Hotaru

Ik leunde ongemakkelijk op mijn handen in het gras. Natsumi wierp af en toe schichtig een blik in de richting waarin Rima net verdwenen was. Hiro keek het grootste deel van de tijd naar de grond, maar af en toe meende ik hem een steelse blik op Natsumi te zien werpen. Ik kuchte en kroop overeind. "Ik ga toch maar even achter Rima aan..." zei ik zachtjes. Hiro keek op en knikte met een serieus gezicht. Natsumi knikte afwezig. Ik liep de school weer in en slenterde richting de slaapkamer. Al vanaf de kapstokken aan het begin van de gang kon ik haar bass horen dreunen. Het klonk nogal onheilspellend. Ik klopte op de deur maar kreeg geen reactie. Toen bedacht ik me dat dat nogal onzinnig was, aangezien ze met die herrie het geklop onmogelijk kon horen, dus duwde ik voorzichtig de deur open. Rima had niks in de gaten. Ze stond op haar bed op haar basgitaar te raggen. Haar gezicht was bezweet, en de make-up bij haar ogen was nogal uitgelopen, al wist ik niet zeker of dat door het zweet kwam, of dat ze gehuild had. Erg vrolijk zag ze er in ieder geval niet uit. "Rima?" Mijn stem kwam niet boven de harde basmuziek uit, en Rima speelde -voor zover je het spelen kon noemen- onverstoorbaar door. "RIMAAAAAA!" schreeuwde ik toen. Mijn stem kwam nauwelijks boven de versterker uit, en Rima ging zo op in haar spel dat ze het nog steeds niet door had. Er zat niks anders op. Ik liep recht op de versterker af en trok met een ruk het snoer eruit. Er klonk een knal, gevolgd door stilte. Rima verloor van schrik haar evenwicht en tuimelde achterover op het bed. Ze had niet bepaald haast om overeind te komen. Ik liep voorzichtig naar het bed. "Rima?" vroeg ik zachtjes? "Gaat het?" Rima antwoorde niet maar trok haar kussen over haar hoofd. "Wat is er?" vroeg ik, terwijl ik op het bed ging zitten. Rima zei niks, maar reikte met haar linkerhand haar haar basgitaar en trok hem dichter tegen zich aan, terwijl ze met haar rechter nog steeds het kussen vasthield. "Is het Hiro?" vroeg ik toen. Rima verstijfde. Langzaam trok ze het kussen naar beneden en ging half overeind zitten, haar basgitaar nog steeds tegen zich aan klemmend. "Nee." zei ze kortaf. Haar stem klonk nogal snotterig en haar ogen zagen rood. "Weet je... Het was maar een knuffel. En Natsumi knuffelt iedereen, het hoeft niets te betekenen." Rima slikte. "Weet ik wel." zei ze zachtjes. Ze deed me denken aan een klein kind dat gevallen was. "Daar gaat het ook niet om." Ik knikte langzaam. "Waar gaat het dan wel om?" Rima haalde haar schouders op en legde haar basgitaar voor zich op bed, waarna ze haar knieën optrok en haar armen eromheen sloeg. "Gewoon..." mompelde ze. "Hij hoefde haar toch niet zo lang vast te houden?" Ik schoot in de lach. "Achjaa... Dat is Natsumi's enthousiasme. Het is nogal aanstekelijk. Daar weet ik alles van." Een waterig glimlachje kroop over Rima's kinderlijke gezichtje. Ik aaide haar over haar bruine haren. "Geef nou nog niet meteen de hoop op." Rima knikte braaf. "Oké." Ik haalde een verfrommelde zakdoek uit mijn zak en gaf hem aan Rima, die hem dankbaar aanpakte.

