Hiro

Ik schoot in de lach. Natsumi keek me zo onschuldig aan. Haar hele gezicht zat onder de slagroom. "Ik hou van slagroom." zei ze met een kinderlijk stemmetje. "Nu nog wel ja." lachte ik. "Straks wordt het zuur en plakkerig en vies." Natsumi trok een gezicht. "Dat wordt douchen." Ik wierp een blik op Jun, die nog steeds op Hotaru's bed lag, en Katashi, er half overheen gebogen, die zijn best deed om zijn kunstwerk af te maken door de slagroom op Jun's gezicht met zijn vingers uit te smeren. Jun giechelde een beetje meisjesachtig. "Ik ga eerst wel." zei Rima, waarna ze in de badkamer verdween. Dat gaf ons nog wat tijd om een plan te maken voor de onthulling van ons 'cadeau.' Na alles nog even op gedempte toon doorgenomen te hebben liepen ook Jun, Katashi en ik richting onze kamer om te douchen. Jun was nog steeds niet uitgeklierd met de slagroom. Hij schraapte klodders slagroom uit zijn haar en duwde ze in Katashi's gezicht, om vervolgens hard weg te rennen. Katashi rende er dan ook luidkeels verwensingen schreeuwend achteraan. Glimlachend keek ik ze na. Leek erop dat ik het eerst kon douchen.

Eenmaal in de onze badkamer aangekomen draaide ik de warme kraan open en stapte onder de kraan. Zorgvuldig schrobte ik de vettige substantie van mijn huid en uit mijn haren, totdat ik helemaal schoon en slagroomvrij was. Toen ik in mijn badjas de slaapkamer inliep zaten Jun en Katashi inmiddels netjes op hun bedden te wachten. Katashi stormde als volgende de badkamer in. Ik trok een paar schone jeans uit de la, samen met een zwart shirt en een rood-wit-zwart geruiten bloesje. Ik sloeg de mouwen om tot net onder mijn ellebogen en liet de knoopjes open. Ik wachtte tot Jun en Katashi klaar waren met douchen en omkleden en daarna liepen we met z'n drieën naar het muzieklokaal. De meiden waren er nog niet. "Hoe kan het ook anders." zei Katashi, die zich vast op de pianokruk installeerde. Jun klom achter zijn drumstel en speelde het basistitme. Ik pakte de reservebass en oefende mijn loopje. Natsumi vond viool te deprimerend voor dit liedje, en daarnaast hadden we natuurlijk een bas nodig, dus had ze me opgedragen voor dit liedje wat bass te leren. Anjo-kun, een jongen uit mijn Engels-klas was ook een bassist en had me een spoedcursus gegeven. Samen met Hotaru hadden we een simpel beginnersloopje in elkaar geflanst dat het liedje dat we voor Rima hadden geschreven kon begeleiden. Nog een reden waarom ik niet viool kon spelen; Natsumi en Hotaru stonden erop dat we allemaal een paar regels zouden zingen. Zelfs Jun en Katashi. Na heel lang smeken had Jun Katashi zo ver gekregen om 2 regels te zingen. Het klonk niet eens zo heel erg slecht... Niet zo slecht als Jun in ieder geval. Maar ook daar had Natsumi iets op bedacht. Ze had Jun de opdracht gegeven een rap-stukje te schrijven in het liedje. Zo leverde hij toch een vocale bijdrage, zonder dat Rima een permanente gehoorsbeschadiging op zou lopen. Dit werkte verrassend goed. Het was misschien wel te verwachten, aangezien Jun drums speelt. Hij mocht dan niet veel gevoel voor toon hebben, ritme was helemaal zijn ding. De tekst was een ander verhaal. Maar uiteindelijk had hij toch een stukje geschreven waar in ieder geval de meiden enthousiast over waren, en dus was het liedje compleet.

