Hiro

Naast me hoorde ik Jun en Katashi ongeduldig praten, maar ik had niet eens door wat ze zeiden. Alle in pak gehulde jongens, die met een drankje tegen een tafel leunden, ontgingen me. Mijn blik was gefixeerd op de chique wit-marmeren wenteltrap, waar één voor één meisjes in lange jurken vanaf schreiden. Bij ieder meisje dat de hoek om kwam ging er een stroomstoot door mijn maag, tot ik zag dat het Natsumi niet was. Dan voelde ik steeds opnieuw dezelfde teleurstelling. Jun en Katashi waren lang niet zo zenuwachtig als ik, leek wel, maar ik probeerde het zo goed mogelijk te verbergen. Vaag besefte ik dat Jun iets tegen me zei, maar ik deed geen moeite om het te verstaan en bleef onafgebroken naar de trap staren. Na wat een eeuwigheid leek zag ik dan eindelijk het eerste bekende gezicht. Rima flaneerde de trap af als een model op de catwalk. Ze zag er geweldig uit, net als Hotaru, maar al mijn aandacht werd getrokken door de achterste persoon. Een honingblond meisje in een vuurrode lange jurk, die wijd uitliep vanaf haar knieën. Ik slikte even. In mijn maag leek een kernoorlog te worden uitgevochten, en ik voelden mijn benen slapjes worden. Natsumi leek haast in slow motion de trap af te lopen. Iedere stap die ze zette was prachtig. Als poëzie, of muziek. Haar haren zaten ingewikkeld opgestoken met een vlecht en om haar blote hals schitterde een klein zilveren bloemetje met een rood steetje. Haar gezicht straalde als nooit tevoren. Haar blauwe ogen fonkelden verwachtingsvol, en ze keek zoekend om zich heen. Toen ze bijna beneden was bleef haar blik op mij hangen. Mijn hart sloeg op hol en mijn mond voelde kurkdroog. Haar verschijning op deze avond zou voor altijd op mijn netvlies staan gebrand, wist ik. Haar jurk, haar haar, haar ogen, haar glimlach. Haar huid, haar armen, haar sleutelbeenderen, haar hals, en zelfs de manier waarop ze bewoog. Nu was er geen ontkennen meer aan. Ushiromiya Natsumi was het mooiste meisje op de hele wereld. Na wat een eeuwigheid leek kwam Natsumi (en de andere meiden, maar daar had ik even geen aandacht voor) bij ons aan. Ik slikte een paar keer en haalde diep adem. "Hoi..." wist ik met moeite uit te brengen. "Hoi!" zei Natsumi met een glimlach die de kernoorlog in mijn buik nog even extra hard opvoerde. "Je ziet er mooi uit." zei Natsumi trillerig. Haar wangen waren rood van de opwinding. Het was echt iets voor Natsumi om helemaal zenuwachtig te worden voor zo'n avond als deze. Plotseling drong het tot me door wat Natsumi gezegd had, en ik keek verbaasd naar beneden, langs het simpele zwarte pak dat ik droeg. "Eh... Dankje." stamelde ik. "Maar jij... Jij ziet er echt... Ook mooi uit." Ik kon mezelf wel wurgen. Kon ik nou echt niks beters zeggen? Natsumi's aanwezigheid leek mijn brein in pudding te hebben veranderd. Ik moest echt leren omgaan met dit soort situaties. "Alleen eh..." Natsumi boog naar me toe en bracht haar handen naar mijn hals. Ik snakte naar adem, maar Natsumi leek het gelukkig niet te merken. "Je stropdas zit niet goed." mompelde ze, half tegen zichzelf. Haar dunne vingers raakten de huid van mijn hals en ik voelde het bloed naar mijn wangen stijgen. Ik dacht aan de eerste knuffel die ik van Natsumi kreeg, ruim twee weken geleden. Toen was alles begonnen. Toen begon ik voor het eerst naar haar gekeken als meer dan gewoon een aardig meisje. Maar ook dat stelde nog weinig voor. Als je me toen had verteld dat ik nu zo zou reageren op een vluchtige aanraking van haar, had ik je vierkant uitgelachen. Ik had nooit durven verwachten dat ik zulke overweldigende gevoelens voor één persoon zou kunnen koesteren. Ik, die altijd mensen afstootte om mezelf te beschermen. Maar het maakte niet meer uit nu. Ik was niet meer bang. Zelfs al zou Natsumi me pijn doen, zij was het waard.

