Jun

Ik zat op mijn bed en voelde me nogal schuldig. Ik was te ver gegaan, voor de zoveelste keer. Ik balde mijn vuisten. Waarom kon ik mezelf nooit beheersen. Ik stond op en ijsbeerde wat door de kamer. Mijn excuses aanbieden was vast niet genoeg, Katashi was echt boos. Wat kon ik mezelf af en toe toch haten. Ik schrok op uit mijn gepeins door mijn ringtone die door de kamer schalde. "Moshi moshi?" "Onii-chan! Nozomi deschu!" hoorde ik opgewekt aan de andere kant. "Ah, Nozomi-chan, hoe gaat het?" vroeg ik, net zo opgewekt als haar. Nozomi was altijd vrolijk. Nouja, ze was ook wel eens boos. Toen ik was gedumpt door Kirino was ze boos op mij geworden omdat ze Kirino altijd helemaal geweldig had gevonden. Voor zover ik nu wist zat Kirino ook hier op school, ik wilde haar niet tegenkomen, ze was zo gemeen geweest. "Ne, Onii-chan! Raad eens! Ik krijg een puppy na no!" kraaide Nozomi vrolijk. "Wat leuk! Van pa of ma?" "Van mammie deschu! Ik ga hem Utamaru noemen!" Ik lachte. Ik hoorde mijn moeder op de achtergrond die zei dat Nozomi minder lawaai moest maken. "Wanneer krijg je hem?" "Morgen!" "Zodra ik hier weg mag zal ik komen kijken, oké" "Hai na no!" Weer moest ik lachen. Ik kon me haar helemaal voorstellen. Haar twee blonde sprietstaartjes, haar grote goude ogen en haar sproetjes, vrolijk aan de telefoon hangend. Ik was gek van mijn zusje. "Oh, Onii-chan, ik moet ophangen, mammie heeft koekjes gemaakt!" "Bye bye" "Jya ne! Onii-chan!" Nozomi hing op en ik klapte mijn mobieltje met een grijns dicht.

Hiro

Toen ik de school uitloop zag ik Katashi zitten op een bankje onder een boom. Langzaam liep ik naar hem toe en liet het blikje cola dat ik net uit de automaat had getrokken in zijn schoot vallen. Katashi schrok op en keek me woest aan. "Wat?!" riep hij vijandig. Ik haalde mijn schouders op. "Van schreeuwen krijg je dorst." zei ik vlak, en ik plofte naast hem op het bankje neer. Katashi slikte. "Dankje." zei hij bijna onhoorbaar. "Jun was onbeleefd." merkte ik op. Katashi vloog meteen overeind. "Ja! Onbeleefd? Lomp! Hij gedroeg zich als een eikel! Wie doet nou zoiets?" Ik zuchtte en keek op naar Katashi en kneep één oog half dicht tegen de zon. "En jij?" Katashi keek me vragend aan. "Hoezo en ik?" Ik haalde mijn schouders op. "Reageerde je niet een beetje heftig?" Katashi's gezicht betrok. Hij kwam weer naast me zitten en trok het blikje cola open. "Maar... Hij moet gewoon van mijn spullen afblijven." Ik knikte langzaam. "Dus als hij ongevraagd een pen van je had geleend had je net zo gereageerd?" Katashi trok een gezicht. "Natuurlijk niet! Dat is belachelijk!" Ik wierp even een blik op Katashi, die wat verward keek, en staarde toen weer voor me uit. "Hij zat je ook op te fokken natuurlijk. Hij noemde je een pervert enzo... Maar ik heb het idee dat het daar niet echt om gaat." Katashi zweeg. "Ik heb het niet gelezen." begon ik voorzichtig, "Maar mijn blik viel op het woord onii-chan..." Katashi hapte naar adem. Ik beet op mijn onderlip. "Zie je haar vaak?" Katashi snoof. "Gaat je niks aan." Ik knikte en stond op. "Dat is waar." zei ik langzaam. "Ik zal je met rust laten." Ik draaide me om en begon in de richting van de school te lopen. "Hiro!" riep Katashi nog. Ik keek over mijn schouder. Katashi keek om zich heen en hield toen het blikje cola omhoog. "Bedankt." zei hij opnieuw. Ik glimlachte. "Geen probleem."

