Hiro

Vergezeld door Jun en Katashi liep ik nog wat slaperig de eetzaal in. Ik gaapte; wakker worden 's ochtends was niet mijn sterktste punt. Met moeite sleepte ik me naar de ontbijttafel en zakte op een stoel neer. Ineens kwam er een golf van gelach en gepraat de eetzaal binnen. Ik hees mijn hoofd iets omhoog en zag dat Rima, Natsumi en Hotaru de eetzaal binnenkwamen. Hoe kon het ook anders. "Ohayogozaimasu." zei Rima opgewekt, terwijl ze haar rokje rechttrok en op de stoel naast me ging zitten. " 'Hayo..." mompelde ik. "Goeiemórgen Hiro!" Zij Natsumi overdreven vrolijk. Ze stak haar hand uit en veegde entousiast door mijn warrige haren. "Zijn we een beetje wakker?" Ik zuchtte vermoeid. "Ook goedemorgen Natsumi." "Wat grappig dat je dat vraagt Natsumi." zei Hotaru op haar beurt. "Ik kan me herinneren dat we jou ook met geweld uit je bed moesten sleuren. Je was bijna in je pyjamabroek naar het ontbijt gegaan." Jun schoot in de lach. Natsumi keek bloedserieus. "Hotaru. Hoe kun je nou zo vroeg al beginnen met het verspreiden van onwaarheden?" Hotaru's mond viel open. "Jij bent gevaarlijk." zei ze verbaasd. Natsumi lachte onschuldig en pakte een broodje van de schaal. Ik richtte me weer op mijn eigen bord en prikte lusteloos in mijn uitsmijter.

Natsumi

Ik liep door een lange gang en er waren allemaal deuren. Toen ik een deur opendeed waren er allemaal balonnen achter. In allemaal felle kleurtjes. Ik werd er helemaal vrolijk van. Ik liep er naar binnen en mijn haar werd spontaan statisch. Ik glimlachte en raakte voorzichtig een balon aan. Toen kwam er opeens een reuzenaald vanachter mij naar binnen vliegen en begon de balonnen een voor een stuk te prikken. Ik schrok en rende snel de kamer uit. Jakkes. Wat een enge naald. Toen ging er nog een deur open. Er stond een clown. Ik hield niet van clowns dus liep ik snel verder. Ik hield niet alleen niet van clowns, ik haatte die dingen. Waarvoor waren die dingen bedoeld? Ik wist het niet. Om kinderen te laten lachen? Ja vast. Ik liep dus maar gauw verder en kwam er gelukkig achter dat ik niet achtervolgd werd door het roodneuzige monster. Misschien had ik It wel te vaak gezien. Ik had nou eenmaal een zwak voor horror films. Uit de volgende deur kwam een irritant geluid en ik wist dat ik de deur niet open wilde doen, maar toch deed ik het. Er stonden miljoenen wekkers die allemaal het zelfde stomme geluid maakten. PIEP PIEP PIEP PIEP PIEP PIEP PIEP PIEP. En dat de hele tijd door. 'Yada.. Yamero..' mompelde ik toen ik iemand aan mijn schouders voelde schudden. 'Na-tsu-mi-chan, wakker worden.' hoorde ik een bekende stem zeggen. Toen opende ik mijn ogen en keek ik in de ogen van Hotaru die glimlachte. 'Vijf minuutjes.' zei ik en ik draaide me weer om. 'Natsumi, we zijn al klaar. Het ontbijt word opgeruimd over vijf minuten. We hebben je al heel lang laten slapen.' zei Rima. Ik knipperde een paar keer met mijn ogen en schoot toen overeind. 'Dat.. Nee toch?!' zei ik geschrokken en ik gilde even. Toen rende ik naar de badkamer en begon me als een gek om te kleden. Ik deed mijn haar in een staart en deed mascara op, in een top tempo. Toen ik de badkamer weer uitkwam met wat haarspeldjes in mijn mond die ik in mijn haar probeerde te krijgen en naar de deur begon te lopen om weg te gaan zag ik dat Hotaru en Rima dubbel lagen van het lachen. 'Wa?' zei ik met mijn mond nog vol haarspeldje. 'Waarom lachen jullie?' zei ik nadat ik het projectiel had verwijderd. 'Het is nog maar half acht. En het ontbijt sluit pas om acht uur.' zei Hotaru proestend van het lachen. 'En daarbij.. Was je echt van plan om zo weg te gaan?' Ik keek even naar beneden. Ik stond nog in mijn babyblauwe pyjamabroek met bruine beertjes, maar had wel keurig de witte bloes met de rode strik van het schooluniform aan. Ik keek naar mijn bed waar het zwarte rokje nog steeds op lag. Toen begon ik ook te lachen totdat ik tranen in mijn ogen had.