Ze was inmiddels klaar met mijn stropdas, maar ze liet haar hand nog steeds op mijn borstkas rusten. Ik maakte me zorgen dat ze het gebons van mijn hart zou voelen, maar toen trok ze haar hand terug en staarde naar de grond. "Ziet er goed uit, Hiro-pon!" klonk een andere stem ineens. Ik keek gedesoriënteerd opzij en zag hoe Hotaru me een vette knipoog gaf. Daarna liep ze naar Katashi toe en na een korte woordenwisseling begon ze hem aan zijn armen te sjorren. Ik grinnikte even in mezelf. Ze probeerde hem vast zo ver te krijgen met haar te dansen. Jun danste met het meisje dat op de dag van de eerste repetitie met Hotaru mee was gekomen naar het muzieklokaal, en Rima was met Hotaru meegelopen. Het leek erop dat ze met haar ging dansen, aangezien Katashi nog altijd weigerde te dansen. Ik voelde dat Natsumi naar me keek, en het was alsof mijn ogen naar haar toe werden getrokken. Even keken we elkaar aan. Ik raapte mijn moed bij elkaar en haalde nog eens diep adem. "Zullen wij dan ook maar gaan dansen?" vroeg ik zo nonchalant mogelijk. Natsumi's gezicht klaarde op. Ze knikte alleen maar, en stak haar hand uit, die ik dankbaar aannam. Ik dwong mezelf rustig te blijven toen ze haar arm om mijn hals sloeg en ik mijn hand op haar taille legde. De stof van haar jurk voelde koel en superglad. "Ik moet je wel waarschuwen." mompelde ik toen we de eerste stappen zetten. "Ik kan eigenlijk helemaal niet dansen." Natsumi schoot in de lach. "Maakt niet uit." zei ze toen. "Ik leid wel."

Katashi

Ik staarde een beetje om me heen. Ik vond het hier eigenlijk helemaal niet zo speciaal. Het was zo druk en iedereen stond helemaal op elkaar gepropt. Waarom was dit ook alweer speciaal? Ik vond het maar onzin, al die apenpakjes. En het aller ergste was dat iedereen het helemaal fantastisch scheen te vinden. Niemand zag in dat het allemaal onzin was, die jurken en die pakken. Opeens kwam er een elleboog tegen mijn arm aan. "Hé Katashi, kijk eens wat vrolijker!" zei Jun lachend tegen me. Ik trok mijn mondhoeken demonstratief zo hoog mogelijk op. Jun schoot ervan in de lach, en ik grijnsde even. Waarom duurden de meisjes zo lang? Dat was ook weer zo typisch. Waarom moesten meisjes alles altijd drie keer zo langzaam doen als jongens? Wat was dat voor ongeschreven regel? Ik ergerde me er mateloos aan. Net als het feit dat ze zo nodig van een trap af moesten komen. Zij konden toch ook wel gewoon door de deur? Het leek me zelfs zeer onhandig om een trap af te lopen met al die centimeters die de meeste meisjes onder hun voeten hadden. Ik schudde even geïrriteerd mijn hoofd, toen Jun opeens begon te praten. "Zouden ze bijna-" begon hij. Waarom maakte hij zijn zin niet af? Ik keek naar boven. Daar stonden ze. Alle drie. De muziek werd opeens heel dramatisch en sprookjesachtig. Maar was dat nou waar we zolang op hadden gewacht? Hadden ze daar zoveel tijd voor nodig gehad? Ik snapte het niet hoor. Ze zagen er wel goed uit, natuurlijk, maar konden ze dat niet ook in en kwartier? Ik begreep meisjes niet. Ik snapte er helemaal niks van. Ze begonnen naar beneden te lopen, een voor een. Op een ontzettende Assepoester achtige manier. Tsja. Dat was het dan. Nu waren ze beneden. Hadden we dat ook weer gehad. Ze liepen naar ons toe. Rima was er als eerste. Plotseling klonk er een hoge stem van achter Jun. "Hideyoshi-senpai! Wil je met me dansen?" vroeg een meisje met een donkerblauwe jurk aan Jun. Jun had al tegen veel meisjes gezegd dat hij niet met ze wilde dansen. Dit zou vast weer net zo gaan. Als meisjes op mij afliepen, dan gaf ik ze een boze blik en liepen ze meestal wel weer weg. Tot mijn verbazing liep Jun met het meisje mee. Ik fronste mijn wenkbrauwen en keek ze na. Toen begon Rima opeens tegen me te praten. Ik wendde mijn blik af van Jun en zijn danspartner. Ik had een hekel aan feestjes als dit.