Ik schrok op uit mijn gedachten toen de deur openging. "Sorry voor het wachten." zei Hotaru verontschuldigend. Natsumi volgde haar en trok de deur achter zich dicht. "We moesten Rima nog even overhalen met Ren mee te gaan. Dat geeft ons nog tijd om het liedje een laatste keer door te nemen. Ze komt over een halfuurtje ofzo deze kant op." Jun gooide zijn stokken in de lucht en ving ze weer op. "Dan kunnen we maar beter opschieten!"

Natsumi

Het was allemaal een beetje awkward nu Rima de deur in Ren’s gezicht had dichtgeslagen, ookal had ze het natuurlijk niet zo bedoeld. Ze was geschrokken van de foto. “Ach, kom toch binnen en eet taart!” Ik trok hem aan zijn pols de kamer in, en Jun had al een stuk taart voor hem op een bordje gedaan. “Bedankt.” Zei Ren, nog steeds een beetje in de war. “Iemand slagroom?” vroeg Rima. Ze hield de bus in haar handen en was ermee aan het schudden. “Ja, graag.” Ik hield het bordje zodat Rima er slagroom op kon spuiten. Ik kreeg opeens een idee toen ik zag hoe Rima de slagroom op mijn bordje spoot. Ik pakte de bus van haar af en spoot wat slagroom op mijn hand. Ik keek heel even naar Rima en duwde toen de hand vol slagroom in haar gezicht. “GEFELICITEEEEERD!” riep ik vrolijk. Het werd heel even stil. Iedereen keek van mij naar Rima. Opeens begon Rima ontzettend hard te lachen. Ze klapte helemaal dubbel. “Hé, geef dat eens aan mij.” Voordat ik het door had, had Jun de slagroom weer van mij afgepakt. Katashi stond naast hem en keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan. Hij begon zijn hoofd te schudden, toen Jun de slagroom dreigend naar hem opstak. “Nee.. Je gaat niet.. Jun..” Katashi deed een paar stappen achteruit, maar kwam daarbij tegen het bed van Hotaru aan, waar hij op terecht kwam. Jun kwam nog steeds op hem af. Katashi probeerde zo snel mogelijk weg te komen, maar het lukte hem niet. Jun zat nu ook op het bed. “Jun, nee!” zei Katashi nog. Hij wendde zijn hoofd af. Jun grijnsde nog steeds en probeerde slagroom te spuiten op Katashi’s hoofd. Dit lukte niet helemaal, en het kwam in zijn haar en in zijn nek terecht. “Zo.” Zei Jun, en hij klom van het bed. Katashi’s hele nek was wit en zijn haar zat er ook onder. Hij kwam overeind. “Hier met die spuitbus.” Gromde hij. Hij kwam overeind en pakte de slagroombus van Jun af. “Wow. Katashi gaat los.” Zei Hotaru met opgetrokken wenkbrauwen, toen Katashi Jun’s oor aan het beslagromen was. “Oké! Nu mogen wij!” zei ik, en ik pakte de slagroombus uit Katashi’s handen, die net waren begonnen een baard op Jun’s kaak te maken. Mijn volgende slachtoffer was Hotaru. Ik tekende een bril om haar ogen heen. Uiteindelijk leek het niet echt op een bril. Het werd een heel slagroom gevecht. Niemand kwam er onbeschadigd uit. Uiteindelijk lieten we ons op de vloer vallen. De slagroombus was leeg. Ik zat naast Hiro en keek hem lachend aan. “Er zit iets wits op je neus.” Zei ik met een grijns. Ik stak mijn vinger uit en haalde wat slagroom van zijn neus en stak het in mijn mond. Ik keek hem weer aan en werd een beetje rood. Het bekende gevoel kwam weer terug. Hiro leek eventjes in de war te zijn, maar herstelde zich toen. “Er zit iets wits op je hele gezicht.” Zei hij. Ik grijnsde. “Oh. Is dat zo.” Ik likte om mijn lippen en er kwam een fraaie hoeveelheid slagroom in mijn mond terecht. “Ik hou van slagroom.” Zei ik vrolijk.