Rima

Geschrokken keek ik naar Hotaru. Geschrokken? Eerder boos. Hoe kon je Ouran High School Host Club nou weer aanzien voor Kimi ni Todoke. "Nee!" zei ik iets kattiger dan ik bedoelde. "Gomen" zei ik erachteraan. Ik duwde mijn manga onder mijn dekens. "Wat is het dan? Laat eens zien?" Ik deed alsof ik twijfelde en haalde ondertussen mijn wiskunde boek naar boven. Het zag er ongeveer net zo uit als mijn Manga, qua vorm. En er stonden mensen op de voorkant. Sterk hoopte ik dat ze het geloofde. "Kijk, ik was mijn Wiskunde aan het doornemen, want ik ben er nogal slecht in" zei ik onzeker. "Oh, dat is geen probleem! Wij helpen je wel" zei Hotaru. "Arigatou, dan leg ik het weer weg" Stik! Nu kon ik Ouran niet verder lezen. Ik legde het wiskunde boek op mijn nachtkastje. Mijn Manga zou ik zometeen opruimen, als de andere twee sliepen. Ik draaide op mijn rug en staarde naar het plafond. "Ne, Rima, ken je KimiTodo?" vroeg Hotaru. Ging ze er nu over door. Als ik maar niets door liet lekken over mijn verslaving. Ik knikte stijfjes. "Die ene jongen.. Hoe heet hij ook alweer" "Kazehaya-kun" zei ik super snel. Hotaru was even stil. "Ja, die ja. Hij is schattig" zei ze. Ik glimlachte. "Ja.." Het was weer stil. Even verlangde ik naar mijn eigen kamer, met posters van linkshandige bassgitaristen, posters van mijn favoriete seiyuus, acteurs en Anime/Manga. Mijn poppetjes verzameling. Alles. Ik hoorde Natsumi zwaarder ademhalen en Hotaru was stil. Voorzichtig pakte ik mijn manga onder mijn dekens vandaan en stopte ik hem in een laatje van het nachtkastje. Ik ging op mijn rechterzij zitten en sloot mijn ogen. Het duurde nog even voordat ik in slaap viel.

Hotaru

Ik lag nog steeds languit op het Twisterveld terwijl Natsumi en Rima al aanstalte maakten om naar bed te gaan. "Vou he nie is omkeeje?" vroeg Natsumi, die met een mond vol tandpasta en een tandenborstel de badkamer uit kwam lopen. Ik kwam half overeind. Mijn rug deed pijn. "Sinds wanneer spreek jij Zweeds?' vroeg ik verwonderd. Natsumi stak haar hand op, rende naar de bandkamer, en kwam even later terug zonder tandenborstel. "Zou je je niet eens omkleden?" vroeg ze, deze keer verstaanbaar. Ik liet me weer op het zeil vallen. Het tapijt eronder was zacht en wollig. "Neuh... Ik slaap hier wel." gaapte ik, en ik trok een deel van het zeil over me heen als een dekentje. "Oyasumi." "Dame da yo!" zei Rima ernstig. "Zo vat je kou!" "Daijoubu." zei Natsumi, die met haar hand wapperde. "Baka's vatten geen kou." Met een ruk kwam ik overeind. "Zijn jullie klaar in de badkamer?" "Ja hoor, ga je gang." giechelde Rima, terwijl ze onder de dekens kroop. Ik viste mijn pyjama tussen mijn kleren vandaan en liep naar de badkamer. Toen ik terug kwam lagen Natsumi en Rima al in bed. Toen ik ook in bed stapte zag ik dat Rima helemaal over iets heen gebogen zat met haar nachtlampje aan. "Wat lees je, Rima-chan?" vroeg ik nieuwsgierig. Rima vloog half overeind en trok de deken over haar kin. "Na-nandemonai yo." Natsumi draaide zich op haar zij en zette haar hand onder haar gezicht. Ze keek geïntrigeerd naar Rima. "Wat ben je toch een geheimzinnig meisje." zei ze plagerig. Rima keek strak naar het plafond. "Betsu ni." Ik haalde mijn schouders op en ging in bed liggen. Uitgeput trok ik de dekens over me heen. "Ik vond het gezellig vanavond." mompelde ik slaperig. Natsumi lachte. "Ja. Ik had niet verwacht dat Jun op meisjes als Hotaru zou vallen." ik was meteen weer wakker. "Wàt?!" Natsumi trok een onschuldig gezicht. "Ja, hij viel toch op je?" Ze wees met haar wijsvinger naar het Twisterzeil, dat nog op de grond lag. "Letterlijk." Ik ontspande me weer. "Ha. Ha. Ha." deed ik sarcastisch. "Je trapte er wel in." zei Natsumi met een kwaadaardige grijns. "Welnee." zei ik rustig. "Ik droomde gewoon iets schokkends. Ik praat in mijn slaap." Ik draaide demonstratief mijn rug naar haar toe, waardoor ik naar Rima keek, die weer in haar manga verdiept was. "Ah Rima!" riep ik enthousiast. "Is dat Kimi ni Todoke?"