Katashi

Toen ik eindelijk stilstond keek ik naar de twee helften van de brief. 'Verdomme.' siste ik. Niet dat de brief niet meer te lezen was, maar daar ging het ook niet om. Het ging erom dat er een deel van het enige contact tussen mij en Asuka was vernietigd. Ik koesterde al haar brieven. Ze zaten in een doos die ik bijna altijd bij me had. Wat was die Jun toch ook een idioot. Hij zou eens moeten leren om niet aan de spullen van anderen te komen. Ik zuchtte en zette de brief weer aan elkaar met mijn handen. Ik probeerde verder te lezen, maar ik was zo boos dat het me niet lukte. Ik was boos en teleurgesteld. En ik wist dat Jun er eigenlijk ook niets aan kon doen. Hij kon niet weten wat er in de brief stond, en dat de brief zo belangrijk voor me was. Maar hij had niet zo moeten aandringen. Hij had me gewoon met rust moeten laten. En hij moest niet denken dat ik het zomaar weer goed zou vinden, want dat vond ik niet. Die brieven waren misschien wel de belangrijkste dingen die ik had. En er was er eentje stuk. Ik kon het gewoon niet hebben. Ik deed de twee stukken van de brief heel voorzichtig weer in mijn broekzak. En keek naar de buitenkant van de school, want ja, ik stond nu buiten. De school was groot. En het was ook een mooi gebouw. Het had in totaal vier verdiepingen. De overgangen tussen de vleugels waren gangen met glazen muren. Ja, het gebouw was echt heel erg mooi. Ik zuchtte nog eens en ging op een bankje onder een boom zitten. Ik staarde voor me uit.

Rima

Ik luisterde naar Hotaru en Natsumi die vrolijk praatte. Met zijn drieën gingen we onze kamer in. Ik had mijn spullen nogsteeds niet uitgepakt. Alleen mijn kleding zat in mijn kast. Ik keek naar de drie grote plastic tassen die aan het uiteinde van mijn bed stonden. Ik had er voor gezorgd dat ze niet doorschijnend waren en ze zaten bomvol met mijn collectie Manga, met haast allemaal het zelfde genre "Comedy". Hier en daar zat er wat Shoujo en Horror tussen, maar ruim het merendeel was Comedy. Nadat ik mijn schoenen had uitgedaan liep ik naar mijn bed en ging ik erop zitten. "Ne, Rima-chan, wat zit er in die tassen?" vroeg Hotaru. Ik keek naar mijn tassen. "Uhm.. etto.. Niets belangrijks" zei ik snel. Ik voelde dat mijn wangen rood werden dus keek ik de andere kant op. Toen ik merkte dat ik weer mijn eigen kleur had greep ik de tassen vast en schoof ik ze onder mijn bed. "Ik pak het wel een andere keer uit" zei ik zacht met een glimlach. Toen herinnerde me ik mijn andere tas. Die zat vol met games, dvd's en een spelcomputer. Er was namelijk een tv in deze kamer, maar om iedereen nou te laten merken dat ik een die-hard Otaku was.. Ik nam altijd alle Anime van tv op en ik volgde er zoieso al heel wat. Tussen mijn kleren zaten ook nog wat posters van mijn favorieten karakters en seiyuus verstopt. Wat was ik toch ook een mafketel. Wat zouden Jun-tachi wel niet van me denken als ze ontdekte dat hun bassist otaku was. Thuis waren ze er nooit blij mee, maar papa kocht wel de Manga, games en dvd's voor me. Hij is zelfs een paar keer met me naar speciale cons gegaan zodat ik die ene handtekening van die ene seiyuu kon krijgen. Ik giechelde achter mijn hand. We hadden 3 uur in de rij gestaan en toen ik eindelijk aan de beurt was namen ze net pauze.

