Hiro

Ik keek met opgetrokken neus toe hoe Katashi om Jun's hals hing. Jun leek het allemaal wel leuk te vinden. Misschien was hij zelf een beetje aangeschoten. Ik zuchtte diep. Ik had een hekel aan dronken mensen. Ik mocht Jun en Katashi graag, maar op dit moment zag ik ze even liever niet. Ik zette mijn ellebogen op de bar en steunde met mijn gezicht op mijn handen. In gedachten verzonken staarde ik voor me uit, tot er ineens een glas voor mijn neus werd gezet. Ik schrok op. "Je ziet eruit alsof je het wel kunt gebruiken." zei een mollige met met een viezig T-shirt en een warrige grijze snor. "Van die jongedame daar." voegde hij eraantoe. Ik volgde zijn vinger. Aan een tafeltje in de hoek van het café zat een meisje van mijn leeftijd aan een tafeltje. Ze had lang zwart haar in een rechte scheiding en zwaaide verlegen. Wat een walgelijke versiertruc. Met half toegeknepen ogen keek ik naar het glas met goudgele vloeistof waar een paar grote ijsklonten in ronddobberden. "Ik drink niet." zei ik met opeengeklemde kaken, terwijl ik de neiging onderdrukte om het glas van de bar af te vegen. Ik verlangde naar het geluid van brekend glas. Het was iets nostalgisch. Ik wierp nog een blik op het meisje, dat nu een pruillip trok en realiseerde me nogiets waarnaar ik verlangde. Ik kneep mijn ogen dicht en Natsumi's glimlachende gezicht verscheen op mijn netvlies. "Oh, daar weet ik wel raaaad meee!" riep Katashi, die met een wild zwaaiende arm naar het glas maaide. "Helemaal niet." zei Jun, die het glas snel optilde en boven Katashi's hoofd hield. "Doe niet zo flàuw!" lalde Katashi, terwijl hij gevaarlijk dicht tegen Jun aan ging staan in een poging het glas af te pakken. "Jij hebt genoeg gedronken." zei Jun zachtjes, terwijl hij het glas aan de barman teruggaf. Ik schudde vermoeid mijn hoofd. Ineens voelde ik mijn mobieltje trillen in mijn zak. "Dat werd tijd." zei Jun toen ik het toestel uit mijn broekzak viste. Mijn hart sloeg een slag over toen ik "Natsumi" op mijn beeldschermpje zag staan. Stom, dat had ik kunnen verwachten. Ik had nog amper op 'beantwoorden' gedrukt toen ik Natsumi's stem in mijn ook hoorde. "Hallo? Hiro-pon?" Een vreemde kriebel in mijn maag. Alleen maar door het horen van haar stem?" "Eh... Hallo..." stamelde ik. "Zijn jullie klaar?" "Ja." Natsumi lachte. "Sorry dat het zo lang duurde." Ik slaakte een zucht van opluchting en wierp een blik op Jun en Katashi, die met zijn hoofd en armen op de bar lag en in zichzelf een liedje neuriede. "Maakt niet uit." loog ik. "Oké, tot zo dan." zei Natsumi opgewekt. "Komen jullie weer naar de bushalte?" ""Ja, is goed." zei ik. "Dan zien we jullie daar." Ik knikte naar Jun, die me vragend aankeek. "Oké, Katashi, we gaan weer naar huis." Katashi tilde zijn hoofd op. "Jouw huis?" vroeg hij met een schuin hoofd. "Nee," zei Jun geduldig. "Naar school. Ga je mee?" Katashi knikte als een enthousiast kind en sprong van de barkruk. "Op naar Jun's huis!" riep hij, terwijl hij zijn vuist in de lucht stak. In plaats van richting de deur liep hij wankelend verder de kroeg in tot hij tegen een stoel aanviel. Ik facepalmde, en Jun schoot in de lach. "Andere kant op." zei hij terwijl hij Katashi overeind hielp. Ik had bewondering voor hoe hij er mee omging, maar ik ergerde me er alleen maar aan. "Kan je staan?" vroeg Jun toen hij Katashi weer op de been hielp. Katashi begon hysterisch te lachen. "Natuurlijk kan ik staan!" Hij probeerde naar de deur te lopen maar viel alweer bijna om. Jun kon hem net op tijd bij zijn arm pakken. "De wereld wiebelt een beetje." giechelde Katashi. Jun zuchtte en schudde zijn hoofd, maar hij glimlachte nog steeds. "Oké, dan maar zo." zei hij, terwijl hij Katashi's arm om zijn schouder hing en Katashi overeind hielp. Katashi trok een grijns van oor tot oor. Jun knikte naar mij om aan te geven dat we konden gaan en stak zijn hand op naar de barman. Die knikte vriendelijk en we verlieten het café. Het begon buiten al te schemeren. Het was nogal afgekoeld en de lucht was rood-oranje. De winkelstraat was uitgestorven op een paar mensen na. Jun en ik liepen zwijgend door de straat terwijl Katashi uit volle borst het volkslied van Japan zong. "Weet je." begon Katashi toen we de bushalte naderde. "Dit... it de mooooiste dag van mijn leven." Jun grinnikte. "Dat is fijn, Katashi." zei hij droog. Katashi knikte enthousiast en keek Jun aan. Omdat hij zijn arm al over Jun's schouders had zaten hun gezichten nu nogal dicht bij elkaar. Jun keek stug vooruit. "Je bent ècht een toffe gast." zei Katashi breed grijnzend. Jun zei niks. "Ik denk zelfs..." ging Katashi verder. "Ik denk dat ik van je hou!" Zijn stem sloeg over bij het woord 'hou'. Hij knikte opnieuw en leek tevreden met zijn nieuwste ontdekking. "Ja." zei hij toen. "Ik hou van jou. Hihi. Dat rijmt. JUN. JUHUN. Ik houuuu van jouuu." Jun moest zijn lach inhouden. "Jaja, ik ook van jou." Jun keek wat melancholisch uit zijn ogen. In de verte stond een silhouette fanatiek naar ons te zwaaien. Met een schok herkende ik Natsumi. Spontaan was de grijns weer terug op mijn gezicht. Ineens maakten Jun en dronken Katashi me niet zo heel veel meer uit. Net toen ik Natsumi wilde groeten maakte Katashi zich los van Jun. "Natsu-miiiii!" riep hij schor, terwijl hij Natsumi om de hals viel. "Jij bent ook zó aaaardig!" Natsumi keek me over Katashi's schouder verbaasd aan. "Wie is dit, en wat hebben jullie met Katashi gedaan?" Ook Rima en Hotaru keken verbaasd naar de vaagjes grijnzende Katashi. Jun schraapte zijn keel. "Katashi heeft een beetje veel gedronken." verklaarde hij zakelijk, terwijl hij Katashi van Natsumi af trok en hem op het bankje bij de bushalte neerzette.