Katashi

Ik had hier zo ontzettend genoeg van. Hoe haalde je het in je hoofd om iemand zo te treiteren en te vernederen? Wat Jun ook gedaan had, dít had hij zeker niet verdiend. Eigenlijk wist ik helemaal niet wat het probleem was tussen het Kirino persoon en Jun, maar ik kon de onrechtvaardigheid ervan niet uitstaan. Daarom was ik vastbesloten om Kirino te vinden en haar eens duidelijk te vertellen wat ik van haar vond. Alleen was dat soms nogal lastig in een best grote school. Ik kon haar niet vinden, en hierdoor raakte ik nog veel geïrriteerder dan ik al was. Ze was in onze kamer geweest. Niet alleen de kamer van Jun, maar ook die van Hiro en mij. Ik kon er niet tegen als er vreemde mensen in mijn kamer kwamen. Toen kwam ik Rima tegen. Ze zag er nogal overstuur uit. Ik had hier nu geen tijd voor. Ik móést doorlopen. Maar misschien wist zij wel waar Kirino was. 'Rima, heb jij dat meisje van vanochtend gezien?' vroeg ik haar. Ze schudde haar hoofd en ik vloekte even zachtjes voordat ik doorliep. Ik doorzocht de hele school, maar ik kon haar niet vinden. Tot ik uiteindelijk bij een bende vol met meisjes kwam. Ik baande me door de mensen heen en ja hoor, in het midden vond ik Kirino. Dit moet er vast heel raar uit hebben gezien. Ik stond als enige tussen een bende meisjes en ik was ook nog eens ongeveer twee koppen groter dan de meeste meisjes. Kirino moet me herkent hebben, want ze keek me nogal arrogant uit. Nou, eigenlijk stond haar hoofd volgens mij altijd zo. Ik had haar tenminste nog nooit anders zien kijken. 'Ik wil dat je Jun met rust laat.' zei ik met een tamelijk rustige stem, voor zover dat ging. 'Zo, en ben jij zijn nieuwe vriendje dan?' zei het arrogante Kirino mens met een gemene glimlach om haar mond. 'Dat gaat je helemaal niks aan. Ik wil gewoon dat je hem met rust laat. Ik wil dat je niet meer aan zijn spullen komt en zeker niet meer in onze kamer komt. Nog één keer en ik zal het doorgeven aan de directie.' zei ik. 'Oké. Nu ben ik bang. Was dat het? Nou. Dag dan.' zei Kirino en ze draaide haar rug weer naar me toe. Oh, wat haatte ik dat kind, dacht ik terwijl ik wegliep.

Rima

Waarom had ik net die steek van jaloezie gehad? Ruw trok ik grasprietjes uit de grond. Vanuit mijn ooghoeken keek ik naar Hiro. Ik adoreerde hem misschien een beetje. Hij zag er ook niet al te verkeerd uit en hij was aardig. "Ik ga naar binnen." zei ik kortaf. Snel ging ik overeind staan en ging ik naar binnen. Ik zou eerst mijn bass ophalen in het muzieklokaal en dan terug gaan naar de kamer om me even uit te leven. Onderweg kwam ik Katashi tegen. Hij keek een beetje boos, of was het geïriteerd? "Rima, heb jij dat meisje van vanochtend gezien?" vroeg hij. Ik schudde mijn hoofd. Katashi mompelde wat en liep verder. Ik trok mijn wenkbrauwen op. Wat nu weer? Met een groot klote gevoel liep ik het lokaal in en sloot ik mijn bass in mijn armen. "Ik voel me slecht" zei ik er tegen. Ik snoof de gitarige-geur op. Vervolgens stopte ik hem in de tas en liep ik naar mijn kamer. Mijn versterker stond nog in het muzieklokaal, maar ik had ook een oudere in mijn kast gezet. Ik sloot alles aan en ging heel even voor de spiegel staan. Ik bekeek mezelf. Mijn haren krulde onderin een beetje. Ik pakte een elastiekje en bond mijn haren in een paardenstaart. Voorzichtig streek ik mijn pony recht. Vanwege het douchen had ik mijn schooluniform ook niet meer aan. Ik droeg een donkergroen jurkje met pofmouwtjes. Het was schattig. Onder het jurkje droeg ik een zwarte legging die tot rond mijn knieën kwam. Mijn schoenen had ik net uitgeschopt. Ik liep naar mijn bed en verschoof het zodat het voor de spiegel stond. Met mijn bass in mijn handen sprong ik op bed. Ik sloeg alle snaren aan. Wat ging het hard. Intereseerde me niet. Mijn vingers gleden over de snaren en even vergat ik alles wat er om me heen was. Het was nu mijn bass en ik. Niets anders. De lage brommen van mijn bass. Er was niets waar ik meer van hield.