Hiro

Jun en ik liepen een tijd lang zwijgend naast elkaar. De jongensslaapkamers waren in de andere vleugel. Na een tijdje begon Jun te grinniken. "Dat ze ons ook allemaal in dezelfde kamers hebben geplaatst hè? Je zou haast denken dat ze het expres hebben gedaan." Ik haalde mijn schouders op. Jun keek me onderzoekend aan. "Je zegt niet veel hè?" Ik keek een beetje verrast. "Sorry." Ik grinnikte in mezelf. "Ik kom niet echt enthousiast over hè?" Jun haalde zijn schouders op. "Toen je viool speelde wel." Ik knikte. Als ik vioolspeelde voelde ik me sterker, dan dacht ik niet meer na over mijn vader, over Shizuka, over m'n moeder... Mijn glimlach verdween abrupt. "Je drumt goed." mompelde ik. Jun keek me stralend aan. "Echt?" Ik knikte. Wat een enthousiasme. Jun haalde zijn schouders op. "Dankje." zei hij zachtjes. Toen we de hoek omliepen naar de gang die aan de slaapkamers grensde zagen we Katashi tegen de muur staan. Hij was verdiept in een stuk papier dat hij in z'n handen hield. Hij glimlachte breed. Ik trok mijn wenkbrauwen op. Ik had Katashi nog niet eerder zo zien glimlachen. "Yo!" riep Jun. Katashi keek wat schichtig op. "Eh... Hi." Snel vouwde hij het stuk papier dubbel. Jun grijnsde ondeugend. "Wat heb je daar?" Katashi keek de andere kant op. "Gaat je niks aan." "Oeeeh... Katashi-kun toch!" joelde Jun. "Je stond te grijnzen en te blozen... Is het iets perverteds?" Katashi wierp een kwade blik op Jun. "Ik zei toch. Het gaat je niks aan." Jun grijnsde steeds breder. Dit zag er niet goed uit. "Ehm... Jun?" zei ik zachtjes. Jun reageerde niet. "Laat eens zien dan." Hij stak zijn hand uiten pakte het papier. Katashi vernauwde zijn ogen. "Laat los." zei hij zachtjes, maar je kon aan zijn gezicht zien dat hij behoorlijk kwaad was. "Waarom?" vroeg Jun verontwaardigd. "Als het niks perverteds is kun je het toch best laten zien?" Ondertussen liet hij het blaadje niet los. Katashi verhief zijn stem. "Daar gaat het niet om, het is gewoon privé!" Bij het laatste woord gaf Katashi een harde ruk aan het velletje papier, waardoor het in tweeën scheurde. Jun keek beteuterd naar het stukje papier in zijn hand naar dat in Katashi's hand. Zijn blik gleed vluchtig over het vel in zijn hand. "Oh, het is gewoon een brief." zei hij, een beetje teleurgesteld. Ik keek schichtig naar Katashi. Hij trilde van woede. Jun leek nu ook te hebben gerealiseerd dat hij te ver was gegaan. Hij stak voorzichtig het gescheurde stukje brief naar Katashi uit. "Sorry Katashi." zei hij zachtjes. Zijn altijd grijnzende gezicht stond ineens serieus. Katashi schudde zijn hoofd en griste het stuk papier uit Jun's handen. Even leek het alsof hij ging schreeuwen. Maar hij schudde alleen maar zijn hoofd, mompelde iets onverstaanbaars en rende weg. "Katashi, wacht!" riep Jun nog, maar ik hield hem tegen. "Laat hem maar even." Jun keek verward voor zich uit. "Ik wilde niet... Ik dolde maar wat." Ik knikte. "Weet ik." Ik beet op mijn lip. Ik herkende die blik van Katashi. Die woede... Of woede was misschien niet het goede woord. Jun keek nog steeds erg verbaasd en een beetje schuldig. "Trek het je maar niet teveel aan." zei ik. "Het is denk ik niet alleen jouw schuld." "Huh?" Jun keek me verbaasd aan. Ik trok een wenkbrauw op. "Nou, begrijp me niet verkeerd, je bent best wel te ver gegaan." Jun keek naar de grond. "Oh." zei hij alleen maar. "Maar dat is denk ik niet alles." mompelde ik, meer tegen mezelf dan tegen Jun.

