Hotaru

Ook ik werd een beetje emotioneel van het hele gebeuren. Rima zag er zo schattig uit. Ze had haar handen voor haar neus en mond geslagen en haar ogen stonden vol tranen. na het slotakkoord viel een korte stilte, die al snel werd verbroken doordat Rima uitgelaten in haar handen begon te klappen. Haar kleine handjes kletsten enthousiast tegen elkaar en vulden de muziekruimte met het geluid. Ren stond naast haar met een brede grijns, en knikte goedkeurend. Natsumi stond nog steeds bij de microfoon. Ze keek met een stralende glimlach naar Rima. Ik keek achterom. Hiro stond er wat onwennig bij met zijn bass, maar glimlachte tevreden. Jun had zijn drumstokjes nog steeds in de lucht hangen en op zijn gezicht prijkte een gigantische grijns. Zelfs Katashi gunde zichzelf een zuinig glimlachje. "Oh... Dankjulliewel!" piepte Rima ineens. Haar stem trilde een beetje. "Oh Rimaaaa!" kraaide Natsumi, terwijl ze haar gitaar neerlegde en naar Rima toerende. Ik volgde haar voorbeeld en nam deel aan de grouphug. Na een tijdje voelde ik iets warms achter me en toen ik mijn ogen open deed zag ik Jun's drumstokje voor mijn neus. Zijn arm lag om mijn schouder en met zijn andere schouder perste hij een ietwat onwillige Katashi tegen het groepje bandleden aan. Hiro stond half achter Natsumi met zijn hand op Rima's schouder. Ren keek wat ongemakkelijk naar de warrige kluwe van lichamen, tot Natsumi's vingers zich ineens om zijn pols wikkelden. "Ach kom er toch bij!" riep ze vrolijk, terwijl ze Ren naar de grouphug toetrok. Hij knalde met een klap tegen Rima aan. "Sorry." mompelde hij zachtjes. Na een tijdje zo te hebben gestaan werd het toch wel ongemakkelijk en lieten we elkaar los. Rima veegde de laatste trnen uit haar ogen. "Dat was het mooiste cadeau dat ik de hele dag heb gekregen!" zei ze zachtjes. "Beter dan de PS Vita?" vroeg Jun. Rima knikte heftig en Jun glunderde. "Zelfs beter dan het kaartje voor het Hello!Project-concert?" vroeg Ren. Rima aarzelde. "Goed punt." zei ze toen. "Dat was een grapje toch?" vroeg ik snel, maar Rima grijnsde alleen maar. Natsumi trok een pruillipje en keek naar Jun. "We hadden toch uit een taart moeten springen. Dan hadden we Hello!Project wel verslagen."