Jun

Samen met Hiro en Katashi stond ik in de balzaal. Er werd vrolijke muziek gedraaid. Ik had al een paar meisjes afgewezen die me ten dans vroegen. We waren aan het wachten op Hotaru, Natsumi en Rima. Ze zouden ieder moment kunnen komen. "Hé Katashi, kijk eens wat vrolijker!" grinnikte ik terwijl ik hem een lichte stomp gaf. Katashi zet een heel erg gemaakte glimlach op waardoor ik in de lach schoot. Ik keek naar Hiro. Hij keek wat witjes. "Zenuwachtig kerel?" Hij hoorde me niet. Zijn ogen waren alleen maar gericht op de deur boven. Ik keek op mijn horloge. Wat duurde de dames lang. "Zouden ze bijna-" Ik had mijn zin nog niet af of de deur ging open en ik zag drie bekende gedaantes. Aan hun gebaren en houdingen zag ik dat ze erg hyper en zenuwachtig waren. Als eerste kwam Rima de trap af. Ze liep strak, als een afgeleerd model, de trap af. Ze zag er onwijs schattig uit met haar zwarte jurkje, roze lint, opgestoken haren en haar zwarte hakken. Ze liep meteen door naar ons. Haar blik ging als eerste naar Hiro maar daarna negeerde ze hem een beetje en kwam ze naar Katashi en mij toe. "Hoi!" zei ze opgelaten. "Hi!" Mijn blik schoot terug naar de trap. Hotaru en Natsumi waren al bijna beneden. Hotaru zag er Middeleeuws uit, maar het stond haar fantastisch. Haar haren zaten ook erg leuk. Natsumi was ook prachtig. Ze droeg een hele mooie rode jurk en haar haren zaten ingewikkeld opgestoken. Er werd op mijn arm getikt en ik keek om. Er stond een klein meisje met een hartvormig gezichtje en een donkerblauwe jurk. Het duurde even voor ik doorhad dat ik haar ergens van kende. "Hideyoshi-senpai! Wil je met me dansen?" vroeg ze, haar wangetjes werden rood. Twee paar kleine handen duwde me in de rug en ik werd met het meisje de dansvloer op geduwd. Ik herkende haar inmiddels als Sayuri, een vriendin van Hotaru. Ik keek om wie me geduwd had. Het was Rima. Ze knipoogde en draaide zich vervolgens naar Katashi.