- Loes, sorry dat ik Jun een beetje veel gebruikt heb. (A) Voor Katashi had ik toestemming. Voel je vrij om het te veranderen als het je niet bevalt.

Natsumi

Dit was het. Dit was het gevoel. Het gevoel dat je kreeg als je muziek speelde met mensen. Het warme fluffige gevoel. Er ging niks boven dat gevoel. Ik voelde hoe mijn lichaam trilde door de geluidsgolven en het was geweldig. Ik keek naar Hotaru en Rima. Ze hadden beide hun ogen dicht onder het zingen. Ik glimlachte. -Kan dat als je zingt? Ach ja..- Na ongeveer drie geweldige minuten was het liedje afgelopen. Ik keek iedereen stralend aan. 'Dat was.. geweldig.' zei ik. 'Inderdaad.' zei Hiro. 'Echt wel!' hoorde ik Hotaru roepen. We kletsten nog wat na met z'n allen en toen was het echt tijd om terug naar onze kamers te gaan. 'Kunnen we onze instrumenten hier laten liggen?' vroeg ik me af. 'Ik heb een sleutel dus hij kan op slot.' zei Jun. Ik knikte. 'Goed. Dan laat ik Ame-chan hier wel.' 'Ame-chan?' zei Katashi met zijn wenkbrauwen opgetrokken. 'Uhu.' Ik streelde liefkozend over de hals van mijn gitaar. 'Oké..' zei Katashi nog. 'Ik ga.' Hij deed de deur open en liep naar buiten. 'Apart mannetje..' mompelde ik. 'Dankjulliewel voor deze geweldige middag. Jun, doe jij de deur dicht?' Toen liep ik ook door de deur naar onze kamer toe. De kamer die ik deeld emet Rima en Hotaru. Die twee volgden me ook op een kort afstandje. Ik draaide me om en begon achteruit te lopen. 'Het was geweldig hè?' zei ik vrolijk.'

Rima

Ik keek van Jun naar Natsumi en moest ook grijnzen. Ik vond Jun aardig. Natsumi en Jun kwamen aan tafel zitten en het was even stil. "Dus prezz.. Wat gaan we nu doen?" vroeg Jun aan Natsumi. "We gaan iets samen spelen!" besloot Natsumi. "Iemand een goed idee?" vroeg ze. "Anno.. Misschien Tsubasa wo Kudasai? Al weet ik niet of dat met cello en viool lukt" opperde ik. Ik keek de groep rond. "We kunnen het toch proberen" hoorde ik Jun zeggen. Iedereen stemde in. "Oké" Ik stond op en liep naar de plek in de buurt van het drumstel. Automatisch ging ik er links voor de kijker van staan. Met mijn vingers gleed ik snel over de snaren. Ik oefende wat akkoorden voor we begonnen en keek de rest toen vastberaden aan. Ik hoorde wat gerommel achter het drumstel en Jun ging zitten. Iedereen stond op zijn plek. Jun stak zijn handen in de lucht. "Kan iedereen dit zo uit zijn hoofd?" vroeg hij nog even. De rest knikte. "Wie zingt?" "Iedereen die wilt" antwoorde Natsumi. "1, 2, 3, 4!" we begonnen allemaal te spelen. Na de intro begon iedereen ook te zingen, op de jongens na dan. Dit was leuk! Dit wilde ik doen!

Geez.. Dit is griezelig kort x3