Katashi

Ik haatte bus reizen. Ik haatte de plastic zakjes in de bus waar je je afval in moest doen. Ik haatte de kleuren roze en wit. Ik haatte jurkjes. Ik haatte koekjes. Maar op dit moment haatte ik vooral Niigaki Koharu. Ik duwde mijn voorhoofd krampachtig tegen het koude glas. Haar schelle piepstem ging door merg en been. Ik kreeg er een ontzettende hoofdpijn van. Toen het glas warm was geworden door mijn lichaamstemperatuur verplaatste ik mijn hoofd een beetje. 'Hideyoshi-sempai, vind je mijn überschattige jurkje niet überschattig en mijn mooie haartjes niet ontzettend mooi en glad en glinsterend en vind je mijn stem niet klinken als tienduizend kotsende regenbogen? Hideyoshi-senpai, zal ik je schoenen poetsen met mijn tong? Of zal ik jullie wc schoonmaken met mijn tandenborstel?' Alsjeblieft zeg. Nog even en ze zou in een baby roze trouwjurk met witte strikjes en lintjes in haar haar voor Jun staan. Ik kon wel kotsen. Dat ontzettende geslijm de hele tijd kwam me mijn neus uit. En het ergste was nog wel dat Jun erop in ging. Hij leek het nog leuk te vinden ook. Nu ook weer. Hij lachte om een stom grapje dat ze maakte over een of ander konijn dat ze zes jaar geleden had gehad. Niet dat ik luisterde ofzo. Ze praatte alleen zo ontzettend schel en hard dat het mijn gehoorgang binnendrong als een ongewenst insect dat zich in je vast bijt en dan nooit meer los laat en je dan langzaam leegzuigt met zijn eindeloze energie. Zelfs Natsumi was nog beter gezelschap. Ik zag vanuit mijn ooghoeken hoe Koharu nu een foto liet zien van het beruchte konijn. Het was wit en het had, zoals natuurlijk te verwachten was, een roze strik om een oor. Jun lachtte. "Aah, wat schattig!" zei hij. Tot mijn schrik stompte hij me opeens aan. Het leek wel alsof er een elektrische schok door mijn elleboog ging. "Au." mopperde ik terwijl ik rechter ging zitten. "Kijk dan Katashi! Koharu's konijn heeft een strik om zijn oor!" zei Jun lachend. Ik maakte een nors geluid en wilde weer tegen mijn raam gaan zitten. "Heb jij ook huisdieren, Fujimoto-san?" vroeg Koharu opeens. Shit. Het praatte tegen me. "Mijn zus is allergisch." mompelde ik. Ik merkte hoe Jun even verstijfde en bedacht me dat hij vast terugdacht aan het brief akkefietje aan het begin van het jaar. Sinds toen heb ik het niet meer over Asuka gehad. "Ik heb thuis een paard." Natsumi's blonde haar was in mijn gezicht gevallen toen ze ver over onze stoelen leunde om dat te zeggen. "Ooh! Hoe heet hij!" zei Koharu. "Dreamer." Natsumi glimlachte met een sentimentele blik in haar ogen. Nu begon er een geanimeerd gesprek over huisdieren en vacht en haar en make-up tussen Natsumi en Koharu. Geweldig. Ik ging weer terug naar mijn raam. Hij was tenminste wel stil.