Hotaru

Tevreden keek ik in de spiegel toen ik mijn jurk eenmaal aanhad. Het had iets langer geduurd dan bij de anderen, omdat de mijne uit meerdere onderdelen bestond. Vooral het leren corset was even lastig dicht te krijgen. Na een laatste inspectie of alles goed zat verliet ik de badkamer. Rima en Natsumi keken even bewonderend om richtten zich toen weer op hun haar en make-up. Ik pakte mijn sieradenkistje en haalde er een paar grote zilveren oorringen uit. Ik deed wat make-up op en wachtte tot Natsumi klaar was met de krultang. Daarna maakte ik wat grove krullen in mijn eigen haar en bond de voorste lokken achter op mijn hoofd vast met een breed crèmewit lint. Ik trok nog een paar bruinleren ballerina's aan en ook ik was klaar. Na elkaar nog even te bewonderen en foto's te maken vertrokken we richting de balzaal. Met de jongens hadden we in de zaal pas afgesproken. Dat moest ook wel, want zij moesten via de gewone deur binnenkomen, en alle meisjes moesten over te trappen. Belachelijke regel... Voor de deur van de bovenverdieping van de balzaal bleven we staan. Ik keek even naar Rima en Natsumi. Rima zag er ontzettend schattig uit, nog schattiger dan normaal. Ze deed me denken aan een cupcake, of een chocoladegebakje. Van de normaal gesproken zo onverschillig geklede Natsumi leek niks meer over te zijn. Hoe ze er nu uitzag leek ze regelrecht uit een sprookje te zijn gestapt. Met haar haren zorgvuldig ingevlochten en opgestoken, en haar dramatisch rode jurk leek de nerveuze blosjes op haar wangen nog eens extra te accentueren. Ik glimlachte bij het idee dat ik er zelf uitzag als een middeleeuwse boerendochter. Of misschien iets hoger in rang, maar het was zeker geen baljurk. Toch vond ik mijn eigen jurk geweldig. De stof zwierde heerlijk om mijn benen als ik liep en mijn rode haren krulden wild over mijn schouders. "Ik kan niet wachten om naar beneden te gaan!" riep Natsumi met een onnatuurlijk hoge stem. Ze zag er uit alsof ze ieder moment van haar stokje kon gaan. "Het komt wel goed." zei ik rustig. "Hiro vindt je jurk vast mooi." "Wat?!" Natsumi's gezicht kreeg dezelfde kleur als haar jurk. Even keek ik naar Rima, maar het leek haar al veel minder te doen. Ze gluurde tussen de vele opgetutte meisjes door naar de openstaande deur. "Ik zie niks." piepte ze. Er klonk al gedempte muziek door de deur en het geluid van opgewonden stemmen. Ik begon nu zelf de zenuwen ook wel te voelen. Blindelings tastte ik naar Rima's en Natsumi's handen. Beide meisjes keken een beetje verrast op toen ik hun handen vastpakte en naar me toe trok. "Jongens..." begon ik. Ik voelde weer een brok in mijn keel, net als de vorige avond. Met moeite slikte ik hem weg. "Wat er vanavond ook gebeurt... Ik vind jullie lief." Rima keek me aan alsof ze het niet helemaal begreep, maar Natsumi glimlachte en omhelsde me. "IK JOU OOK HOTARU!" riep ze zo hard dat de rest va de meisjes allemaal onze kant op keek. Rima stond nog steeds een beetje verbluft te kijken, maar toen greep Natsumi haar pols en gaf er een harde ruk aan, zodat Rima struikelend tegen ons aanviel. "Groepsknuffel!" kirden Natsumi en ik in koor terwijl we Rima tussen ons in trokken. Na een tijdje voelde ik Rima's hand ook twijfelend om mijn middel. "Ik vind jullie ook wel lief hoor." mompelde ze zachtjes, waarna ze haar armen nog iets strakker om ons heen sloeg.

Natsumi

Ik liep met mijn jurk de badkamer in en keek in de spiegel. Ik was ontzettend zenuwachtig, en ik snapte eigenlijk niet eens helemaal waarvoor. Ik deed mijn kleren uit en hees me voorzichtig in mijn jurk. Ik was heel erg bang dat ik iets kapot zou maken. De stof was zo prachtig en glad. Ik reikte met mijn hand naar achteren om de rits dicht te doen. Ik kon er nog net bij. Het leek maanden geleden dat ik deze jurk aan had gehad. Ik glimlachte even. Het strakke bovenstuk paste nog steeds perfect. Ik ging even met mijn vingers langs de witgeborduurde bloemetjes die de scheiding maakten tussen het strakke en het wijde van de jurk. De witte, kanten onderjurk kriebelde aan mijn blote tenen. Ik had de sleep achter aan de jurk netjes weggewerkt en nu zag het er perfect uit. Ik was er helemaal gelukkig mee. Ik haalde het elastiekje dat mijn haar bij elkaar hield weg en mijn haar viel over mijn schouders. Ik zou het in de kamer wel afmaken. Dan kon Hotaru zich nu omkleden. Ik pakte mijn kleren voorzichtig op en liep zo zacht mogelijk naar de deur. Ik was ontzettend bang dat er iets stuk zou gaan aan de jurk. Ik deed de deur open en zette de eerste stappen in de kamer. "Oooh. Het is echt prachtig!" zei Hotaru helemaal enthousiast. Rima keek me glunderend aan. Ik glimlachte. "Dankje. Ik vind het ook heel erg mooi." zei ik gelukkig. Ik ging bij de spiegel zitten en stopte de stekker van de krultang in het stopcontact. Hotaru verdween ondertussen ook naar de badkamer. Rima was naast me bezig met haar make-up. Toen de krultang warm was begon ik mijn haar lichtjes te krullen. Toen dat klaar was, begon ik het op een ingewikkelde manier in te vlechten. Het ging een paar keer mis, en dan moest het opnieuw. Ik wilde dat het perfect werd. Na een paar pogingen zat het toch eindelijk zoals ik wilde en pakte ik snel de haarlak om het resultaat vast te zetten. "Zo." mompelde ik. Ik liep naar mijn sieraden kistje en pakte er een kettinkje uit met een bloemetje als hangertje. Er zat een rood steentje in het zilver en op de achterkant stond mijn naam gegraveerd. Ik had het op mijn verjaardag gekregen vorig jaar, van mijn ouders. Ik maakte het vast. Ik liep naar de kast en haalde daar een stel platte, witte ballerina's vandaan. Ik was echt een ramp op hakken, en ik kon er echt niet de hele avond op lopen. Ballerina's waren daarom ook dé oplossing. Ik deed nog een paar kleine, zilveren oorbellen in en ik was klaar. Ik was echt zo ontzettend zenuwachtig. Maar waarom was ik dat eigenlijk? Er was helemaal niks om bang voor te zijn.. Ik ging met mijn hand nog eens langs de jurk. De stof was echt zo zacht.. Ik kon echt niet lang meer wachten. Ik ging voorzichtig op mijn bed zitten en keek naar de klok.