Rima

"Shh! Pas op, dadelijk maak je haar wakker!" hoorde ik iemand sissen. Ik meende de stem te herkennen als die van Hotaru. Ik glimlachte en hield mijn ogen gesloten. Ba-dum! Er viel iets op de grond dat ik niet herkende. "Wat zei ik nou!" siste Hotaru weer. "Sorry!" siste een jongensstem terug. Het was Jun als ik het goed had. Ik hoorde iemand diep ademhalen. "Waarom deden we dit ook alweer?" vroeg Katashi knorrig. Hij kwam over alsof hij slaap te kort had. "Omdat Rima onze vriendin is slimmerd" zei Jun met een lachje. Ik glimlachte en voelde wat kriebels in mijn buik. "Oké, 1, 2, 3" zei Natsumi zachtjes. In koor begonnen vijf stemmen 'Happy Birthday' te zingen. Met een grote grijns op mijn gezicht opende ik mijn ogen en ging ik rechtop zitten. Van het beeld dat ik voor mijn ogen zag schoot ik in de lach. Links van de rij die voor me stond, stond Katashi. Hij keek nogal nors en zijn haar stak alle kanten uit. Hij droeg een rood met blauw geruite pyjamabroek en een grijs hemd. Naast hem stond een zeer enthousiaste Jun te zingen. Hij droeg een grijze pyjamabroek, een wit t-shirt met de tekst "WARNING, Completely Retarded!" en hij droeg roze konijnen sloffen. Hiro droeg een baggy joggingbroek met een wit shirt. Zijn haar stak ook alle kanten uit. Naast hem stond Natsumi. Ze was de vrolijkheid zelve en leek totaal niet moe. Ze droeg een schaapjes pyjama en had haar haren zoals bijna altijd in een paardenstaart. Hotaru droeg een geruite flanellen pyjama. Haar rode haren leken de nacht goed te hebben overleefd. Het zat nog redelijk netjes. Toen het liedje was afgelopen was ik nog aan het lachen. "Jun, je sloffen!" proestte ik uit. "Deze?" Hij stak zijn linkervoet omhoog. "Zijn ze niet onwijs aantrekkelijk en sexy?" vroeg hij en hij wiebelde met zijn wenkbrauwen. "Gefeliciteerd met je zestiende verjaardag Rima!" zei Natsumi en ze schudde enthousiast mijn hand. De rest van de band volgde. "Kijk eens wat ik heb!" Jun haalde een grote, gevulde tas tevoorschijn. Gretig nam ik het aan. De tas was gevuld met post en cadeautjes die me waren opgestuurd. Het eerste dat ik uit de tas haalde was een kaart van een tante van me. Nadat ik die gelezen had pakte ik het volgende. Het was een grote doos en een kaart van mijn ouders. Eerst las ik de kaart en vervolgens scheurde ik het papier van de doos af. De doos zat goed vol. Ik grabbelde wat en haalde er games uit. Enthousiast bekeek ik de doosjes. "Uwaaa~ Het is Soul Calibur 4!" Ik wreef koesterend over het doosje heen. Er zaten nog wat meer nieuwe games in die overduidelijk door mijn moeder waren gestuurd. Het laatste dat in de doos zat herkende ik niet. Ik haalde het papier er vanaf en vond een klein doosje. Ik opende het en er lag een briefje in. "Je nieuwe PS Vita" Las ik hard op. Mijn ogen werden groot. Ik wapperde wild met mijn hand. "Het is de nieuwe Vita!" piepte ik. "Het is gewoon een blaadje" zei Katashi die het niet begreep. Ik schudde mijn hoofd. "De nieuwe Vita is nog niet uit, maar papa, ik bedoel Otou-sama, heeft hem al besteld!". Enthousiast pakte ik de verdere cadeau's nog uit. Er zaten sieraden in, cd's, games en veel kaarten. Met een brede glimlach stond ik en liep ik naar de koelkast die op onze kamer stond. Ik haalde er een taartdoos uit. Ik zette de doos op het dichtstbijzijnde bureau en haalde de deksel er af. Een mooie, ronde en over-versierde taart pronkte in de doos. "Het is nog vroeg, maar wie wilt er een stukje taart?" vroeg ik. Jun was de eerste die met een bordje voor mijn neus verscheen, gevolgd door Natsumi. Lachend gaf ik ze een stuk. Toen iedereen van een stuk taart was voorzien werd er op de deur geklopt. Vrolijk opende ik. "Gefeliciteerd!" Flits. Eventjes verdwaasd knipperde ik met mijn ogen. "Gyaa!" Ik gooide de deur weer dicht en hield mijn armen beschermend voor mijn pyjama. "Hé!" Werd er aan de andere kant van de deur geroepen. Hotaru deed de deur open. In de deuropening stond Ren, hij had zijn fototoestel in zijn handen en keek een beetje geschokt.