Katashi

Ik was net mijn schoenen aan het uittrekken toen ik Jun geschrokken overeind zag schieten. Toen rolde er iets naar mijn voet toe. Ik pakte het op tussen mijn duim en wijsvinger en hield het voor mijn gezicht. 'Een knikker?' zei ik en ik trok een wenkbrauw op. 'Gaat het wel?' vroeg Hiro bezorgd aan Jun. Die knikte even maar het zag er niet uit alsof het goed met hem ging. Hij stopte snel een briefje weg. Jun stond voorzichtig op waardoor er nog meer knikkers op de grond vielen. 'Waarom liggen er knikkers in je bed?' vroeg ik verbaasd. 'Ik heb geen flauw idee.' zei Jun. Hij begon ze op te rapen van de grond en in een bakje te doen wat hij ergens vandaan had gehaald. Hiro stond ook op en begon te helpen. Ik besloot ook maar te helpen. Dus waren we met z'n drieën knikkers aan het oprapen. Ik was best benieuwd waarom al die knikkers daar lagen, maar ik vroeg het niet omdat het er niet op leek alsof Jun graag wou dat wij er naar zouden gaan vragen. En dus hield ik mijn mond maar. Toen alle knikkers opgeruimd waren ging Jun weer in bed liggen. Hiro en ik bleven staan. 'Je wilt dus niet zeggen wat er nou precies is?' vroeg ik. 'Er is niets bijzonders. Ik weet het ook niet.' zei Jun. Ik keek even naar Hiro en haalde mijn schouders op. Ik besloot maar verder te gaan met omkleden. Toen ik klaar was en ik mijn tanden had gepoetst ging ik in bed liggen.

Jun

Ik lachtte. Het mocht dan wel heel erg spontaan lijken, maar vanbinnen voelde ik me anders. Weer zo'n meisje dat loog. Waarom deden meisjes zo moeilijk, waarom logen ze altijd? Waarom bedrogen ze je altijd als je dacht dat ze te vertrouwen waren. Ik keek naar Rima, ze zag er zo lief en onschuldig uit. Oké, ik reageerde misschien een beetje overdreven, maar dat komt gewoon door die gebeurtenis van een paar jaar geleden. Ik stopte met lachen en ging op het bed van Hotaru zitten. "Had ik gezegd dat je daar mocht zitten?" vroeg Hotaru met een grijns. Ik haalde mijn schouders op. Ik keek naar Rima die op de grond zat en het Twisterzeil zorgvuldig opvouwde. "Dus.. Wat gaan we nu doen?" vroeg ik. "Wat dacht je van naar je eigen kamer gaan en slapen?" zei Natsumi die met haar handen in der zij tegenover me stond. Ik keek naar de klok die boven de deur hing. "Oké, dat is wel een goed plan" zei ik. Ik ging weer van het bed af en wachtte even op Katashi en Hiro, vervolgens liepen we met zijn drieën de deur uit. "Oyasumi" riep ik nog. Stilletjes liepen we door de gangen. Er kwam kakelend gelach uit een kamer. Ik keek naar de grond. Na een poosje kwamen we in onze eigen kamer. Ik ging op bed liggen en schoot meteen weer overeind. Snel trok ik de dekens omhoog. "Eh?" er lagen allemaal knikkers in mijn bed. Er lag een briefje bij met het bekende nette handschrift. De rondjes in plaats van puntjes aan het einde van de zin. "Ik heb je gevonden". Ik stapte achteruit. Niet weer!