Jun

We liepen met zijn alle de bus in. "Ah! Hideyoshi-senpai!" Koharu zwaaide opgewekt. Ze wees naar de vrije plekken achter haar in de bus. "Jongens, laten we daar gaan zitten." zei ik tegen de rest van de band, terwijl ik wees naar de vrije plekken achter Koharu. Katashi en ik gingen recht achter haar zitten. Katashi zat aan de raamkant. Achter ons gingen Hiro en Natsumi zitten en daar achter zaten Rima en Hotaru. "Is Nakano-san er nog niet?" hoorde ik Hotaru aan Rima vragen. Rima schudde haar hoofd. Vervolgens leunde ze met haar hoofd op haar rechterhand en staarde ze uit het raam. Met haar linkerhand frunnikte ze zenuwachtig aan de onderkant van haar zwart kante rokje. Je kon duidelijk zien dat ze nerveus was vanwege ons snode plannetje om te infiltreren in haar klas. "Hideyoshi-senpai, ik heb koekjes gebakken, wil je er ook één?" Koharu had zich omgedraaid en ze keek me met een stralende glimlach aan. In haar handen had ze een lichtroze papieren zakje met daarop een konijntje getekend. Een heerlijke geur van verse koekjes steeg op vanuit de opening van het zakje. "Graag!" Ik nam een koekje. "Fujimoto-san, wil jij er ook één?" vroeg Koharu vervolgens aan Katashi. Katashi schudde zijn hoofd. Hij keek vrij nors. Ik keek naar de lege plek naast Koharu. "Zit je alleen?" vroeg ik. Koharu schudde haar hoofd. "Ik houd een plaatsje vrij voor Sayurin!" zei ze. "Ah." Ik glimlachte. Koharu veerde overeind. Ze draaide vrolijk een rondje. "Wat vind je van mijn nieuwe jurkje, Hideyoshi-senpai? Is het niet schattig!" Ze droeg een luchtig, lichtgrijs jurkje. Het had geen bandjes of mouwtjes en onder haar borst zat een grote strik. Onder het lichtgrijs jurkje stak nog een with jurkje uit. Het jurkje zwaaide zwierig om haar heen terwijl ze draaide. Roze-wit gestreept ondergoed. Ik knipperde dubbel met mijn ogen. Met een blos staarde ik omhoog. Dat was niet de bedoeling. Ik knikte maar even om de bevestigen dat het jurkje schattig was. Koharu ging weer zitten en begon opgewekt verder te praten over van alles en nog wat. Toen Sayuri erbij kwam zitten werd ze wat rustigere. "Kyaa!" hoorde ik geschrokken achter me. Ik draaide om en zag Rima aan Hotaru's rechterarm hangen. "SPIN!" Ze probeerde angstig weg te komen van het raam, waar inderdaad een spin op zat. Hiro draaide zich om. Hij rommelde wat in zijn broekzak en haalde er een papieren tissue uit. Heldhaftig haalde hij de spin weg. Rima keek hem met grote ogen aan. "Arigatou!" piepte ze en ze liet Hotaru's arm los. Ze glimlachte met een rode blos op haar wangen. 

Hotaru

Ik hees mijn rugzak op mijn schouders en wachtte tot Natsumi al haar tassen bij elkaar had. Rima stond al in de gang met haar koffer op wieltjes. "Klaar?" vroeg ik aan Natsumi, die hijgend en puffend probeerde al haar tassen vast te houden. Ze knikte enthousiast en liep de gang op. Grinnikend volgde ik haar. Met zijn drieën liepen we naar buiten, waar de bussen al stonden te wachten. We liepen naar het bagageruim en zodra we stilstonden klonk er een doffe dreun, en ik meende de grond te voelen trillen toen Natsumi haar bagage op de grond liet vallen. "Daar gaan de mokken." giechelde Rima. "Nee hoor!" riep Natsumi. "Ik heb ze heel goed ingepakt tussen mijn kleren." Ze begon haar tassen één voor één in het bagageruim van de bus te proppen en Rima en ik volgden haar voorbeeld. Toen mijn tassen in de bus stonden scande ik de menigte. Het duurde niet lang voor ik Jun's blonde hoofd herkende. Ik trok Natsumi aan haar mauw mee, en ze zwaaide enthousiast naar Jun. Gelukkig waren de bussen nog niet per klas gescheiden. Jun kwam naar ons toe geslenterd, vergezeld door Hiro en Katashi. "En, weet je het strijdplan nog?" vroeg Natsumi op gedempte toon. Hiro kneep één oog dicht terwijl hij nadacht over Natsumi's strijdplan. "Als de bus aankomt stappen we samen met jullie uit en houden we ons gedeisd. Dan sneaken we met jullie mee, en met Jun mee de hut in." Natsumi knikte goedkeurend. "Foutloos, soldaat." zei ze met een grijns. Katashi haalde zijn schouders op. "Noem je dat een strijdplan? Wat als we gepakt worden?" Natsumi schudde haar hoofd. "Dat worden jullie niet! Het plan is waterdicht." Ik kon een giechel niet onderdrukken. Ik moest toegeven dat Natsumi's plan wat risico's overliet, maar het was het enige plan dat we hadden en ik wist niet zo goed hoe we het anders zouden moeten doen. "Zak wel een beetje door je knieën als je met ons meeloopt, Hiro." Hiro keek me verbaasd aan. "Waarom?" Ik liep grinnikend naar Hiro toe en sjorde hem aan zijn schouders omlaag. "Omdat dat hoofd van jou overal bovenuit steekt. En hoe graag we allemaal je hoofd ook zien, je moet niet opvallen." Hiro gooide er een ongemakkelijk lachje uit. "Ja. Oké. Je hebt gelijk."
"Zijn jullie er klaar voor?" klonk een bekende stem. Ik draaide me om en zag Akiyama-sensei naar ons toe lopen. Snel liet ik Hiro's schouders los. "Helemaal!" riep ik snel. De rest van de groep knikte stilletjes. Akiyama-sensei glimlachte naar ons en liep door naar de bus. "Denk je dat hij ons doorheeft?" vroeg Rima bezorgd. "Die grijns en alles." "Welnee." zei ik geruststellend. "Zo kijkt hij altijd." "Dat hoop ik dan maar." zei Rima nerveus, en ik moest bekennen dat ik er niet helemaal van mijn gelijk overtuigd was.