Hotaru

De week ging belachelijk langzaam voorbij. Rima leek weinig te merken van de grootste plannen die zich achter haar rug vormden. Ze bracht steeds meer tijd door met Ren en leek dat ook helemaal niet erg te vinden. Ze bleef er langer dan voor ons echt nodig was, en als ze dan terug kwam bood ze met een afwezige glimlach om haar lippen haar excuses aan dat ze weer niet bij de bandrepetitie was geweest, waarna ze geanimeerd begon te vertellen over de doodenge videogames die ze met Ren speelde. Ik voelde me bijna schuldig dat Natsumi en ik Ren zelf hadden gevraagd Rima bezig te houden zodat wij aan haar liedje konden werken, maar ook Ren leek er bepaald geen problemen mee te hebben. Het instuderen van een liedje voor Rima bleek moeilijker dan dat we hadden vergist, maar door onze krachten te bundelen kwamen we er uiteindelijk toch. We hadden net voor de laatste keer geoefend toen Natsumi en ik uitgeteld naar onze slaapzaal liepen. Rima zat op haar bed met de controller van haar Play Station 3 en staarde ingespannen naar het televisiescherm. De lichten waren uit. "Aaah! Nee! Ga weg!" gilde ze angstig, terwijl ze haar hele lichaam met haar controller meebeweegde. Het beeld werd nogal wazig en er verscheen een rode handafdruk op het scherm voordat het wit werd. "You have to carry on." las Natsumi dramatisch voor. Rima draaide zich met een ruk om. "Natsumi! Hotaru! Ik schrok me dood." "Dat kan ik me voorstellen." grinnikte ik terwijl ik me naast haar op bed liet zakken. Ik tastte naar een plat plastic doosje waar ik bijna op ging zitten. "Wat is dat?" vroeg Natsumi. Ze deed het licht aan en leunde over mijn schouder. Het was het doosje van een videogame, waarschijnlijk degene die Rima nu zat te spelen. Amnesia: The Dark Descent, stond er op het doosje. "Het is een horrorgame." legde Rima uit. "Een vroeg verjaardagscadeautje van Ren." Natsumi en ik keken elkaar veelbetekenend aan. "Wat lief van hem." zei Natsumi poeslief. "Ja hè?" zei Rima, die de suggestieve ondertoon in Natsumi's stem niet op leek te merken. Ik gaapte. "Maar ehm Rima... Misschien is het een goed idee om eens naar bed te gaan." Natsumi knikte instemmend. "Morgen is de grote dag." Er kroop een kinderlijke glimlach over Rima's lippen. "Hebben jullie een cadeautje voor me?" vroeg ze vol verwachting. "Natuurlijk hebben we dat, kleine gameverslaafde." Natsumi sloeg haar arm om Rima's hoofd heen en wreef de knokkels van haar vrije hand over Rima's kruin. "Ik ben niet verslaafd!" piepte Rima gesmoord. "Wat hebben jullie dan?" vroeg ze toen Natsumi haar had losgelaten terwijl ze een vergeefse poging deed om haar lange haren te fatsoeneren. "Dat zie je morgen wel." zei ik plagerig. "En nu naar bedje toe." Rima sloeg haar ogen ten hemel en wierp een blik op haar beeldscherm. "Dan speel ik later wel verder..." mompelde ze beteuterd. Natsumi grinnikte geheimzinnig. "Ik betwijfel of je daar wel tijd voor zult hebben."

