Hij draaide zich gezicht weg maar ik zag zijn oren een beetje rood worden. Ik grinnikte en plofte op mijn eigen bed neer.

Rima

Als een gedumpte puppy stond ik alleen in het hoekje van de danszaal. Hiro had me gewoon weer gedumpt voor Natsumi. Wat een stom iets. Ik had het kunnen weten, maar dan nog, waarom voelde ik tranen opkomen? Ik snoof even. Het was beter als ik nu gewoon naar mijn kamer terug zou gaan en ging slapen. Of iets dat daar op leek. Ik liep richting de deur die al open stond. "Waar ga je naar toe?" Ik keek schuin over mijn schouder en zag die vervelende jongen van daar net staan. "Wat maakt jou dat uit?" vroeg ik, mijn stem beefde omdat ik tranen tegenhield. "Ik wilde nog met je dansen." zei de jongen. "Ik wil niet" Ik was inmiddels omgedraaid. De jongen leunde met een arm tegen de muur en bekeek me van top tot teen. "Die Hiro hè, volgens mij ziet die jou wel zitten.." zei hij. Hij klakte met zijn tong. Ik voelde hoe mijn wangen rood werden en hoe tegelijkertijd mijn ogen nog natter werden. In mijn hoofd was een tweestrijd begonnen. Verwarring heerste. Mijn knieën knikte. "Ik kon het zien aan de manier waarop hij naar je keek." Ik hoorde mijn hart in mijn oren bonken. "Laat me maar gewoon met rust nu..." Ik wilde weer verder lopen maar de jongen begon weer te praten. "Persoonlijk vind ik jou veel beter bij die stille Nakamura passen. Jullie zagen er heel leuk uit samen toen jullie aan het dansen waren. Iedereen keek naar jullie en ik ben er van overtuigd dat iedereen er net zo over denkt als mij." Zou dat echt waar zijn? "Als ik jou was, zou ik nu naar hem toe gaan en hem vertellen hoe ik me voelde!" zei hij. Waarom klonk dat zo verleidelijk? Waarom zou ik het niet gewoon doen? Wat had ik te verliezen? "Ik zag hem net naar buiten gaan, ga maar gauw!" Spoorde de jongen aan. Als een braaf slaafje deed ik wat me werd opgedragen en liep ik met een snel tempo de zaal uit. Ik proefde iets zouts in mijn mond, ik besefte nu pas dat ik al een tijdje aan het huilen was. Ik wreef mijn wangen droog. Tijdens mijn weg naar buiten kwam ik Jun nog tegen. Hij droeg zijn jasje niet meer en had twee giebelende, blozende meisjes aan zijn armen hangen. Normaal zou ik daar even bij stil hebben gestaan, maar er was nu iets veel belangrijkers! Ik ging iets zeggen dat ik al veel eerder had moeten zeggen! Ik ging Hiro confronteren met mijn gevoelens en dan zouden we nog lang en gelukkig leven. Er was niets dat me in de weg zou staan. Ik stapte naar buiten en zag Hiro al staan. Ik bracht mijn hand naar mijn mond om wat te roepen toen ik Natsumi pas zag staan. Er ging een rilling door mijn hele lijf en mijn adem stokte achter in mijn keel. Hiro en Natsumi stonden in een hele innige knuffel houding. Mijn arm viel slapjes terug naast mijn lichaam. Wat was dit voor een avond? Waarom ging alles mis. Verdwaasd liep ik terug naar binnen. Mijn schouders schokte een beetje, maar het werd al sneller heftiger. Een gesmoorde snik ontsnapte. Ik liet me op de derde traptrede vallen. Ruw deed ik mijn schoenen uit en begon ik te huilen. Ik lag helemaal over de traptrede heen. Het gevoel dat door me heen ging was niet echt te beschrijven. "Hè, wat is er gebeurd?" Een grote warme hand rustte op mijn schouder. Ik keek op en keek recht in Katashi's ogen. Hij zag er redelijk bezorgd uit. "Fujimoto-kun!" Hysterisch wierp ik mezelf tegen zijn borst en begon ik als een baby te huilen. Een beetje awkward en onhandig klopte Katashi op mijn rug. "Ik heb geen idee wat er aan de hand is, maar het komt vast wel weer goed." zei hij zachtjes. Ik begon harder te huilen. Wat was dit vreselijk gênant en raar! Katashi probeerde me te troosten.