Natsumi

"Rima-chan? Kun je mij die plastic tas eens aangeven?" zei ik, terwijl ik ingespannen de kleren die in mijn felroze koffer zaten naar de zijkant schoof om meer ruimte te creëren. "Ja hoor." zei Rima, die haar kleren aan het opvouwen was op haar bed, zodat ze die daarna in kon pakken. Ze pakte de plastic tas die praktisch gezien naast haar stond en zette hem naast me neer. "Jeetje, Natsumi. Dat ding is best zwaar." zei ze, terwijl ze nieuwsgierig naar de tas keek. "Wat zit erin?" "Oh, gewoon." zei ik. Ik pakte het bovenste uit de tas en legde het op mijn bed. "Een mok? Waarom wil je een mok meenemen naar kamp? Sterker nog, waarom heb je überhaupt een mok bij je?" "Ik hou niet van plastic bekertjes. Vooral niet met koffie of chocolademelk." zei ik. Ik knipperde onschuldig met mijn ogen en begon de mokken voorzichtig tussen de kledingstukken te leggen. "Jullie zullen me vast dankbaar zijn als we er zijn. Ik heb extra mee." "Ik begin me toch af te vragen wat je dan in die andere tassen hebt gestopt." zei Hotaru, die net met een tandenborstel uit de badkamer kwam en het in haar simpele, redelijk grote reis rugzak stopte. "Maar alle tassen zijn noodzakelijk. Ik kan er niks aan doen." Door de kamer verspreid stonden nog drie grote tassen. Allemaal roze en op alledrie was mijn naam gestikt in het zilver. Hotaru trok haar wenkbrauwen op en liep naar de tas die het dichtst bij haar stond en ritste hem open. Ze graaide erin en trok haar hand toen terug. Er bungelde een springtouw tussen haar vingers. Haar wenkbrauwen gingen nog een stukje verder omhoog. "Wat nou als we opeens zin krijgen om touwtje te springen. Of als er een kat in de boom vast zit en Jun erin klimt om hem te redden, maar hij er niet meer uit durft. Dan kunnen we het touw gooien en gaat het gemakkelijker." zei ik. "Goed, oké. En dit dan?" Hotaru hield nu een pot pindakaas omhoog. "Dat spreekt voor zich. Straks hebben ze geen pindakaas. Of de pindakaas is zo maar op. Of onderweg verongelukt de auto met kampspullen en is alle pindakaas weg. We moeten sowieso pindakaas." Hotaru zuchtte en stopte de pindakaas weer terug in de tas, samen met het springtouw. "Ik ben niet degene die het allemaal met zich mee moet zeulen." zei ze met een glimlach, terwijl ze haar tas dicht maakte. "Nou. Ik ben er helemaal klaar voor. Kom maar op met dat kamp!"