Rima

Timeskip ~ Voor het bal

Er heerste een lichte spanning in onze kamer. Iedereen had zin in het bal van zo meteen. Natsumi was er gewoon stil van. Aangezien niemand anders aanstalten maakte besloot ik maar dat ik me als eerste om ging kleden. Ik pakte de tas met mijn jurk en sloot mezelf op in de badkamer. Mijn blik ging naar de spiegel. Ik had rode wangen van opwinding. Langzaam haalde ik mijn jurkje uit de tas. Een kriebel ging door mijn maag. Wat had ik hier zin in! Ik begon me uit te kleden om vervolgens mijn jurk aan te trekken. Het zwarte, mouw of bandjesloze bovenstuk sloot strak aan op de zwarte rok. Op de rok die tot net iets boven mijn knieën kwam glinsterde kleine glittertjes. Onder de gewone rok zat een felroze petticoat. Uit de tas haalde ik eens lint in datzelfde roze. Ik bond hem om mijn mindel en maakte hem af met een sierlijke strik achter op mijn rug. Mijn haren zou ik in de kamer wel doen, evenals mijn schoenen. Ik ging de badkamer weer uit. "Tadaa!" zei ik toen ik opgewekt de slaapkamer in liep. Hotaru en Natsumi keken op. "Rima! Wat zie je er schattig uit!" Natsumi grijnsde breed. "Dan ga ik me nu omkleden!" Natsumi stond op, pakte haar jurk en verdween achter me de badkamer in. "Zal ik je haren doen Rima?" vroeg Hotaru. Ik knikte en ging voor de spiegel zitten. Hotaru ging achter me staan en borstelde mijn haren. Daarna begon ze het op te steken. Blijkbaar had ze dit vaker gedaan, het duurde ook niet lang voor mijn haar helemaal opgestoken zat. Ik streek mijn pony wat rechter. Naast mijn hoofd hingen nog twee losse plukjes, maar dat bleef zo. "Dankjewel Hotaru!" Ik glimlachte. "Een beetje make-up, schoenen en sieraden en dan ben ik er klaar voor!" Ik liep naar mijn kast een haalde een paar zwarte hakken eruit. Op de bandjes rondom mijn enkels zat een grote zwarte bloem. Ik haalde ook een klein kistje uit mijn kast. Ik zette deze op mijn bed en opende hem. Mijn oog viel op het zilveren humpty lock van mijn Amu cosplay. Die ging ik om doen. Ik pakte ook nog een set zilveren armbanden en schoof die om mijn rechter arm. Nog wat zilveren knopjes in mijn oren. Mijn maag maakte een salto. Ik was zo zenuwachtig. Ren had me vanmiddag gezegd dat hij later was omdat hij nog het een en ander moest doen vanavond. Ik zou het een uurtje in mijn eentje moeten doen. Met een zucht pakte ik was mascara en ging ik terug naar de spiegel.