Jun

Het dansen met Katashi was geniaal geweest. Hij danste onwijs houterig. Toen het liedje was afgelopen had ik even flink gelachen. We stonden nu bij de drankjes tafel. Katashi's norse gezichtsuitdrukking was vervangen door een voorzichtig glimlachje. De punchjongen gaf ons allebei een bekertje drinken, dat dronken we in stilte leeg. Ik was het voorval met Kirino alweer bijna vergeten tot ik haar zag. Erg dicht in de buurt. Ze viel nogal op met haar lange zwarte haar, felrode jurk en bril met een vierkant rood montuur. Haar linkerarm hing vol rinkelende armbanden en ze droeg hoge zwarte hakken. Ze liep recht mijn kant op. Ik slikte. Dit was foute boel. Ze keek me vals aan en boog zich toen naar de punchjongen. Ze vroeg om een bekertje punch en kreeg die meteen. Daarna draaide ze zich om naar mij. "Heb je geen pilletjes gebruikt vanavond? Je bent zo opgewekt!" zei ze. Mijn mond werd droog. Ik hoorde hoe Katashi vanachter me tegen Kirino in wilde gaan maar Kirino was hem voor. "Hou jij je kop nu maar, norse sul, ik praat met Junichi" siste ze naar hem. "Wat moet je nou van me? Kun je me niet gewoon met rust laten, je hebt mijn leven al genoeg verziekt, heks!" zei ik boos. Kirino keek me boos aan en hief haar hand op, ik wist dat ze me zou proberen te slaan en sloeg haar hand uit de lucht. Pisnijdig vloekte ze iets en vervolgen gooide ze haar nog volle bekertje punch over mijn hagelwitte pak. De rode vlek verspreidde zich snel over mijn jasje en bloedde vanuit daar naar mijn broek over. Kirino en de meisjes die haar omringde begonnen te lachen. "Hideyoshi-senpai!" Koharu kwam zo snel het ging, naar me toe rennen. Ook Sayuri verscheen ergens vandaan. "Ben je nou helemaal gestoord!" Koharu keek erg kwaad. "Ik weet wel hoe die vlek eruit gaat, Hideyoshi-kun!" zei Sayuri die aan mijn arm trok. Ik wierp snel een blik achterom, Katashi stond er wat machteloos bij. Hij keek best sip. "Hideyoshi-senpai! Zeg er wat van, dat sta je toch niet zomaar toe!" Koharu trok aan mijn andere arm. "Ik heb genoeg tijd aan haar verspild." bromde ik. Kirino lachte nog steeds. Koharu wierp haar nog een vinnige blik toe en toen trok ze me, samen met Sayuri de zaal uit. Ik voelde me schuldig dat ik Katashi alleen achter liet. Kirino's lach galmde nog na in mijn oren. De meisjes sleepte me het damestoilet in. Ik was nog nooit eerder in een damestoilet geweest. Het was er best schoon en het rook fris, anders als op het herentoilet. Sayuri begon mijn pak droog te deppen. Koharu keek toe. "Als je er zo meteen scheerschuim overheen doet, dat laat intrekken en het uitwast, hoort het grootste gedeelte eruit te zijn. Het fruit gedeelte." zei ze. "Ne, Hideyoshi-senpai, wie was dat meisje? Je ex?" vroeg Koharu plots. Ik was even stil. "Ja..." antwoordde ik zachtjes. "Wat een ongelofelijke trut is dat." mompelde Koharu. Sayuri knikte bevestigend. Ik keek naar mezelf in de spiegel. Mijn gezicht was nogal wit weggetrokken.