Natsumi

Ik keek tevreden achterom toen we klaar waren met het doorspelen van het liedje. "Nou. Volgens mij zijn we er klaar voor jongens!" zei ik enthousiast. Hotaru knikte instemmend en ook Katashi, Jun en Hiro zagen eruit alsof ze er klaar voor waren. "Tijd om onze lieve, kleine Rima en haar loverboy deze kant op te halen." Ik liep naar de zijkant van het muzieklokaal waar een soort kast stond. Daarop lag een walkie talkie. Ik bracht het ding naar mijn oor en drukte op het gespreks knopje. "Roze Kolibri aan Goudbruine Adelaar, over." zei ik. Ik tikte ongeduldig met mijn nagel tegen de walkie talkie. De walkietalkie kraakte eerst een beetje en toen hoorde ik Ren's stem. "Hoi. Ren hier." hoorde ik. Ik drukte het praatknopje weer in. "Wat had ik gezegd over het gebruik van codenamen, Goudbruine adelaar? Over." zei ik met een zucht. "Goudbruine Adelaar present over. Het spijt me Roze Kolibri over." "Goedzo, Goudbruine Adelaar. Over." Ik keek even achterom, naar de band die een ongeduldig naar ons gesprek stonden te luisteren. "Wat een onzin allemaal." zuchtte Katashi. "Mond houden, Boze Wolf over." zei ik tegen hem en ik richtte me weer tot Ren. "Sluwe Vos, Vrolijke Leeuw, Knuffelige Teddybeer, Boze Wolf en Roze Kolibri zijn gereed voor de terugkeer van Paarse Vlinder naar het nest over." zei ik tegen hem. "Goed. We komen eraan." zei Ren en hij was weg. Ik schudde even met mijn hoofd terwijl ik de walkie talkie weer weglegde. "Hij zal het ook nooit leren." zei ik met een trieste blik, terwijl ik naar mijn gitaar liep. Ik tilde hem op en legde de band om mijn nek. "Doe jij het licht uit, Boze Wolf?" zei ik plagerig tegen Katashi, toen ik in positie stond. Jun had een schakelaar in de buurt van zijn voet, zodat hij de spots die boven onze hoofden hingen aan kon zetten. Het zou een spectaculair optreden worden. Katashi mompelde iets onverstaanbaars en liep naar het lichtknopje. Een paar seconden later was het pikkedonker. "Oké jongens. Het komt helemaal goed." zei ik blij. Toen klonk er een lichte knal en een zacht gevloek. Katashi was waarschijnlijk tegen zijn keyboard standaard opgelopen. Ik kon het niet helpen om heel even te giechelen. Misschien kwam dat ook wel omdat ik een klein beetje zenuwachtig was. Ik wist wel dat het geen optreden was voor duizenden mensen. Dit was zelfs belangrijker dan dat. Dit was een verjaardagscadeau voor Rima. Voor een van de mensen die ik als mijn beste vrienden beschouwde. Dat was belangrijker dan een groot optreden voor een volle zaal. Nou ja. Misschien niet helemaal. Maar sowieso net zo belangrijk. Ik hoorde gedempte stemmen vanaf de gang komen en hield mijn adem in. Daar waren ze. De deur werd op een kiertje geduwd en ging na een tijdje verder open. "Maar het is helemaal donker.. Wat is er toch allemaal aan de hand?" zei Rima, terwijl ze een beetje zenuwachtig giechelde. "Je zult wel zien." zei Ren. Toen ze binnen waren en de deur weer dicht was, telde ik zachtjes af en sloeg daarna het eerste akkoord aan. Jun zette de schakelaar om en de spots gingen aan. We begonnen te spelen en te zingen.

Such a sweet little girl in class
Just you wait until she picks up a bass
Plucking the thick strings
turns her into a beast
Then she opens her bag
And presents us with a feast

Cupcakes and muffins and pastries and pies
Pudding and icecream and coffee, so nice.

What would we be without the girl who brings us sweets?

Riiiimaaaaaa
Your bass provides the sweetest beat
Riiiiimaaaaaa
You provide the sweetest things to eat
Riiiiimaaaaaa
The little girl with the giant voice
Riiiiiimaaaaa
Come on and make some noise!

Yeah Yeah Okay
Hey, pour a little bit of tea for me
Nice and hot, almost a hundred degrees
We drink it peacefully, we drink it gleefully
Hey, pass the sugar cubes, three for me
Now I'mma tell ya 'bout the little quiet girl in our band
with her pretty little curls and her magic hands
She loves her bass more than she's ever gonna love a guy
It's gonna make 'em cry, you know they stand in line
Because be honest, now who wouldn't want a gem like her
Who wouldn't want someone who can jam like her
Erryone's a afraid she's gonna dump 'em, gonna ditch 'em
Oh yeah the boys are fightin' but it ain't quite right and
We're here to protect her for the boys who're bitchin' 
'Cuz most of em only want her for her skills in the kitchen!

Cupcakes and muffins and pastries and pies
Pudding and icecream and coffee, so nice.

What would we be without the girl who brings us sweets?

Riiiimaaaaaa
Your bass provides the sweetest beat
Riiiiimaaaaaa
You provide the sweetest things to eat
Riiiiimaaaaaa
The little girl with the giant voice
Riiiiiimaaaaa
Come on and make some noise!