Katashi

Natsumi liep voorzichtig naar de deur toe en duwde die een stukje open. Ze stak haar hoofd langs de deur en draaide zich toen weer naar ons om. "Mooi. Ze is weg." zei ze blij. Ze liep naar de tafel en schoof de bordjes en kopjes aan de kant om er in kleermakerszit op te gaan zitten. "Oké. Wat gaan we doen." zei ze. Ik keek haar raar aan. "Hoe bedoel je, 'wat gaan we doen?'" Ik had echt geen flauw idee waar ze het over had, al had ik dat probleem wel eens vaker als Natsumi aan het praten was. Ik zag dat ik niet de enige was die het punt miste. Hiro en Hotaru keken elkaar ook een beetje onbegrijpend aan. "Rima's verjaardag natuurlijk!" zei Jun. "Oh ja. Rima is over een week jarig." zei Hotaru. Oh nee. Verjaardagen. Ik had een hekel aan verjaardagen. "Jun en ik dachten dat het leuk zou zijn om uit een taart te springen." zei ze enthousiast. Ik lachte schamper. "Ja hoor. Uit een taart springen." zei ik cynisch. "Ehm.. Hoe had je dat in gedachte?" vroeg Hotaru. "Nou gewoon. Een taart. En daar springen we dan uit. Met veel slagroom en aardbeien." Ik schudde mijn hoofd. "Als dat lukt, dan gooi ik mezelf van een gebouw." Natsumi's gezicht betrok. "Maar.. Dan hebben we geen pianist meer.." zei ze sip. "Goed. Laten we iets anders verzinnen." zei Hiro. "We kunnen 'Happy Birthday Rima' in de lucht laten schrijven met een roze straaljager!" zei Natsumi toen weer blij. "Ja! Of met een luchtballon!" zei Jun. "Je kunt het ook met een zeemeeuw proberen." mompelde ik sarcastisch. Het was echt belachelijk. "We kunnen haar ook geld geven." zei ik tenslotte. Iedereen keek me geschokt aan. "Wat? Dat is toch heel gewoon?" Ik snapte niet wat het probleem was. "Ja, dat is het nou juist, Katashi. Het is gewoon. En Rima is ontzettend speciaal. Ze is ons kleine, schattige, taartjesbrengende kindje. Die kunnen we toch geen geld geven!" zei Natsumi terwijl ze heftig haar hoofd schudde. "We zouden een liedje voor haar kunnen schrijven." zei Hotaru. Jun knikte. "Ja.. Ja! Dat is best een goed idee." zei hij. Natsumi glimlachte. "Ja! Ik ben het er mee eens. We gaan een liedje schrijven." zei ze. Oké. Een liedje schrijven. Dat was nog niet eens zo'n onmogelijk idee. Dat zou nog best eens goed kunnen worden. "Maar goed. We moeten nu eerst het lokaal leegmaken. Het schoolorkest moet erin. We kunnen het later nog wel over het liedje hebben." zei Natsumi. "Hiro, wil jij even helpen met de microfoonstandaards? En als Jun nou gewoon bezig gaat met zijn drumstel en Katashi zorgt dat de versterkers bij de deur komen te staan, zodat we die straks in een keer mee kunnen nemen. Dan zorgen Hotaru en ik dat de instrumenten goed terecht komen." zei ze. We gingen allemaal aan het werk. De versterkers waren best wel zwaar. Ik had al een versterker naar de deur gesleept, en ik begon nu aan de tweede. Ik zette een paar stappen met het zware ding in mijn handen, maar ik voelde hoe het naar beneden begon te glijden. Ik kon het gewoon niet meer houden. "Jun.." "Wat?" "Jun!" De versterker begon al langzaam uit mijn handen te vallen. "Oh crap." Binnen een paar seconden werd alles meteen een stuk lichter en ging alles weer goed. Jun stond tegenover me, en had de versterker vastgepakt. Er leunde iets warms op mijn vingers. Ik keek naar beneden en zag hoe Jun's hand op de mijne lag. "Ehm.. Dankje.." zei ik toen de versterker op de grond stond. Ik haalde mijn hand snel weg en stopte hem in mijn broekzak. "Geen probleem." Jun glimlachte vrolijk en liep terug naar zijn drumstel. Ik zuchtte even en tilde toen de versterker weer op om hem naar de deur te slepen.