Katashi

Ik vond er nog steeds helemaal niks aan. Ik had een tijdje met Hotaru gedanst, maar uiteindelijk had ik haar af kunnen schudden en nu stond ik tegen een pilaar door de hele zaal te kijken. Mijn blik bleef hangen op Jun. Hij had een tijdje gedanst met dat ene meisje, maar nu stond hij alleen in de zaal. Ik bleef een tijdje naar hem kijken. Het zag eruit alsof hij het de hele tijd wel aardig naar zijn zin had. Hij begon mijn kant op te lopen. Ik ging wat rechter op staan en haalde mijn handen uit mijn zakken. Opeens kwam er ergens een meisje vandaan. Ze liep naar Jun toe en vroeg hem kennelijk of hij met haar wilde dansen, want na een tijdje liepen ze samen de dansvloer op en begonnen ze te dansen. Ik keek nors weg en stopte mijn handen weer in mijn zakken. Wat was dit toch allemaal voor flauwekul. Ik vond er echt helemaal niks aan. Ik bleef toch naar Jun en het onbekende meisje kijken. Ik werd er niet veel vrolijker van. "Zeg. Fujimoto-san, wil-" "Ik zou die zin niet afmaken als ik jou was." zei ik nors. Ik keek de kant waar de stem vandaan kwam niet eens op. Een paar voetstappen liepen op een snel tempo van me vandaan en ik haalde een keer geïrriteerd adem. Als er niet binnen een kwartier een interessant iets zou gebeuren, dan zou ik echt terug gaan naar de kamer. Ik was mijn tijd hier aan het verspillen. Opeens zag ik iets dat mijn aandacht trok. Kirino. En ze liep richting Jun en het onbekende meisje. Dit kon nooit goed zijn. Ik kwam in beweging en volgde haar. Ik was iets later dan Kirino, en ze was al begonnen met tegen Jun praten. "Laat hem maar gewoon met rust." zei ik nog aardig rustig. Ik gaf haar een klein zetje, weg van Jun. Ze gaf me een blik die had kunnen doden en liep met nijdige passen weg. Ik keek terug naar Jun en het meisje. "Bedankt!" zei Jun met een stralend gezicht. Mijn adem stokte even in mijn keel en ik slikte. Hij keek zo dankbaar. Zo ontzettend gelukkig. Met moeite hield ik mijn gezicht in de plooi. Ik wist niet zo goed wat ik moest zeggen, en dus haalde ik mijn schouders op. Ik liep weer weg, terug naar de oude vertrouwde pilaar.

Jun

Het dansen met Sayuri was best leuk geweest. Met een zoekende blik keek ik door de zaal heen. Sayuri stond nu met haar vriendinnen te praten. Ik keek verder. Katashi stond als een zandzak tegen een pilaar aangeleund. Hij was alleen en keek nors. Katashi keek altijd nors. Ik vroeg me af waar dat door kwam. Zonder dat ik het zelf door had liep ik in zijn richting. "Hideyoshi-senpai!" Voor me popte ineens een meisje omhoog. "Ik ben Niigaki Koharu, eerstejaars..." het meisje werd stil en haar wangen werden rood. "Zou je met me willen dansen?" Ik haalde nonchalant mijn schouders op. "Waarom ook niet" Samen met Koharu liep ik de dansvloer op en we begonnen te dansen. Koharu was een mooi meisje. Ze had lang en stijl donker haar, een rechte pony, heldere lichtbruine ogen en ze was redelijk lang voor een meisje. Ze droeg een simpele lange, paarse jurk en ze had een paars strikje in haar haren gestrikt. We danste op de muziek van het schoolorkest, die hadden Saitou-senpai inmiddels vervangen. Koharu danste beter als Sayuri, bedacht ik me en ik grinnikte zachtjes. Ze keek me vragend aan. "Binnenpretje" mompelde ik. Achteraf besefte ik hoe dom dat klonk en begon ik weer te lachen. Koharu keek me verontwaardigd aan. "Zo te zien vermaakt Junichi zichzelf met kleine, jonge meisjes." Mijn nekhaar gingen overeind staan toen ik de kille stem herkende die dat zei. Ik stopte abrupt met lachen. "Wie is dat meisje Hideyoshi-senpai? Is dat je vriendin? Ik wist niet dat je een vriendin had!" begon Koharu. "Nee, dat is gewoon en eh... vage kennis." zei ik. Ik vertikte het om me om te draaien. "Laat hem maar gewoon met rust." Ik herkende Katashi's stem en draaide me nu wel om. Katashi duwde Kirino aan de kant. Ze wierp hem een boze blik toe en liep toen nijdig weg, omringd door haar vaste meidengroep. "Bedankt!" zei ik met een grote glimlach. Katashi haalde zijn schouders op en liep weg. Ik draaide me terug naar Koharu en we danste verder alsof er niets was gebeurd.