Riiiimaaaaaa
Your bass provides the sweetest beat
Riiiiimaaaaaa
You provide the sweetest things to eat
Riiiiimaaaaaa
The little girl with the giant voice
Riiiiiimaaaaa
Come on and make some noise!

In het rapgedeelte nam Hotaru de plaats van Jun over achter het drumstel en kwam Jun naar voren. Ik was zo opgegaan in het spelen dat ik niet meer had gelet op Rima's reactie. Toen we uit waren gespeeld keek ik dan ook vol verwachting haar kant op. Ze stond met haar handen tegen haar mond gedrukt en er gleden grote, glinsterende tranen over haar wangen terwijl haar mondhoeken erg hoog waren opgetrokken. Ik glimlachte tevreden. Volgens mij was ons cadeau geslaagd.

Rima

Mijn nieuwsgierigheid naar wat de rest van de band deed groeide met de minuut. Ik was met Ren naar zijn kamer gegaan om nog wat Amnesia te spelen. Ik had nu helemaal geen zin om Amnesia te spelen. "Herinner je je Saitou-senpai nog?" vroeg Ren. Hij stond op, liep naar zijn nachtkastje en rommelde in de bovenste la. "Natuurlijk, hoe kan ik haar nou vergeten!" zei ik, een beetje opgefokt omdat er een Grunt achter me aan zat. "Ze heeft iets voor jou, naar mij gestuurd." Toen ik mezelf netjes in de kast had gezet met de deuren gesloten draaide ik om. "Ze heeft wat gedaan?" vroeg ik ongelovig. Ren wapperde met een roze envelop. Hij reikte het naar me uit en ik pakte het gretig aan. "Je hebt het al geopend?" vroeg ik toen ik zag dat de envelop al was opengescheurd. "Ja, mijn naam stond er op. Sorry" Ik wuifde zijn excuses weg. "Niet erg, niet erg" Ik keek in de envelop. Ik zag twee tickets en een klein, lichtroze briefje. Ik las het briefje.

Gefeliciteerd Rima-chan!

Hier is een klein cadeautje voor je!

Ik heb het via via kunnen regelen （＾∀＾）ノ

Laat het me alsjeblieft weten als Pizza Flavoured Cotton Candy nog ergens optreedt

Ik wil niets missen! (^o^)/

Saitou Tomomi (≧∇≦)/

Ik haalde de tickets uit de envelop. Het waren er twee. Vol ongeloof las ik drie keer te titel. Mijn mond viel letterlijk open van verbazing. Ik pakte Ren bij zijn arm vast en keek hem heel erg ongelovig aan. "Dit is geen grap he?" Ren schudde zijn hoofd. Mijn verbaasde blik maakte plaats voor een zeer enthousiaste, misschien wel een overenthousiaste blik. "Het zijn kaartjes voor het Hello! Project Winter concert!" piepte ik blij. Ik sprong overeind en gaf Ren een knuffel van blijdschap. "Yaay!" Ik zag niet dat Rens wangen knalroze werden toen ik zijn handen vastpakte en blij rondjes sprong. "Ik moet haar bedanken.. " Ik liet Rens handen los en pakte mijn mobieltje. Als het goed was had ik Saitou-senpais nummer ergens staan. Gevonden! Ik stuurde haar een sms waarin ik overduidelijk liet blijken dat ik erg blij was. Toen het smsje was verzonden draaide ik me waar naar Ren. "Ren! We gaan naar een concert!" zei ik blij.