Hiro

Met opgetrokken wenkbrauwen keek ik hoe Natsumi en Rima de anderen bewust in de meest onmogelijke situaties neerzetten. Verbazingwekkend genoeg stonden Jun, Katashi en Hotaru nog steeds in het veld. Rima wierp een blik op het speelveld en fluisterde iets in Natsumi's oor. Ik schudde mijn hoofd; wie had dat van Rima verwacht? Ze leek zo onschuldig. Ik glimlachte onwillekeurig. Stille wateren hè? Jun stond inmiddels half over Hotaru heen, die in een soort bruggetje stond. Het zag er bizar uit Katashi stond naast de andere twee met zijn hand eronderdoor. Toen hij ook zijn voet onder de andere twee door moest steken werd het hem teveel en verloor zijn evenwicht. "Nu gaat het nog tussen Jun en Hotaru!" riep Natsumi enthousiast. Katashi trok zijn shirt recht en kwam bij ons zitten. Rima draaide aan de wijzer. "Jun, rechterhand op rood." Jun, die aan de andere kant van het bord stond kreunde en stak zijn hand uit. "Sorry Hotaru." mompelde hij met een rood hoofd, terwijl hij nog meer over haar heen ging hangen. "Naast elkaar beginnen is niet handig met Twister." jammerde Hotaru. Natsumi moest haar lach inhouden. Rima draaide opnieuw met een kwaaadaardig lachje. Weer gaf ze een commando dat niet overeenkwam met dan wat de wijzer aangaf. Hotaru zou er makkelijker door kunnen gaan staan als Jun niet over haar heen stond; dit bracht hun gezichten gevaarlijk dicht bij elkaar. Natsumi proestte het uit. "Wacht eens even..." zei Katashi ineens. Rima en Natsumi schrokken en begonnen meteen te seinen dat Katashi zijn mond moest houden. Ik zuchtte. Dit moest uiteindelijk gebeuren. "Dat staat er helemaal niet!"riep Katashi verontwaardigd. "Jullie verzinnen de commando's zelf?" "Wat?!" riep Hotaru geschokt. Even vergat ze dat Jun over haar heen hing en strekte haar been. "Pas op!" Jun wankelde, en zijn voet gleed weg. Hotaru bezweek onder het gewicht van Jun's lichaam en met een klap kwamen ze samen op de grond terecht. Rima schoot in de lach. Hotaru lag op haar rug op de grond en Jun lag erbovenop. Natsumi stak hikkend van het lachen haar hand uit. Jun pakte die aan en krabbelde overeind. "Gomenasai." mompelde hij zachtjes tegen Hotaru, die met een pijnlijk gezicht bleef liggen. "Wat zei je nou, Katashi?" vroeg ze buiten adem. Katashi wilde zijn mond open doen, maar Natsumi drukte haar hand ervoor. Katashi spartelde wild, en zijn hoofd liep rood aan. "Natsumi, laat hem maar los." zei ik kalm. "Ze zijn nu toch al af." Natsumi gehoorzaamde met tegenzin. "Ze speelden vals." zei Katashi aangebrand. "Ze lieten jullie expres zo staan! Ze verzonnen de commando's zelf." Jun keek verbaasd naar Rima. "Echt?" Rima knikte schuldbewust. Jun en Hotaru keken elkaar even sprakeloos aan en barstten toen in lachen uit. "Vinden jullie dat grappig?" vroeg Katashi verbaasd. Rima en Natsumi lagen nu ook in een deuk, en ikzelf begon ook te grinniken, hun gelach was zo aanstekelijk. "En jij zei ook gewoon niks!" hikte Jun, die met een priemende vinger naar me wees. Ik lachte steeds harder. "Het zag er ook zo idioot uit!" Ik bleef maar lachen, verbaasd door mijn eigen gedrag. Steeds als we bijna uitgelachen waren zei iemand iets en begon weer iedereen te lachen. Mijn buik deed er pijn van. Ik kon me niet herinneren dat ik zo had gelachen.