Katashi

Nadat we een hele tijd in de muziekwinkel hadden rondgehangen, waren we daar ook een klein beetje uitgekeken. We liepen wat door het stadje heen. We hadden afgesproken dat de meiden zouden bellen als ze klaar waren. Waarom duurde het zo lang? Waarom moesten meiden altijd zo lang twijfelen voordat ze iets kochten? Ik liep met mijn handen in mijn zakken. Na een tijdje gelopen te hebben, kwamen we langs een café. 'Zullen we hier maar heengaan dan? We moeten toch ergens op ze wachten.' zei Jun. Ik keek even naar Hiro. Hij knikte. Ik vond het ook prima. We gingen het café in en gingen aan de bar zitten. 'Biertje?' vroeg Jun aan ons. Ik knikte. Hiro schudde zijn hoofd. 'Doe maar cola.' zei hij. Jun haalde zijn schouders op. 'Oké, goed dan. Ik trakteer.' Hij bestelde twee bier en een cola en gaf ons allemaal ons eigen drankje. Toen hij mij het glas gaf, raakte ik zijn hand even aan. Hij glimlachte even. Ik trok mijn mondhoeken ook een beetje op. Dit was eigenlijk best gezellig. Ik dronk mijn biertje.

Timeskip: 3 kwartier

Het werd eigenlijk steeds gezelliger. De biertjes gingen er goed in. Ik dronk niet vaak. Dit was echt een van de uitzonderingen. Maar vandaag vond ik het niet erg. Ik had mijn armen om Jun en Hiro heen geslagen en volgens mij praatte ik iets luider dan dat ik normaal deed. Jun grijnsde me wat aarzelend toe. Hiro keek me met een bepaalde walging en afkeer aan. Ik keek hem een paar seconden verbaasd aan en keek toen weer naar mijn glas dat weer bijna leeg was. 'Weetje. Ik vind jullie echt ontzettend aardig. Echt waar. Ik heb nog nooit zulke aardige mensen ontmoet. Jullie zijn cool. Aardig. En hebben ook nog die passie voor muziek. Jullie zijn gewoon echt de geweldigste personen die er op deze wereld rondlopen. En ja, ik weet het. Er zijn veel vervelende rot mensen. Bijvoorbeeld Kirino! Moet je Kirino nou zien! Maar onthoud goed: Kirino zou nooit met zijn.. Ik bedoel haar.. Vrienden zo in een café zitten als wij nu doen. Echt. Jullie zijn geweldig.' zei ik met een lichte dubbele tong. Hiro antwoorde niet en haalde mijn arm van zijn schouder. Ik keek hem even log aan en keek toen naar Jun. 'Je bent echt geweldig.' zei ik toen en ik sloeg mijn andere arm ook om hem heen. Ik knuffelde hem.

Rima

Natsumi en Hotaru hadden hun jurk gevonden. Nu ik nog. Ik struinde de rekken af en leek maar niets te vinden. Er hing heel erg veel, maar het was het allemaal niet. Ik had mooie jurken gezien, maar ze waren allemaal zo lang en ik wilde gewoon absoluut geen lange jurk. "Rima, probeer gewoon eens iets." Opperde Natsumi die tegen een rek aan leunde. "Ja, waarom doe je dat niet? Probeer dit eens." zei Hotaru. "Nee." Antwoordde ik kortaf. Hotaru hing de paarse jurk die ze vast had weer terug. Ineens viel mijn oog op een klein jurkje. Ik haalde hem uit het rek en dook het pashokje in. Snel trok ik mijn kleren uit om vervolgens het jurkje aan te trekken. Het zat als gegoten. Het was niet iets super speciaals, het jurkje. Het was gewoon zwart met glitters, een roze petticoat en een roze lint om mijn middel. De jurk kwam tot halverwege mijn bovenbenen. Een paar zwarte hakken eronder en mijn outfit was compleet. Ik stapte het pashokje uit en poseerde voor de spiegel. "Kyaa~ Rima, dat staat je zo schattig!" zei Natsumi opgewekt.