Jun

Rima trok heel even een nadenkend gezicht. "Hmm.. Natuurlijk winnen jullie dat!" zei ze vervolgens opgewekt. Haar ogen schoten naar Hiro. "Hiro! Ik wist niet dat je bass speelde!" ze leek te glunderen. Hiro haalde wat nonchalant zijn schouders op. Zonder dat er iets werd gezegd, liepen we allemaal naar onze standaard zit plekken. Rima keek een beetje teleurgesteld. "Ik wilde dat ik dit gefilmd had" zei ze. Ren stak zijn camera in de lucht. "Heb ik gedaan!" zei hij met een zelfvoldane glimlach. "Arigatou~" zei Rima die weer blij keek. "Ah, ik heb geen taart of cake bij!" Rima tuitte haar lipjes en blies haar wangen op. "Wat? Rima, dat had ik nou echt niet van je verwacht!" zei ik plagend. Rima wierp me een overdreven valse blik toe waardoor we in de lach schoten.
We hadden de rest van de dag nog heel erg veel plezier met zijn alle.

Dag 77


"I'm Lucky Girl, namida wa saigo warau tame ni ano YES konna mama kaze ni note~" Ik had Rima's iPod tijdelijk even geleend, zodat ik kennis kon maken met haar muzieksmaak. Het was niet helemaal mijn ding, maar het was niet vervelend om naar de luisteren. Ik had ook wat muziek video's opgezocht, die meiden zagen er niet zo slecht uit. "Hideyoshi-senpaaa~i" Ik herkende de stem meteen als die van Koharu-chan. Ze volgde me de laatste tijd nogal. Het was niet echt vervelend, maar soms wilde ik liever alleen zijn. Laatst moest ik met hoge nood naar de wc tijdens de pauze, maar ik kwam haar 'toevallig' onderweg tegen. Ze praatte zolang tegen me dat ik het bijna in mijn broek deed en de pauze om was voor ik naar de wc was geweest. Het had me drie pauzes corvee gekost omdat ik te laat in de les was gekomen. Mijn arm werd vastgegrepen. "Hoi, Koharu-chan!" zei ik opgewekt terwijl ik de oortjes van de roze iPod die ik vasthield uit plugde. Ik zag Koharu even twijfelend naar de iPod kijken. "Die is van Rima" zei ik met een grijns. Koharu's bekende grijns verscheen. Ze leek altijd te lachen en vrolijk te doen. Ik vroeg me af of ze nooit zorgen of problemen had. "Ik heb een nieuwe bikini gekocht voor het schoolkamp!" zei ze vrolijk. Ze huppelde wat voor me uit en draaide zich om, waardoor ze nu achterstevoren liep. Wat had ik aan die informatie? "Je moet hem echt zien, hij is heel mooi!" ze knipoogde en sloeg af omdat we inmiddels bij haar kamer waren aangekomen. Ik liep een klein stukje verder naar de kamer van Hiro, Katashi en mij. Ik liep binnen. Hiro was er niet en Katashi zat onhandig op het bed een poging te doen tot het dicht ritsen van zijn grote rugzak. Er stond ook nog een open koffer naast het bed. "Lukt het niet, jong?" vroeg ik boers.Galant duwde ik Katashi een beetje opzij en ritste ik de rugzak zonder enige moeite dicht. "Spierballen kweken, dat moet je doen!" zei ik terwijl ik zachtjes in zijn linker bovenarm kneep. Katashi trok zijn arm ruw terug. Hij draaide zich gezicht weg maar ik zag zijn oren een beetje rood worden. Ik grinnikte en plofte op mijn eigen bed neer.