Hiro

Ik schoot in de lach. Natsumi keek me zo onschuldig aan. Haar hele gezicht zat onder de slagroom. "Ik hou van slagroom." zei ze met een kinderlijk stemmetje. "Nu nog wel ja." lachte ik. "Straks wordt het zuur en plakkerig en vies." Natsumi trok een gezicht. "Dat wordt douchen." Ik wierp een blik op Jun, die nog steeds op Hotaru's bed lag, en Katashi, er half overheen gebogen, die zijn best deed om zijn kunstwerk af te maken door de slagroom op Jun's gezicht met zijn vingers uit te smeren. Jun giechelde een beetje meisjesachtig. "Ik ga eerst wel." zei Rima, waarna ze in de badkamer verdween. Dat gaf ons nog wat tijd om een plan te maken voor de onthulling van ons 'cadeau.' Na alles nog even op gedempte toon doorgenomen te hebben liepen ook Jun, Katashi en ik richting onze kamer om te douchen. Jun was nog steeds niet uitgeklierd met de slagroom. Hij schraapte klodders slagroom uit zijn haar en duwde ze in Katashi's gezicht, om vervolgens hard weg te rennen. Katashi rende er dan ook luidkeels verwensingen schreeuwend achteraan. Glimlachend keek ik ze na. Leek erop dat ik het eerst kon douchen.

Eenmaal in de onze badkamer aangekomen draaide ik de warme kraan open en stapte onder de kraan. Zorgvuldig schrobte ik de vettige substantie van mijn huid en uit mijn haren, totdat ik helemaal schoon en slagroomvrij was. Toen ik in mijn badjas de slaapkamer inliep zaten Jun en Katashi inmiddels netjes op hun bedden te wachten. Katashi stormde als volgende de badkamer in. Ik trok een paar schone jeans uit de la, samen met een zwart shirt en een rood-wit-zwart geruiten bloesje. Ik sloeg de mouwen om tot net onder mijn ellebogen en liet de knoopjes open. Ik wachtte tot Jun en Katashi klaar waren met douchen en omkleden en daarna liepen we met z'n drieën naar het muzieklokaal. De meiden waren er nog niet. "Hoe kan het ook anders." zei Katashi, die zich vast op de pianokruk installeerde. Jun klom achter zijn drumstel en speelde het basistitme. Ik pakte de reservebass en oefende mijn loopje. Natsumi vond viool te deprimerend voor dit liedje, en daarnaast hadden we natuurlijk een bas nodig, dus had ze me opgedragen voor dit liedje wat bass te leren. Anjo-kun, een jongen uit mijn Engels-klas was ook een bassist en had me een spoedcursus gegeven. Samen met Hotaru hadden we een simpel beginnersloopje in elkaar geflanst dat het liedje dat we voor Rima hadden geschreven kon begeleiden. Nog een reden waarom ik niet viool kon spelen; Natsumi en Hotaru stonden erop dat we allemaal een paar regels zouden zingen. Zelfs Jun en Katashi. Na heel lang smeken had Jun Katashi zo ver gekregen om 2 regels te zingen. Het klonk niet eens zo heel erg slecht... Niet zo slecht als Jun in ieder geval. Maar ook daar had Natsumi iets op bedacht. Ze had Jun de opdracht gegeven een rap-stukje te schrijven in het liedje. Zo leverde hij toch een vocale bijdrage, zonder dat Rima een permanente gehoorsbeschadiging op zou lopen. Dit werkte verrassend goed. Het was misschien wel te verwachten, aangezien Jun drums speelt. Hij mocht dan niet veel gevoel voor toon hebben, ritme was helemaal zijn ding. De tekst was een ander verhaal. Maar uiteindelijk had hij toch een stukje geschreven waar in ieder geval de meiden enthousiast over waren, en dus was het liedje compleet.

Ik schrok op uit mijn gedachten toen de deur openging. "Sorry voor het wachten." zei Hotaru verontschuldigend. Natsumi volgde haar en trok de deur achter zich dicht. "We moesten Rima nog even overhalen met Ren mee te gaan. Dat geeft ons nog tijd om het liedje een laatste keer door te nemen. Ze komt over een halfuurtje ofzo deze kant op." Jun gooide zijn stokken in de lucht en ving ze weer op. "Dan kunnen we maar beter opschieten!"