Hotaru

Ik keek afkeurend van het niemendalletje dat ik in mijn ene hand had, naar het cocktailjurkje dat aan mijn andere hand bungelde. Het was het allemaal net niet. Net toen ik ze beide terug wilde hangen klonk er een kuchje achter me. Ik draaide me om. Natsumi kwam voorzichtig haar pashokje uit. "Wat vinden jullie?" vroeg ze met een tevreden glimlachje op haar gezicht. Ik sloeg verbaasd mijn handen voor mijn mond, waardoor de twee kledinghangers die ik nog vasthad tegen elkaar klapten. "Waaaauw, Natsumi!" riep ik terwijl ik haastig de jurkjes terughing in het rek. "Dát noem ik nou een baljurk!" ook Rima stond vol bewondering te kijken. Natsumi droeg een lange rode jurk die wijd uitliep vanaf haar knieën. Toen ze zich omdraaiden zagen we ook nog een dramatische witte sleep onder de jurk uitsteken. Rima trok haar neus op. "Die sleep vind ik iets minder." zei ze zachtjes. Natsumi knikte. "Maar die kunnen we wel wegwerken!" zei ze opgewekt. "Maar verder is ie geweldig!" riep ik enthousiast in mijn handen klappend. "We zullen de jongens van je af moeten slaan!" Natsumi schoot in de lach. Rima's gezicht vertrok een beetje. Ik had meteen spijt van mijn opmerking en greep Rima's hand. "Kom op Rima, nu moeten wij ook iets geweldigs vinden!" Rima knikte enthousiast en verdween naar achterin de winkel. Ik twijfelde even of ik haar moest volgen, maar na een paar minuten kwam ze alweer terug met een paar kattenoortjes die ze op haar hoofd zette. Het zag er belachelijk schattig uit. "Waar haal je die nou weer vandaan?" vroeg ik lacherig. Rima wees naar achteren. "Er is een verkleedkleren-afdeling achterin de winkel. Natsumi's ogen lichtten op. "Echt waar? Laat zien!" Natsumi en ik keken elkaar even aan en volgden Rima toen enthousiast. "Alleen even kijken. Maar laten we niet onze missie vergeten." zei Natsumi, half struikelend over de sleep van de jurk die ze nog steeds aanhad. Ik hoorde haar al bijna niet meer, en was al uitgebreid aan het snuffelen tussen de piratenkostuums, indianen-hoofdtooien en anime-cosplays. Na een tijdje haalde ik een middeleeuws-achtige jurk uit het rek, die bestond uit een gebroken-witte onderjurk met lange pofmouwen, een groene overrok en een leren corset voor om de taille. "Dit!" riep ik estatisch, terwijl ik met het kostuum naar een pashokje rende. "Hotaru-sama, de missie!" riep Natsumi dramatisch, maar ik negeerde het, en sloot met een ruk het gordijn. Als een maniak begon ik mijn kleren uit te trekken en ze te verwisselen voor het kostuum. Toen ik het aanhad keek ik tevreden in de spiegel. De bovenkant van de jurk hing losjes rond mijn schouders het groen van de rok accentueerde mijn ogen. Ik draaide een rondje en de rok draaide sierlijk mee. Deze jurk vond mij aardig. Met een zwierige beweging trok ik het elastiekje uit mijn haar zodat mijn oranje-rode lokken wijd over mijn sproeterige blote schouders vielen. Vrolijk danste ik het pashokje uit, en Rima en Natsumi keken me verbaasd aan. "Hé... Het staat je eigenlijk best wel goed." mompelde Rima verrast. Natsumi knikte goedkeurend. "Maar we waren op zoek naar een baljurk." Ik knikte kort en bleef staan. "Een baljurk." herhaalde Natsumi. Opnieuw