Hotaru

Ook ik werd een beetje emotioneel van het hele gebeuren. Rima zag er zo schattig uit. Ze had haar handen voor haar neus en mond geslagen en haar ogen stonden vol tranen. na het slotakkoord viel een korte stilte, die al snel werd verbroken doordat Rima uitgelaten in haar handen begon te klappen. Haar kleine handjes kletsten enthousiast tegen elkaar en vulden de muziekruimte met het geluid. Ren stond naast haar met een brede grijns, en knikte goedkeurend. Natsumi stond nog steeds bij de microfoon. Ze keek met een stralende glimlach naar Rima. Ik keek achterom. Hiro stond er wat onwennig bij met zijn bass, maar glimlachte tevreden. Jun had zijn drumstokjes nog steeds in de lucht hangen en op zijn gezicht prijkte een gigantische grijns. Zelfs Katashi gunde zichzelf een zuinig glimlachje. "Oh... Dankjulliewel!" piepte Rima ineens. Haar stem trilde een beetje. "Oh Rimaaaa!" kraaide Natsumi, terwijl ze haar gitaar neerlegde en naar Rima toerende. Ik volgde haar voorbeeld en nam deel aan de grouphug. Na een tijdje voelde ik iets warms achter me en toen ik mijn ogen open deed zag ik Jun's drumstokje voor mijn neus. Zijn arm lag om mijn schouder en met zijn andere schouder perste hij een ietwat onwillige Katashi tegen het groepje bandleden aan. Hiro stond half achter Natsumi met zijn hand op Rima's schouder. Ren keek wat ongemakkelijk naar de warrige kluwe van lichamen, tot Natsumi's vingers zich ineens om zijn pols wikkelden. "Ach kom er toch bij!" riep ze vrolijk, terwijl ze Ren naar de grouphug toetrok. Hij knalde met een klap tegen Rima aan. "Sorry." mompelde hij zachtjes. Na een tijdje zo te hebben gestaan werd het toch wel ongemakkelijk en lieten we elkaar los. Rima veegde de laatste trnen uit haar ogen. "Dat was het mooiste cadeau dat ik de hele dag heb gekregen!" zei ze zachtjes. "Beter dan de PS Vita?" vroeg Jun. Rima knikte heftig en Jun glunderde. "Zelfs beter dan het kaartje voor het Hello!Project-concert?" vroeg Ren. Rima aarzelde. "Goed punt." zei ze toen. "Dat was een grapje toch?" vroeg ik snel, maar Rima grijnsde alleen maar. Natsumi trok een pruillipje en keek naar Jun. "We hadden toch uit een taart moeten springen. Dan hadden we Hello!Project wel verslagen."

Natsumi

Ik keek tevreden achterom toen we klaar waren met het doorspelen van het liedje. "Nou. Volgens mij zijn we er klaar voor jongens!" zei ik enthousiast. Hotaru knikte instemmend en ook Katashi, Jun en Hiro zagen eruit alsof ze er klaar voor waren. "Tijd om onze lieve, kleine Rima en haar loverboy deze kant op te halen." Ik liep naar de zijkant van het muzieklokaal waar een soort kast stond. Daarop lag een walkie talkie. Ik bracht het ding naar mijn oor en drukte op het gespreks knopje. "Roze Kolibri aan Goudbruine Adelaar, over." zei ik. Ik tikte ongeduldig met mijn nagel tegen de walkie talkie. De walkietalkie kraakte eerst een beetje en toen hoorde ik Ren's stem. "Hoi. Ren hier." hoorde ik. Ik drukte het praatknopje weer in. "Wat had ik gezegd over het gebruik van codenamen, Goudbruine adelaar? Over." zei ik met een zucht. "Goudbruine Adelaar present over. Het spijt me Roze Kolibri over." "Goedzo, Goudbruine Adelaar. Over." Ik keek even achterom, naar de band die een ongeduldig naar ons gesprek stonden te luisteren. "Wat een onzin allemaal." zuchtte Katashi. "Mond houden, Boze Wolf over." zei ik tegen hem en ik richtte me weer tot Ren. "Sluwe Vos, Vrolijke Leeuw, Knuffelige Teddybeer, Boze Wolf en Roze Kolibri zijn gereed voor de terugkeer van Paarse Vlinder naar het nest over." zei ik tegen hem. "Goed. We komen eraan." zei Ren en hij was weg. Ik schudde even met mijn hoofd terwijl ik de walkie talkie weer weglegde. "Hij zal het ook nooit leren." zei ik met een trieste blik, terwijl ik naar mijn gitaar liep. Ik tilde hem op en legde de band om mijn nek. "Doe jij het licht uit, Boze Wolf?" zei ik plagerig tegen Katashi, toen ik in positie stond. Jun had een schakelaar in de buurt van zijn voet, zodat hij de spots die boven onze hoofden hingen aan kon zetten. Het zou een spectaculair optreden worden. Katashi mompelde iets onverstaanbaars en liep naar het lichtknopje. Een paar seconden later was het pikkedonker. "Oké jongens. Het komt helemaal goed." zei ik blij. Toen klonk er een lichte knal en een zacht gevloek. Katashi was waarschijnlijk tegen zijn keyboard standaard opgelopen. Ik kon het niet helpen om heel even te giechelen. Misschien kwam dat ook wel omdat ik een klein beetje zenuwachtig was. Ik wist wel dat het geen optreden was voor duizenden mensen. Dit was zelfs belangrijker dan dat. Dit was een verjaardagscadeau voor Rima. Voor een van de mensen die ik als mijn beste vrienden beschouwde. Dat was belangrijker dan een groot optreden voor een volle zaal. Nou ja. Misschien niet helemaal. Maar sowieso net zo belangrijk. Ik hoorde gedempte stemmen vanaf de gang komen en hield mijn adem in. Daar waren ze. De deur werd op een kiertje geduwd en ging na een tijdje verder open. "Maar het is helemaal donker.. Wat is er toch allemaal aan de hand?" zei Rima, terwijl ze een beetje zenuwachtig giechelde. "Je zult wel zien." zei Ren. Toen ze binnen waren en de deur weer dicht was, telde ik zachtjes af en sloeg daarna het eerste akkoord aan. Jun zette de schakelaar om en de spots gingen aan. We begonnen te spelen en te zingen.