Hotaru

Ik kauwde tevreden op een croissantje terwijl Natsumi hyper deed over het bal die avond. Het was wel duidelijk waarom zij zo enthousiast was. Zij ging Hiro natuurlijk ten dans vragen. Of hij haar. Ik zag hoe ze tussen Natsumi's opgewonden gepraat door af en toe stiekem naar elkaar keken. Steeds als de één de ander zag kijken sloeg deze zijn of haar ogen neer. Het was best een vermakelijk schouwspel. Ik keek naar Rima, die met haar gedachten heel ergens anders leek te zijn en vroeg me af hoe zij zich vanavond zou bezighouden. Ze was over het algemeen niet echt één van Hiro en Natsumi's grootste supporters, al leek ze er al beter mee om te leren gaan. En ze kon altijd met mij dansen natuurlijk, want het leek erop dat ik ook niet echt een date had. Terwijl ik afwezig naar Rima staarde zag ik haar ineens naar iemand zwaaide. Ik volgde haar blik en herkende de jongen die gisteravond op de voorste rij helemaal uit zijn dak stond te gaan. Hij grijnsde van oor tot oor en zwaaide enthousiast terug. Ik grinnikte. Misschien had Rima dus wèl een danspartner. Ach, ik kon altijd proberen Jun zover te krijgen met me te dansen, gewoon als vrienden. En het leek me ook wel een uitdaging om Katashi de vloer op te krijgen. Ik was zo verzonken in mijn bal-gedachten dat ik niet eens doorhad dat er iemand bij onze tafel was komen staan. "Kuroyuki..." klonk een bekende stem ineens. Ik schrok op en keek recht in het gezicht van mijn geschiedenisleraar. "Akiyama-sensei..." mompelde ik. Hij stak zijn hand op bij wijze van een groet en keek de tafel rond. "Ik wou nog even zeggen dat ik erg van jullie optreden heb genoten gisteravond! Ik hoopte jullie toen nog tegen het lijf te lopen, maar jullie waren zo snel weg..." "We wilden nog even met z'n allen napraten over hoe het gegaan was." zei Jun opgewekt. Akiyama-sensei knikte. "Ik begrijp het. Maar jullie waren echt geweldig! Ik wist niet dat we hier zo'n talent in huis hadden!" "Talent?" vroeg Natsumi glunderend. "Vindt u dat echt?" Akiyama-sensei knikte opnieuw. "Jazeker! En jullie samenspel is fantastisch. Je kunt gewoon horen dat jullie goede vrienden zijn!" Ik keek glunderend de groep rond. Daar had hij wel gelijk in. "We kennen elkaar nog maar net hoor." zei Katashi, die onverschillig aan een stuk droge toast zat te knagen. Akiyama-sensei lachte. "Dat zegt niets. Jullie zitten in ieder geval muzikaal helemaal op één lijn. En jullie lijken toch steeds weer elkaars gezelschap op te zoeken." Katashi zuchtte. "Het is niet alsof ik erg veel keus heb..." Akiyama-sensei trok een wenkbrauw op. Jun sloeg snel een arm om Katashi heen, zodat Katashi bijna stikte in zijn toast en als een gek begon te hoesten. "Hij maakt maar een grapje hoor! Katashi is hartstikke dol op ons!" riep Jun, terwijl hij met zijn knokkels over Katashi's hoofd wreef. Akiyama-sensei moest lachen en keek even achterom. "In ieder geval was jullie performance erg goed. Ik kijk al uit naar het volgende optreden..." Hij pauzeerde even. "Want dat gaat er toch wel komen, hoop ik?" Nu begon de hele groep, zelfs Katashi, heftig te knikken. Akiyama-sensei grijnsde tevreden. "Nou, ik moet vast een les gaan voorbereiden. Ik zie jullie vanavond wel!" Hij zwaaide even en liep toen richting de deur van de eetzaal. Ik keek hem net iets te lang na en richtte me toen weer op mijn croissantje. "Aardige kerel..." mompelde Hiro. Ik knikte en merkte dat ik het haast als een persoonlijk compliment opvatte. Al had ik geen idee waarom...