knikte ik en bleef staan. Rima begon het te begrijpen. "Maar dit is wat arme mensen droegen in de Middeleeuwen..." prevelde ze voorzichtig. "En wat Hotaru's naar een schoolbal dragen in de 21ste eeuw!" riep ik blij. Natsumi knikte langzaam. Het idee leek haar wel te bevallen. "Het is niet erg schoolbal-achtig." zei ze nadenkend. "Precies!" riep ik met een brede grijns. Natsumi grinnikte. "Het is wel erg Hotaru-achtig." besloot ze toen. "Precies!" riep ik met een nog bredere grijns. "Ga je dát echt aan doen?" vroeg Rima met grote ogen. "Uhuh." zei ik met een vastbesloten knikje. "Achja... Waarom ook eigenlijk niet?" lachte Rima toen. Ik draaide opnieuw een rondje, waardoor de jurk vrolijk om mijn benen zwaaide.

Natsumi

Met z'n drieën renden we naar een winkel waar je duidelijk jurken voor het raam zag hangen. Ik bleef even naar de jurken in de etalage kijken. 'Pretty.' zei Rima op een wel heel erg schattige manier. 'Uhu!' zei ik enthousiast. Ik deed de deur open en stapte opgewekt naar binnen. Nog veel meer jurken leken me aan te staren en te roepen: PAS MIJ! Ik kom snel bij jullie, schatjes. zei ik in mijn hoofd. Ik pakte een random jurk uit het rek en keek er niet eens naar. 'Ik ben zo terug.' zei ik toen ik naar een pashokje liep. Even dacht ik terug aan een tijdje geleden toen ik ook het pashokje in ging. Toen had Hiro buiten gestaan. Ik keek in de spiegel zoals ik toen ook had gedaan. Deze keer was mijn hoofd niet net een reusachtige tomaat. Ik veegde mijn haren uit mijn gezicht en trok mijn paardenstaart wat hoger aan. Toen keek ik naar de jurk. Het was een kort zwart jurkje met een wit lint. Ik wist nu al dat ik er niet helemaal weg van was, maar toch paste ik hem maar. Toen ik hem aan had wist ik het zeker.. Ik vond het eigenlijk niet zo'n leuk jurkje. Ik stapte het pashokje uit en keek naar Rima en Hotaru die samen over een lange zwarte jurk gebogen stonden. 'Ik hou niet van korte jurkjes denk ik.' zei ik. Ze draaiden zich samen naar me toe. 'Nee, ik denk niet dat het goede jurkje voor jou is.' zei Hotaru terwijl ze haar hoofd schudde. Rima knikte even. Ik begon in een hoek te zoeken waar wat meer gekleurde jurken hingen. Ik wilde iets opvallends, maar toch moois. Iets waar monden van zouden openvallen enzo. Iets spectaculairs. Ik paste nog een paar jurken. Hotaru en Rima hadden ook al jurken gepast en stonden nu in die jurken naar een volgend proefkonijn te zoeken. Opeens dacht ik dat ik het zag. Ik zag een rode jurk. Zoals ik hem tot nu toe kon bekijken leek het erop dat het strak was van de boven kant en dan opeens wijd uitliep. Ook had het een dramatische witte sleep. Dat was iets waar ik niet helemaal weg van was, en me ook hele onpraktisch leek op een schoolbal. Maar ja, dingen als slepen kon je altijd wegwerken. Ook was de jurk op een gegeven moment wit aan de onderkant en was er een witte lijn met bloemen op het rode. Ik vond hem echt cool. Ik liep ermee naar de paskamer en begon me weer om te kleden. Toen ik de jurk aan had, haalde ik de staart even uit mijn haren en maakte er nu een soort van knot van. Ik keek grijnzend naar de jurk. De kans was wel erg groot dat dit hem zou worden.