Natsumi

Het was allemaal een beetje awkward nu Rima de deur in Ren’s gezicht had dichtgeslagen, ookal had ze het natuurlijk niet zo bedoeld. Ze was geschrokken van de foto. “Ach, kom toch binnen en eet taart!” Ik trok hem aan zijn pols de kamer in, en Jun had al een stuk taart voor hem op een bordje gedaan. “Bedankt.” Zei Ren, nog steeds een beetje in de war. “Iemand slagroom?” vroeg Rima. Ze hield de bus in haar handen en was ermee aan het schudden. “Ja, graag.” Ik hield het bordje zodat Rima er slagroom op kon spuiten. Ik kreeg opeens een idee toen ik zag hoe Rima de slagroom op mijn bordje spoot. Ik pakte de bus van haar af en spoot wat slagroom op mijn hand. Ik keek heel even naar Rima en duwde toen de hand vol slagroom in haar gezicht. “GEFELICITEEEEERD!” riep ik vrolijk. Het werd heel even stil. Iedereen keek van mij naar Rima. Opeens begon Rima ontzettend hard te lachen. Ze klapte helemaal dubbel. “Hé, geef dat eens aan mij.” Voordat ik het door had, had Jun de slagroom weer van mij afgepakt. Katashi stond naast hem en keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan. Hij begon zijn hoofd te schudden, toen Jun de slagroom dreigend naar hem opstak. “Nee.. Je gaat niet.. Jun..” Katashi deed een paar stappen achteruit, maar kwam daarbij tegen het bed van Hotaru aan, waar hij op terecht kwam. Jun kwam nog steeds op hem af. Katashi probeerde zo snel mogelijk weg te komen, maar het lukte hem niet. Jun zat nu ook op het bed. “Jun, nee!” zei Katashi nog. Hij wendde zijn hoofd af. Jun grijnsde nog steeds en probeerde slagroom te spuiten op Katashi’s hoofd. Dit lukte niet helemaal, en het kwam in zijn haar en in zijn nek terecht. “Zo.” Zei Jun, en hij klom van het bed. Katashi’s hele nek was wit en zijn haar zat er ook onder. Hij kwam overeind. “Hier met die spuitbus.” Gromde hij. Hij kwam overeind en pakte de slagroombus van Jun af. “Wow. Katashi gaat los.” Zei Hotaru met opgetrokken wenkbrauwen, toen Katashi Jun’s oor aan het beslagromen was. “Oké! Nu mogen wij!” zei ik, en ik pakte de slagroombus uit Katashi’s handen, die net waren begonnen een baard op Jun’s kaak te maken. Mijn volgende slachtoffer was Hotaru. Ik tekende een bril om haar ogen heen. Uiteindelijk leek het niet echt op een bril. Het werd een heel slagroom gevecht. Niemand kwam er onbeschadigd uit. Uiteindelijk lieten we ons op de vloer vallen. De slagroombus was leeg. Ik zat naast Hiro en keek hem lachend aan. “Er zit iets wits op je neus.” Zei ik met een grijns. Ik stak mijn vinger uit en haalde wat slagroom van zijn neus en stak het in mijn mond. Ik keek hem weer aan en werd een beetje rood. Het bekende gevoel kwam weer terug. Hiro leek eventjes in de war te zijn, maar herstelde zich toen. “Er zit iets wits op je hele gezicht.” Zei hij. Ik grijnsde. “Oh. Is dat zo.” Ik likte om mijn lippen en er kwam een fraaie hoeveelheid slagroom in mijn mond terecht. “Ik hou van slagroom.” Zei ik vrolijk.