Such a sweet little girl in class
Just you wait until she picks up a bass
Plucking the thick strings
turns her into a beast
Then she opens her bag
And presents us with a feast

Cupcakes and muffins and pastries and pies
Pudding and icecream and coffee, so nice.

What would we be without the girl who brings us sweets?

Riiiimaaaaaa
Your bass provides the sweetest beat
Riiiiimaaaaaa
You provide the sweetest things to eat
Riiiiimaaaaaa
The little girl with the giant voice
Riiiiiimaaaaa
Come on and make some noise!

Yeah Yeah Okay
Hey, pour a little bit of tea for me
Nice and hot, almost a hundred degrees
We drink it peacefully, we drink it gleefully
Hey, pass the sugar cubes, three for me
Now I'mma tell ya 'bout the little quiet girl in our band
with her pretty little curls and her magic hands
She loves her bass more than she's ever gonna love a guy
It's gonna make 'em cry, you know they stand in line
Because be honest, now who wouldn't want a gem like her
Who wouldn't want someone who can jam like her
Erryone's a afraid she's gonna dump 'em, gonna ditch 'em
Oh yeah the boys are fightin' but it ain't quite right and
We're here to protect her for the boys who're bitchin' 
'Cuz most of em only want her for her skills in the kitchen!

Cupcakes and muffins and pastries and pies
Pudding and icecream and coffee, so nice.

What would we be without the girl who brings us sweets?

Riiiimaaaaaa
Your bass provides the sweetest beat
Riiiiimaaaaaa
You provide the sweetest things to eat
Riiiiimaaaaaa
The little girl with the giant voice
Riiiiiimaaaaa
Come on and make some noise!

Riiiimaaaaaa
Your bass provides the sweetest beat
Riiiiimaaaaaa
You provide the sweetest things to eat
Riiiiimaaaaaa
The little girl with the giant voice
Riiiiiimaaaaa
Come on and make some noise!

In het rapgedeelte nam Hotaru de plaats van Jun over achter het drumstel en kwam Jun naar voren. Ik was zo opgegaan in het spelen dat ik niet meer had gelet op Rima's reactie. Toen we uit waren gespeeld keek ik dan ook vol verwachting haar kant op. Ze stond met haar handen tegen haar mond gedrukt en er gleden grote, glinsterende tranen over haar wangen terwijl haar mondhoeken erg hoog waren opgetrokken. Ik glimlachte tevreden. Volgens mij was ons cadeau geslaagd.