Jun

Na een tijdje voegde Hiro en Natsumi zich bij ons aan de kassa. Rima's moeder gaf ons gelukkig korting, de kleren waar misselijk duur. Daar hadden we helemaal niet op gelet. "Veel plezier nog" zei ze opgewekt en met een warme glimlach toen we weg gingen. Natsumi was bij Hotaru en Rima gaan lopen en keek nu nieuwsgierig in hun tassen. Vervolgens slaakte ze een kreetje. "Cool!" We liepen een stuk tot we bij een groot plein aankwamen. Natsumi sprong op een bankje en trok de andere twee mee omhoog. Ze stonden nu hoog en voor ons. "De dames gaan jurken shoppen, dat betekend dus dat jullie alleen zijn nu!" zei ze. "Veel plezier~ We bellen wel zodra we klaar zijn en dan komen we hier samen, oké?" Katashi haalde zijn schouders op. "Nou, doei!" Natsumi, Hotaru en Rima sprongen van het bankje en haastte zich naar een of andere winkel met jurken. Hiro, Katashi en ik stonden er even nogal hulpeloos bij. "Laten we naar de muziekwinkel gaan, heb nog nieuwe stokken nodig voor het geval dat." opperde ik. Hiro mompelde wat instemmends. Hij leek er niet echt met zijn gedachte bij. In de muziekwinkel was het vrij rustig. Ik raakte aan de praat met een meisje dat er werkte. Ondanks dat ik normaal amper om ga met meisjes en al helemaal niet met meisjes die ik niet ken, was redelijk gezellig, maar ik voelde me nogal in de gaten gehouden. Toen ik omkeek stond Katashi er. Hij schrok geloof ik een beetje. "Ik heb de drumstokken gevonden" zei hij kortaf. Ik glimlachte en liep er naar toe. "Waar is Hiro?" "Ergens in de kelder, daar staan violen" Ik bekeek de stokken die er waren en hield er een paar vast. Drumstokken kiezen was een belangrijke taak. Ze moesten niet te licht, te zwaar, te groot of te klein zijn. Uiteindelijk vond ik dan een paar dat me wel aanstond en ik ging alvast naar de kassa om te betalen. Daarna ging ik met Katashi naar de keyboarden en piano achtige dingen. Hij leek helemaal in zijn element en hij vertelde vanalles over die dingen. Ik had hem nog nooit zo spraakzaam meegemaakt. Het was best leuk om te zien hoe hij met liefde over een piano heen streek.