Hiro

Het was mooi weer vandaag. De zon scheen op mijn gezicht, en dat sloot wel aan bij hoe ik me voelde. Ik voelde me vrolijk, vredig. Natsumi was overdreven vrolijk en druk, en begon de andere meiden te bespringen om ze vervolgens in een soort vreemde worstelgreep vast te houden. Ze had altijd zo veel energie. Ik kon een vage glimlach niet onderdrukken. Plotseling stond ze voor mijn neus. Ze keek me aan als een kind dat om snoep ging vragen aan haar ouders, haar grote blauwe ogen verwachtingsvol fonkelend. Ik trok vragend een wenkbrauw op. "Hiro-pon?" vroeg ze met een lief kinderlijk stemmetje. "Mag ik jou knuffelen?" Die vraag overviel me een beetje. Ik was meestal niet van het snelle lichaamscontact. Ik trok mijn wenkbrauw iets verder op, maar tegen die enorme, helderblauwe ogen kon je onmogelijk nee zeggen. "Ja hoor." zei ik dus maar. Meteen vloog ze me om de hals, waarbij ze bijna mijn keel dichtkneep. Ik wist me geen houding te geven en bracht mijn handen voorzichtig naar haar rug. Ik had er al snel spijt van; het maakte de omhelzing een stuk intiemer. Aan de andere kant voelde het op een bepaalde manier toch wel goed. Haar haren roken lekker. Ik schaamde me voor mijn eigen gedachte en voelde een vlaag van zowel opluchting als teleurstelling toen ze me eindelijk losliet. "Hèhè." mompelde Hotaru, mijn vermoeden bevestigend dat de omhelzing net iets te lang had geduurd. Niet dat ik het erg had gevonden... "Hij knuffelt heel lekker." zei Natsumi toen. Ik voelde mijn gezicht lichtjes gloeien. "Nou, dankjewel." antwoordde ik bij gebrek aan inspiratie voor een beter antwoord. Ik liet me voorzichtig naast de meisjes in het gras zakken en begon wat sprietjes uit de grond te trekken. "Wat is er, Rima?" vroeg Hotaru na een tijdje. Ik keek op. Rima keek verward van Natsumi naar Hotaru. "Oh... Eh... Ik ben een beetje moe." zei ze zachtjes. Hotaru sloeg een arm om haar heen. "Niet zo depri doen, Rima-chan. Vandaag is een mooie dag." "Dat is het zeker!" riep Natsumi die zich achterover in het gras liet vallen. Ik glimlachte weer. Met een compleet ontspannen gezicht lag ze daar, terwijl ze zachtjes een liedje neuriede. Alsof ze zich er totaal niet van bewust was wat ze zojuist in mij had losgemaakt.

Natsumi

We liepen met z'n vieren over het nogal drukke grasveld bij de school: Hiro, Rima, Hotaru en ik. Hotaru en ik waren zo'n beetje aan het huppelen. 'Pizza!' zei ik. 'Pizza!' volgde Hotaru. 'Flavoured!' 'Flavoured!' werd er weer herhaald. 'COTTONCANDYYYYY' schreeuwden we toen tegelijk terwijl we een raar dansje deden. We draaiden ons om naar achteren en keken Rima en Hiro aan. Hiro haalde even zijn wenkbrauwen op en Rima keek een beetje verlegen om zich heen. Toen herhaalden we het hele kunstje opnieuw. Het was geweldig om zoiets te doen met dit mooie weer. Het maakte me dus echt niet uit dat iedereen naar ons keek. Hoe meer mensen, hoe beter zelfs. Zo konden we reclame maken voor de band! Hotaru en ik deden ons 'liedje' nog een paar keer totdat we een rustig plekje hadden gevonden waar niet zoveel mensen zaten als dat er op de rest van het veld zat. Ik was echt heel druk en vrolijk. Ik werd zo blij van het hele band gedoe. We waren ook gewoon meteen een gróép met z'n allen. Ik sprong plotseling boven op Hotaru en begon haar te knuffelen. Hotaru knuffelde enthousiast mee, uiteraard. Toen deed ik hetzelfde bij Rima. Alleen zat Rima nou niet echt zo goed op te letten dus schrok ze nogal van me. 'Ik ben zo blij!' riep ik enthousiast. Toen liet ik Rima weer los en keek ik even naar Hiro. Hij keek me met een licht opgetrokken wenkbrauw aan, maar glimlachte wel licht. 'Hiro-pon?' zei ik vragend met mijn armen achter mijn rug. 'Hm?' deed Hiro. 'Mag ik jou knuffelen?' vroeg ik liefjes. Hiro's wenkbrauw ging een stukje verder omhoog. 'Ja hoor.' zei hij na een korte stilte. Dat hoefde hij geen twee keer te zeggen. Ik vloog hem letterlijk in de armen. Hij hield zijn handen eerst nogal awkward langs zich, maar na een tijdje klopte hij me voorzichtig op mijn rug. Uiteindelijk liet ik hem weer los. 'Hèhè.' zei Hotaru die zich al neer had laten ploffen in het gras met een zucht. 'Hij knuffelt heel lekker.' zei ik terwijl ik mijn schouders ophaalde en naast haar ging zitten. 'Nou, dankjewel.' zei Hiro een beetje ongemakkelijk en ook hij ging zitten. Rima was waarschijnlijk al een tijdje geleden gaan zitten en ze staarde voor zich uit.