Rima

"Shh! Pas op, dadelijk maak je haar wakker!" hoorde ik iemand sissen. Ik meende de stem te herkennen als die van Hotaru. Ik glimlachte en hield mijn ogen gesloten. Ba-dum! Er viel iets op de grond dat ik niet herkende. "Wat zei ik nou!" siste Hotaru weer. "Sorry!" siste een jongensstem terug. Het was Jun als ik het goed had. Ik hoorde iemand diep ademhalen. "Waarom deden we dit ook alweer?" vroeg Katashi knorrig. Hij kwam over alsof hij slaap te kort had. "Omdat Rima onze vriendin is slimmerd" zei Jun met een lachje. Ik glimlachte en voelde wat kriebels in mijn buik. "Oké, 1, 2, 3" zei Natsumi zachtjes. In koor begonnen vijf stemmen 'Happy Birthday' te zingen. Met een grote grijns op mijn gezicht opende ik mijn ogen en ging ik rechtop zitten. Van het beeld dat ik voor mijn ogen zag schoot ik in de lach. Links van de rij die voor me stond, stond Katashi. Hij keek nogal nors en zijn haar stak alle kanten uit. Hij droeg een rood met blauw geruite pyjamabroek en een grijs hemd. Naast hem stond een zeer enthousiaste Jun te zingen. Hij droeg een grijze pyjamabroek, een wit t-shirt met de tekst "WARNING, Completely Retarded!" en hij droeg roze konijnen sloffen. Hiro droeg een baggy joggingbroek met een wit shirt. Zijn haar stak ook alle kanten uit. Naast hem stond Natsumi. Ze was de vrolijkheid zelve en leek totaal niet moe. Ze droeg een schaapjes pyjama en had haar haren zoals bijna altijd in een paardenstaart. Hotaru droeg een geruite flanellen pyjama. Haar rode haren leken de nacht goed te hebben overleefd. Het zat nog redelijk netjes. Toen het liedje was afgelopen was ik nog aan het lachen. "Jun, je sloffen!" proestte ik uit. "Deze?" Hij stak zijn linkervoet omhoog. "Zijn ze niet onwijs aantrekkelijk en sexy?" vroeg hij en hij wiebelde met zijn wenkbrauwen. "Gefeliciteerd met je zestiende verjaardag Rima!" zei Natsumi en ze schudde enthousiast mijn hand. De rest van de band volgde. "Kijk eens wat ik heb!" Jun haalde een grote, gevulde tas tevoorschijn. Gretig nam ik het aan. De tas was gevuld met post en cadeautjes die me waren opgestuurd. Het eerste dat ik uit de tas haalde was een kaart van een tante van me. Nadat ik die gelezen had pakte ik het volgende. Het was een grote doos en een kaart van mijn ouders. Eerst las ik de kaart en vervolgens scheurde ik het papier van de doos af. De doos zat goed vol. Ik grabbelde wat en haalde er games uit. Enthousiast bekeek ik de doosjes. "Uwaaa~ Het is Soul Calibur 4!" Ik wreef koesterend over het doosje heen. Er zaten nog wat meer nieuwe games in die overduidelijk door mijn moeder waren gestuurd. Het laatste dat in de doos zat herkende ik niet. Ik haalde het papier er vanaf en vond een klein doosje. Ik opende het en er lag een briefje in. "Je nieuwe PS Vita" Las ik hard op. Mijn ogen werden groot. Ik wapperde wild met mijn hand. "Het is de nieuwe Vita!" piepte ik. "Het is gewoon een blaadje" zei Katashi die het niet begreep. Ik schudde mijn hoofd. "De nieuwe Vita is nog niet uit, maar papa, ik bedoel Otou-sama, heeft hem al besteld!". Enthousiast pakte ik de verdere cadeau's nog uit. Er zaten sieraden in, cd's, games en veel kaarten. Met een brede glimlach stond ik en liep ik naar de koelkast die op onze kamer stond. Ik haalde er een taartdoos uit. Ik zette de doos op het dichtstbijzijnde bureau en haalde de deksel er af. Een mooie, ronde en over-versierde taart pronkte in de doos. "Het is nog vroeg, maar wie wilt er een stukje taart?" vroeg ik. Jun was de eerste die met een bordje voor mijn neus verscheen, gevolgd door Natsumi. Lachend gaf ik ze een stuk. Toen iedereen van een stuk taart was voorzien werd er op de deur geklopt. Vrolijk opende ik. "Gefeliciteerd!" Flits. Eventjes verdwaasd knipperde ik met mijn ogen. "Gyaa!" Ik gooide de deur weer dicht en hield mijn armen beschermend voor mijn pyjama. "Hé!" Werd er aan de andere kant van de deur geroepen. Hotaru deed de deur open. In de deuropening stond Ren, hij had zijn fototoestel in zijn handen en keek een beetje geschokt.