Hiro

Natsumi bleef wel erg lang in het pashokje. Toen ik mijn handen liet zakken zag ik onder het gordijn van het pashokje door dat ze op de grond zat. Er ging een vlaag van bezorgdheid door me heen. Wat als er iets niet goed was? Net toen ik wilde vragen of alles oké was stond ze op en even later viel het shirt dat ze aan had gehad op de grond. Ik draaide me snel om en voelde mijn gezicht weer gloeien. Waarom werd ik hier zo nerveus van? Er zat toch een gordijn tussen. Ongeduldig liep ik heen en weer. Al werd het steeds moeilijker om Natsumi aan te kijken, dit voelde al helemaal awkward. Bovendien verlangde ik ernaar om haar gezicht weer te zien. Die energieke glimlach die zo'n beetje permanent op haar gezicht zat geplakt. Eindelijk ging het gordijntje open. "En?" vroeg ze opgewekt. Ze leek wat onzeker, maar dat was nergens voor nodig. Het shirt stond haar geweldig, het was alsof het voor haar ontworpen was. Zo'n heel bijzonder shirt was het niet eens, maar het deed iets met haar. Of zij deed iets met het shirt. Of misschien kwam het doordat ik haar even niet had gezien. Het leek wel alsof ze in die paar minuten ineens nog mooier was geworden. Haar haren wat warrig door het omkleden, en haar wangen iets gekleurd. Haar ogen leken feller blauw dan ooit. "Het is echt... Het staat je heel goed." stamelde ik onnozel. Ik kon er geen betere woorden voor vinden. "Echt heel mooi." voegde ik er nog onhandig aan toe, al was ik niet zo zeker of ik het nou over het shirt had of over Natsumi in het algemeen. Natsumi knipperde een paar keer met haar ogen en leek toen weer iets gezien te hebben in het rek met bandmerchandise. Terwijl ze wat zonnebrillen bekeek staarde ik ongemakkelijk naar de grond. Ik had het gevoel dat mijn gezicht vuurrood was en wenste uit alle macht dat het niet opviel. Toen Natsumi zich weer omdraaide had ze een bizarre zonnebril op haar neus, waarvan de ene kant zwart was en de andere kant wit. Ik schoot in de lach terwijl Natsumi zichzelf in de spiegel bekeek. Het stond wel bij het shirt eigenlijk, bedacht ik me toen ik de bril eens wat beter bekeek. Ook ontging het me niet dat haar wangen onder de bril ook iets verkleurd waren. Ik haalde diep adem. Misschien was het gewoon warm hier, als zij er ook last van had. "Staat je beeldig." zei ik, alweer iets zelfverzekerder, terwijl ik een hand door mijn haar haalde. Natsumi grijnsde breed. "Die gaat dus ook mee." zei ze tevreden terwijl ze de bril afzette en inklapte. Ik zuchtte opgelucht. Even was de stemming tussen ons weer ontspannen en vriendschappelijk, zoals het hoorde. Het was vreemd om zo nerveus te worden van iemand als Natsumi, wiens kwaliteit juist was dat ze de sfeer losser maakte van iedere groep waarin ze terecht kwam. Wanneer zij een kamer binnenliep was het alsof die kamer spontaan een stukje lichter en warmer werd. Ze neutraliseerde zelfs Katashi's pessimisme, en alle ellende in de wereld leek altijd een beetje minder te wegen wanneer zij in de buurt was. "Geniet je van het uitzicht?" Ik schrok op uit mijn gedachten van een slanke hand die in zachtjes in mijn schouder kneep. Tot mijn schaamte realiseerde ik me dat ik al een tijdje naar Natsumi had staan kijken, maar die stond gelukkig alweer in een rek kleding te neuzen en had niks in de gaten. Toen ik omkeek zag ik dat de slanke hand toebehoorde aan Rima's moeder, die met een knipoog een vinger over haar lippen legde. "Volgens mij willen jullie vrienden afrekenen." zei ze toen, iets harder, zodat Natsumi het ook hoorde. "Oh! Ja... Eh... Goed." Natsumi rende struikelend terug naar haar pashokje, met de bril en nog een riem en wat andere accesoires in haar handen. Ik keek haar glimlachend na. "Kun je wel zo staan te grijnzen, maar volgens mij moet jij je ook nog omkleden." zei Rima's moeder plagerig. Ik keek naar beneden en zag toen dat ik ook nog de kleren aanhad die Natsumi voor me had uitgezocht. "Oh... Shit." mompelde ik tegen mezelf. "Ik kom er zo aan!" riep ik naar de anderen, die al bij de kassa stonden te wachten, en haastte me toen naar het pashokje waar mijn eigen kleren lagen.