Jun

"Ik stem voor Pizza Flavoured Cotton Candy." zei ik. We waren er al snel uit dat dit onze bandnaam zou worden. Na nog wat liedjes te hebben gespeeld en onze gebakjes op te hebben gegeten verliet iedereen het lokaal. Iedereen behalve Katashi en ik. Katashi was bezig zijn keyboard op te ruimen. Ik schoof de stoelen wat aan. "Hé" zeiden we op hetzelfde moment. "Zeg jij maar eerst." zei Katashi met iets wat weg had van een vage glimlach. "Ik uhm. Bedankt. Van vanmiddag. Je weet wel." bracht ik er iets wat stuntelig uit. Ik was niet zo goed met mensen bedanken. "Graag gedaan..." zei Katashi. Ik wachtte even tot hij zou zeggen wat hij wilde, maar er kwam niets, dus schoof ik de laatste stoel aan, pakte mijn stokken en liep naar de deur. "Wacht even!" Katashi ritste de rits van zijn keyboard tas dicht. Het was me nog nooit eerder opgevallen, maar hij had stiekem een kleine twinkeling in zijn ogen. Het sierde hem. Ik voelde me weer even schuldig over zijn brief die ik per ongeluk had verscheurd. Met zijn tweeën liepen we naar onze kamer. De deur stond op een kier, maar Hiro was niet binnen. Niet weer. Slikkend liep ik de kamer in. Mijn gedeelte was één grote puinhoop. Vloekend legde ik mijn stokken op een random kastje neer. Ik nam even alles goed in me op. Mijn lakens waren verscheurd. Er lagen veertjes van mijn kussen. De nachtkastjes lagen omgevallen op de grond met de inhoud door de hele kamer verspreid. Er lag ook een briefje. "Pilletje hier, pilletje daar, pas maar op, straks kom je in gevaar" Ik onderdrukte mijn afschuw en probeerde nonchalant het briefje op de grond te gooien. "Man, heeft zij dat gedaan?" vroeg Katashi. Hij keek stomverbaasd naar mijn bed. "Waarschijnlijk" bromde ik. Katashi zette zijn keyboard neer en kwam naast me staan. "Dit is niet normaal, ga naar de directie en meldt het" ik schudde mijn hoofd. "Dat werkt toch niet. Het zal er alleen maar erger van worden." "Dat is belachelijk" "Jij kent Kirino niet!" "Pfff" Katashi liep de kamer uit. Ik ging met mijn hand door mijn haar en keek wat verloren naar de rommel.

Hiro

Ik hield met moeite mijn lach in. Niemand leek tegen de naam Pizza Flavoured Cotton Candy te protesteren."Of Marshmallow Massacre!" riep Hotaru toen. Dat was teveel, ik hield het niet meer en barstte in lachen uit. Iedereen staarde met grote ogen naar mij en wachtte tot ik uitgelachen was. Even viel er een stilte. "Het maakt geluid!" riep Natsumi verbaasd. Rima knikte instemmend. Hotaru gaapte me gewoon met open mond aan. Jun en Katashi keken elkaar niet-begrijpend aan. "Wat nu Natsumi-san?" riep Hotaru onthutst. "Ik was er toch zo van overtuigd dat Hiro-pon de mysterieuze stille violist was!" Katashi zette zijn hand tegen zijn voorhoofd. "Niet weer..." zuchtte hij vermoeid. Ik fronsde mijn wenkbrauwen. "Hiro-pon? Waarom ben ik geen -sama of -dono?" Natsumi begon te lachen. "Hiro-pon, dat is toch duidelijk. Zeg nou zelf, Hiro-sama... Dat klinkt als een..." Hotaru proestte het uit nog voordat Natsumi haar zin kon afmaken. "Hiro-dono!" riep ze met tranen in een ogen. "Nee, Hiro-pon is de enige oplossing." Ik slaakte een diepe zucht. "Hou het dan maar gewoon op Hiro." "Nee joh, Hiro-pon is juist schattig!" zei Jun met een hoog stemmetje, waarna hij met zijn hand door mijn haar woelde. "YAOI!" gilde Hotaru meteen. Rima hield haar hoofd schuin. "Maar denk je niet dat het logischer zou zijn als Hiro de seme zou zijn?" Hotaru keek Rima verbaasd aan. "Volgens mij heb ik bijna iedereen hier verkeerd ingeschat." zei ze beteuterd, waarna ze Natsumi om de hals vloog. "Niets is wat het lijkt Natsumi-san! Wie had gedacht dat Rima-chama verstand had van yaoi?!" Rima bloosde. "Het is niet alsof ik me erin verdiept heb hoor... Ik hoorde het een keer van iemand..." Katashi keek me hoofdschuddend aan. "Waar hebben ze het toch over?" Ik grinnikte. "Geen idee, maar volgens mij wil ik het niet eens weten."