Rima

Na I See The Light hadden we nog een paar nummers gespeeld die niet uit Disney-films kwamen. "Pauze!" riep Natsumi. Ik keek naar de grote ronde klok die boven de deur hing. "Oh, ik moet gaan. Ik heb met Ren afgesproken." Ik zette mijn bass in zijn standaard en draaide me naar de rest. Jun floot. "Heb je een date?" vroeg hij. Ik schudde mijn hoofd. "Nee, Ren en ik zijn gewoon vrienden." zei ik, toch voelde ik mijn wangen licht verkleuren. "Oeh, dat zag ik! Rima is verliefd, Rima is verliefd!" begon Jun als een klein kind. Ik balde mijn vuisten en haalde even rustig adem. "Hoe lang al?" "Ik ben niét verliefd op Ren!" zei ik hard en duidelijk. Geïrriteerd liep ik het lokaal uit. Tot mijn verbazing stond Ren naast de deur. Hij keek een beetje triest. Had hij me net gehoord? "Hoi!" Ik glimlachte. Ren glimlachte terug, maar zijn ogen deden niet mee. Er viel even een nare stilte. "Ik dacht, ik kom je ophalen, maar je was me net voor" verbrak Ren de stilte. "Zullen we gaan?" Ik knikte, nog steeds glimlachend. We liepen richting Rens kamer. Hij deelde een kamer met Natsuyabi Keiichi en Kago Takeshi. "Dus je hebt een nieuwe game?" vroeg ik. Ren knikte. "Amnesia: The Dark Descent. Wel eens van gehoord?" vroeg hij. Ik dacht even na. Amnesia klonk bekend. "Volgens mij wel, maar ik ben benieuwd!" Ren hield de deur voor me open en ik liep zijn kamer in. "Het is online." zei Ren. Hij liep naar zijn Macbook en klapte het open. Een beetje verlegen pakte ik een stoel en ging ik naast hem zitten. Ren logde in en schoof zijn Macbook naar mij toe. "Speel jij maar." Zei hij met een grijns. "Oké!" Ik wreef in mijn handen en begon met de game. Ren keek nauwlettend mee. Een hele tijd gebeurde er niets. Ik speelde gewoon verder en verder. "Wil je iets te drinken?" vroeg Ren. Ik knikte. Ren stond op en ging iets drinkbaars halen. Ondertussen speelde ik verder. De achtergrond muziek van de game veranderde ineens en mijn beeld werd wat waziger. Er rende een monster achter me aan. "Fack! Nee. REN REN REN REN REN REN REN!" riep ik hard terwijl ik op het toetsenbord smashte. Ren kwam aanrennen (haha xD). "Wat is er? Wat is er?" vroeg hij geschrokken. "HET ZIT ME ACHTERNA. REN REN REN!" Ren begon te lachen en stond naast me. Het monster haalde naar me uit en raakte me een paar keer. Daarna viel ik dood op de grond. Ik greep Rens arm vast. "Speel jij maar verder!" zei ik met een hoog stemmetje. Mijn hart ging razend te keer van de schrik. Ik had het totaal niet op spelletjes waarin iets me achtervolgde. Ren lach inmiddels dubbel van het lachen. "Het is maar een Grunt" zei hij. Ik trok een pruillipje. Ren keek naar het scherm maar ik zag dat zijn oren rood werden.