Hotaru

De week ging belachelijk langzaam voorbij. Rima leek weinig te merken van de grootste plannen die zich achter haar rug vormden. Ze bracht steeds meer tijd door met Ren en leek dat ook helemaal niet erg te vinden. Ze bleef er langer dan voor ons echt nodig was, en als ze dan terug kwam bood ze met een afwezige glimlach om haar lippen haar excuses aan dat ze weer niet bij de bandrepetitie was geweest, waarna ze geanimeerd begon te vertellen over de doodenge videogames die ze met Ren speelde. Ik voelde me bijna schuldig dat Natsumi en ik Ren zelf hadden gevraagd Rima bezig te houden zodat wij aan haar liedje konden werken, maar ook Ren leek er bepaald geen problemen mee te hebben. Het instuderen van een liedje voor Rima bleek moeilijker dan dat we hadden vergist, maar door onze krachten te bundelen kwamen we er uiteindelijk toch. We hadden net voor de laatste keer geoefend toen Natsumi en ik uitgeteld naar onze slaapzaal liepen. Rima zat op haar bed met de controller van haar Play Station 3 en staarde ingespannen naar het televisiescherm. De lichten waren uit. "Aaah! Nee! Ga weg!" gilde ze angstig, terwijl ze haar hele lichaam met haar controller meebeweegde. Het beeld werd nogal wazig en er verscheen een rode handafdruk op het scherm voordat het wit werd. "You have to carry on." las Natsumi dramatisch voor. Rima draaide zich met een ruk om. "Natsumi! Hotaru! Ik schrok me dood." "Dat kan ik me voorstellen." grinnikte ik terwijl ik me naast haar op bed liet zakken. Ik tastte naar een plat plastic doosje waar ik bijna op ging zitten. "Wat is dat?" vroeg Natsumi. Ze deed het licht aan en leunde over mijn schouder. Het was het doosje van een videogame, waarschijnlijk degene die Rima nu zat te spelen. Amnesia: The Dark Descent, stond er op het doosje. "Het is een horrorgame." legde Rima uit. "Een vroeg verjaardagscadeautje van Ren." Natsumi en ik keken elkaar veelbetekenend aan. "Wat lief van hem." zei Natsumi poeslief. "Ja hè?" zei Rima, die de suggestieve ondertoon in Natsumi's stem niet op leek te merken. Ik gaapte. "Maar ehm Rima... Misschien is het een goed idee om eens naar bed te gaan." Natsumi knikte instemmend. "Morgen is de grote dag." Er kroop een kinderlijke glimlach over Rima's lippen. "Hebben jullie een cadeautje voor me?" vroeg ze vol verwachting. "Natuurlijk hebben we dat, kleine gameverslaafde." Natsumi sloeg haar arm om Rima's hoofd heen en wreef de knokkels van haar vrije hand over Rima's kruin. "Ik ben niet verslaafd!" piepte Rima gesmoord. "Wat hebben jullie dan?" vroeg ze toen Natsumi haar had losgelaten terwijl ze een vergeefse poging deed om haar lange haren te fatsoeneren. "Dat zie je morgen wel." zei ik plagerig. "En nu naar bedje toe." Rima sloeg haar ogen ten hemel en wierp een blik op haar beeldscherm. "Dan speel ik later wel verder..." mompelde ze beteuterd. Natsumi grinnikte geheimzinnig. "Ik betwijfel of je daar wel tijd voor zult hebben."