Hiro

De zenuwen gierden door mijn lijf toen Natsumi haar stukje zong. Ik moest zingen. Zingen. Ik. Ik kon helemaal niet zingen. En ik kende ook nog eens het liedje niet. Op zich was het ritme vrij makkelijk op te pakken, maar toch. Natsumi zong zoals altijd fantastisch, en ik wilde absoluut niet voor haar afgaan. Ik keek naar mijn blaadje om nog een keer de tekst door te nemen. Ik hoefde maar acht regels alleen te zingen, daarna moesten Natsumi samen. Ik maakte me vooral zorgen over het tweestemmige gedeelte... De tekst was in ieder vrij simpel. Het sloot eigenlijk wel een beetje aan bij hoe ik me voelde als ik bij Natsumi was. Dus mijn verliefdheid was inmiddels te vergelijken met de tekst van een Disney-liedje... Oh God, dit begon verontrustende proporties aan te nemen. Ik was zo gefocust op de tekst dat ik nauwelijks merkte dat Natsumi's stukje bijna afgelopen was. Mijn ademhaling versnelde toen ze de laatste zin zong. Er was een korte solo en daarna moest ik. Ineens werd ik supernerveus. Ik kon dit helemaal niet! Ik stond op het punt om me om te draaien en te zeggen dat ik het niet kon toen ik Natsumi's koude vingers tegen mijn klamme handpalm voelde. Ze keek me stralend aan en kneep zachtjes in mijn hand. Het was alsof ze me aanmoedigde. Verrast keek ik in die helderblauwe ogen. Ik moest het wel zingen. Ik had geen keus. Het laatste wat ik wilde was Natsumi teleurstellen, en zij had hier zoveel plezier in... De solo naderde zijn einde en Natsumi liet mijn hand los. Ik haalde diep adem en pakte de microfoon. "All those days, chasing down a daydream. All those years, living in a blur." Ik probeerde mijn overspoelende gevoelens voor Natsumi in mijn stem te verpakken. Ik was van plan geweest om zachtjes te zingen, maar ik merkte al snel dat ik wel harder móest gaan zingen, om het trillen tegen te gaan. Ik had net de smaak te pakken toen de achtergrondmuziek ineens wegviel. Ik stopte met zingen en draaide me verbaasd om. Iedereen keek naar Rima. Blijkbaar dacht ze dat er een vogel tegen het raam ging vliegen. Ik zuchtte opgelucht. Phew, dan lag het ten minste niet aan mijn zang. Maar nu moesten we weer van begin af aan, terwijl ik mijn stukje net bijna achter de rug had! Achja, nu kon ik ten minste Natsumi opnieuw horen zingen. Haar stukje was binnen no time voorbij en ik begon opnieuw te zingen. Deze keer waren er geen onderbrekingen. Na mijn stukje kwam het gezamelijke refrein. Natsumi en ik keken elkaar aan terwijl we zongen, en ik voelde mijn knieën week worden. Dit was eigenlijk best leuk. Tot mijn verbazing ging zelfs het tweestemmige gedeelte goed. Het was alsof Natsumi met met haar sprankelende ogen de weg wees. Onze stemmen klonken samen verbazingwekkend goed. Ik was niet weg van mijn eigen stem, maar die van haar leek de mijne te neutraliseren, of zelfs te complementeren. Zonder het door te hebben waren we een beetje naar elkaar toegelopen onder het zingen. Bij de laatste regel was er nog maar een paar centimeter afstand tussen onze gezichten. "Now that I see you." zongen we samen, en onze stemmen schoten de hoogte in, als twee vogels, die samen een plekje zochten om een nestje te bouwen. Hotaru en Katashi speelden de outro, waarna Jun in een spontaan applaus uitbarstte. Hotaru viel bij, en later ook Rima. "Dat was fantastisch!" riep Jun enthousiast. "Ja!" riep Hotaru met trillende stem. "Jullie klinken zo goed samen! Ik ben er helemaal fluffig van." Haar ogen glinsterden verdacht. Ik schoot in de lach en keek weer naar Natsumi, die met rode wangen naar onze bandgenoten keek. "Goed gespeeld, jongens." zei ze zachtjes. Ze keek zo gelukkig dat ik het er warm van kreeg. "Jij ook, goed gezongen, Natsumi." zei ik, terwijl ik zachtjes in Natsumi's schouder kneep.